Όταν έτρεξα για πρώτη φορά το Mother Machine της Maschinen-Mensch, οι προσδοκίες μου δεν ήταν και ιδιαίτερα πολλές. Ήταν ένας τίτλος που μου προτάθηκε να δοκιμάσω και, ενώ είχα ενδοιασμούς στην αρχή, σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να παίξω κάτι διαφορετικό. Με μια πρώτη ματιά, πρόκειται για ένα Metroidvania σε έναν φανταστικό κόσμο αλλά με όμορφα περιβάλλοντα και μια σχετικά ασήμαντη ιστορία. Ενώ όλα τα παραπάνω είναι αληθή, υπάρχουν παραστρατήματα σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού.
Το Mother Machine είναι ένα συνεργατικό παιχνίδι δράσης με στοιχεία roguelike, αναπτυγμένο από την Maschinen-Mensch. Κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου 2025 για PC και υποστηρίζει συνεργασία έως τέσσερις παίκτες είτε locally είτε online. Ως ελαφρύ “roguevania” οι παίκτες μπορούν να προσαρμόσουν τα gremlins τους με διάφορες μεταλλάξεις και αισθητικά στοιχεία, επηρεάζοντας το στυλ παιχνιδιού και την εμφάνιση.
Μηχανές & εγκατάλειψη
Στην ιστορία του παιχνιδιού, χιλιάδες χρόνια στο μέλλον, σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη που εγκαταλείφθηκε από τους ανθρώπους, μια ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη, γνωστή ως Mother Machine, δημιουργεί μικρά πλάσματα τύπου gremlin για να τα φροντίσει και να της κρατάνε παρέα. Αυτό διότι πριν από αρκετά χρόνια, η ανθρωπότητα εγκατέλειψε τον πλανήτη αυτό με αποτέλεσμα οι μηχανές που έμειναν πίσω να “τρελαθούν” από την μοναξιά και να καταστρέφουν ότι υπάρχει. Έτσι, η Mother Machine έφτιαξε τα gremlins που ελέγχουμε ώστε να εξερευνήσουν τις πολύχρωμες, διαδικαστικά παραγόμενες σπηλιές, να αντιμετωπίσουν εξωγήινους εχθρούς, να ανακαλύψουν τα μυστήρια του πλανήτη και της μηχανικής τους μητέρας αλλά και να επαναφέρουν την σύνδεση με τους διάφορους δορυφόρους γύρω από τον πλανήτη.
Το Mother Machine συνδυάζει επιρροές από παιχνίδια της Nintendo μιας και τα στοιχεία platforming, της διαχείρισης αντοχής και τα συστήματα ενίσχυσης μέσω φαγητού είναι ολοφάνερα. Υπάρχει η αίσθηση του roguelike με την διαδικαστική δημιουργία και τις τυχαίες αναβάθμιση, την στιγμή που η υποτυπώδης ιστορία προσπαθεί να κρατήσει το ενδιαφέρον. Όταν το παιχνίδι είναι στη μέγιστη δυναμική του, αυτές οι επιρροές συνδυάζονται σε κάτι διασκεδαστικό και μοναδικό, αλλά συχνά δεν καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον για πολύ. Παρά το γεγονός ότι έχει σχεδιαστεί για μεγαλύτερη διάρκεια παιχνιδιού, η έλλειψη βάθους στα βασικά του στοιχεία το καθιστά λιγότερο ανθεκτικό, με το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου να αποκαλύπτεται σε λίγες ώρες και να φεύγει η επιθυμία να ξαναπαίξουμε αρκετά γρήγορα.
Καλές ιδέες, λειψή εκτέλεση
Το gameplay του Mother Machine είναι απλό και άμεσο, καθώς ο βασικός στόχος είναι να εξερευνήσουμε τα διάφορα περιβάλλοντα και να ενεργοποιήσουμε τους δορυφόρους για τη Μητέρα. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται μέσω του platforming, με άλματα και σκαρφάλωμα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις απαιτούνται και μάχες, οι οποίες γίνονται με απλές κινήσεις και ικανότητες. Το gremlin μας μπορεί να πηδάει από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, να σκαρφαλώνει στους τοίχους καταναλώνοντας αντοχή και να πραγματοποιεί βασικές επιθέσεις, ενώ παράλληλα τρέφεται από τα φρούτα που είναι διάσπαρτα στα επίπεδα. Κάθε φρούτο προσφέρει αντοχή, υγεία και γεμίζει τους μετρητές ικανοτήτων, οι οποίοι μας επιτρέπουν να ξεκλειδώσουμε νέες προσωρινές ιδιότητες.
Ο στόχος μας είναι να εξερευνήσουμε τις περιοχές, να αποκαταστήσουμε την ηλεκτρική ενέργεια και να ανοίξουμε την τελευταία πόρτα για να επιστρέψουμε στη βάση μας. Αυτή είναι η βασική λούπα του παιχνιδιού, αν και οι παράπλευρες αποστολές ποικίλουν. Ως Roguelike, το παιχνίδι περιλαμβάνει και δωμάτια στα οποία μπορούμε να ξοδέψουμε κρυστάλλους για να αποκτήσουμε χάπια, τα οποία με τη σειρά τους μας προσφέρουν προσωρινές βελτιώσεις στις ικανότητές μας.
Η ιστορία χωρίζεται σε τέσσερα διαφορετικά κεφάλαια, με την Μητέρα να αναλαμβάνει τον ρόλο της αφηγήτριας, εξηγώντας τα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία των Gremlins και την κατάσταση του πλανήτη. Για να ξεκλειδώσουμε αυτά τα κεφάλαια, θα πρέπει να συμμετάσχουμε σε Expeditions, δηλαδή σε εξερευνήσεις χαρτών, όπου ο στόχος παραμένει η ενεργοποίηση δορυφόρων. Οι δορυφόροι λειτουργούν ως το κύριο “νόμισμα” για το ξεκλείδωμα νέων περιοχών και κεφαλαίων.
Εδώ είναι που και το παιχνίδι κάπως τελειώνει. Το Mother Machine βασίζεται σε μια απλή αλλά αποτελεσματική ιδέα για παιχνίδι πολλών παικτών, με έξι διαφορετικούς τύπους αποστολών. Οι μηχανισμοί κίνησης είναι εξαιρετικοί, δίνοντας την αίσθηση της βαρύτητας και της ορμής σε κάθε άλμα ή ρολάρισμα και ενώ προσφέρει ένα σύστημα μεταλλάξεων που θυμίζει τα badges του Super Mario Wonder, τελικά δεν καταφέρνει να ικανοποιήσει τις προσδοκίες, όσο λιγοστές και αν είναι.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του παιχνιδιού και η κύρια πηγή απογοήτευσης είναι η πλήρης έλλειψη ποικιλίας. Παίζοντας τα πρώτα 2-3 επίπεδα, δίνεται η αίσθηση πως ακόμα και η διαδικαστική δημιουργία τους είναι ανούσια. Επίσης, οι τύποι αποστολών που αναφέρθηκαν νωρίτερα, νιώθουν μισοτελειωμένοι ή απλά λειτουργούν ως μια παραπάνω αγγαρεία για το βασικό είδος – την ενεργοποίηση δορυφόρων. Στην πλειονότητά τους, είναι όλες πανομοιότυποι, με τις μεγαλύτερες διαφορές τους να περιορίζονται σε μια σύντομη αποστολή που πρέπει να ολοκληρωθεί για να ανοίξει μια αεροστεγής πόρτα ή να αφαιρεθεί ένα εμπόδιο. Αυτές οι παραλλαγές είναι αναμενόμενες μέσα σε ήδη καθιερωμένους τύπους αποστολών και όχι νέοι τύποι αποστολών από μόνοι τους. Η ίδια απουσία ποικιλίας εντοπίζεται και στα αφεντικά που παραείναι εύκολα για το είδος τους αλλά και στους εχθρούς που αντιμετωπίζονται με εξυπνάδα και ελάχιστες κινήσεις.
Στην ίδια κατηγορία πέφτει και το σύστημα προόδου που ενισχύει τη μονοτονία του παιχνιδιού. Το να έχει ο παίκτης πρόσβαση μόνο σε μία ειδική ικανότητα κάθε φορά θα μπορούσε να λειτουργήσει σε ένα παιχνίδι με μεγάλη ποικιλία επιπέδων, αλλά το περιορισμένο βάθος εντείνει την αίσθηση επανάληψης, ειδικά όταν τα επίπεδα και τα modes του παιχνιδιού είναι ήδη επιφανειακά. Πολλές από τις μεταλλάξεις είναι είτε άχρηστες, όπως η ικανότητα να λάμπει ελαφρώς ο χαρακτήρας, είτε απλώς βαρετές, όπως η δημιουργία ενός φρούτου-βλήματος, κάτι που υπάρχει ήδη στο περιβάλλον.
Μετά τη συλλογή όλων των μεταλλάξεων, η οποία μπορεί να συμβεί πριν το μισό μέρος της καμπάνιας, οι ανταμοιβές περιορίζονται σε cosmetics. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει κίνητρο για περαιτέρω παιχνίδι μετά την ολοκλήρωση της καμπάνιας, η οποία αποτελείται από πέντε μικρές αποστολές με μηχανισμούς πανομοιότυπους με αυτούς των βασικών αποστολών, χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική διαφοροποίηση ή βάθος, κάνοντάς τις να φαίνονται υποτονικές και ανεπαρκείς για την τιμή του παιχνιδιού.
Μητρική Πλακέτα: Καμμένη
Η Αχίλλειος Φτέρνα του Mother Machine όμως είναι η απαράδεκτη απόδοσή του ακόμα και σε πιο δυνατά συστήματα. Σε ένα σύστημα με μια κάρτα γραφικών NVIDIA RTX 4070, έναν επεξεργαστή Ryzen 7 5800X3D και RAM 50GB στις υψηλές ή Epic ρυθμίσεις υπήρχε μεγάλος κόπος από το παιχνίδι να αγγίξει πάνω από 60fps. Στην πλειοψηφία των περιοχών, ειδικά αν υπήρχαν άλλοι παίκτες, τα καρέ κυμαίνονται από 30 έως 45fps με μικρά κολλήματα ανά διαστήματα. Η ομάδα ανάπτυξης, αν και εργάζεται πάνω στην απόδοση, φαίνεται πως για τώρα επικεντρώνεται στο Steam Deck παρά στο να διορθώσει αυτήν την εμπειρία. Απ’ότι είδα όμως, δεν είμαι ο μόνος με αυτό το πρόβλημα αφού σε αυτές τις ρυθμίσεις πολλά συστήματα αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα.
Ένα ακόμα παράπονο είναι πως ενώ είναι ένας co-op τίτλος, προτιμούσα να παίζω μόνος μου. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ξεκινούσα ένα expedition, ξένοι παίκτες μπαίνανε στο δικό μου session και παίζανε μαζί μου κάτι που δεν ενδείκνυται ειδικά αν δεν έχεις κάποιου είδους επικοινωνία πέρα από emojis και animations. Αν και ο τίτλος είναι εύκολος, πολλοί από τους θανάτους γίνονται από παραστρατήματα του χειρισμού και οι συνολικές ζωές αφαιρούνται από όλα τα μέλη της ομάδας. Επιπλέον, κάτι που ίσως να μην ενοχλήσει τους περισσότερους, είναι η ύπαρξη του Fall Damage – fall damage σε ένα platforming metroidvania – ενός hazard που απλά υπάρχει για να κάνει το παιχνίδι αδικαιολόγητα δυσκολότερο (περισσότερο εκνευριστικό).
Συνοπτικά
Το Mother Machine ήταν ένα πολλά υποσχόμενο εγχείρημα αλλά χάθηκε κάπου στην πορεία. Ξεκινά ευχάριστα, με μεγάλες υποσχέσεις, συνδυάζοντας ενδιαφέροντα στοιχεία από Metroidvanias και roguelikes, σε έναν πλούσιο φανταστικό κόσμο. Ωστόσο, η έλλειψη βάθους στους μηχανισμούς του παιχνιδιού, η μονοτονία στην πρόοδο και τα αδύναμα συστήματα μεταλλάξεων, καθιστούν την εμπειρία επαναλαμβανόμενη και αρκετά γρήγορα εξαντλητική. Παρά τις καλές ιδέες και την συνεργασία, το παιχνίδι δεν καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον για πολύ και οι απαράδεκτες τεχνικές του αδυναμίες το κρατούν πίσω.
Mother Machine
Το Mother Machine ξεκινά ευχάριστα, με μεγάλες υποσχέσεις, συνδυάζοντας ενδιαφέροντα στοιχεία από Metroidvanias και roguelikes, σε έναν πλούσιο φανταστικό κόσμο. Ωστόσο, η έλλειψη βάθους στους μηχανισμούς του παιχνιδιού, η μονοτονία στην πρόοδο και τα αδύναμα συστήματα μεταλλάξεων, καθιστούν την εμπειρία επαναλαμβανόμενη και αρκετά γρήγορα εξαντλητική.