Στον χώρο των indie παιχνιδιών, έχουμε δει πολλές φορές δημιουργούς να συνδυάζουν φαινομενικά ασύμβατα είδη, προσφέροντας απρόσμενα αποτελέσματα με πιο πρόσφατο, για εμάς, παράδειγμα εκείνο του The Riftbreaker. Αυτή την φορά, έχουμε το Into the Emberlands της Tiny Roar που αποτελεί ίσως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της τάσης, καθώς επιχειρεί να ενώσει τον χαλαρωτικό ρυθμό ενός cozy τίτλου με τα στοιχεία έντασης και απρόβλεπτης πρόκλησης ενός επιτραπέζιου roguelike. Το αποτέλεσμα είναι μια ενδιαφέρουσα, αν και ανομοιογενής, εμπειρία εξερεύνησης, επιβίωσης και δημιουργίας.
Η βασική ιδέα του παιχνιδιού έχει να κάνει με την εξερεύνηση ενός σκοτεινού χάρτη και με την λογική ότι το φως βρίσκεται στο επίκεντρο. Κάθε παιχνίδι ξεκινά με τον χαρακτήρα μας ο οποίος είναι εξοπλισμένος με ένα φανάρι, ένα εργαλείο που λειτουργεί ως μετρητής χρόνου και αντοχής. Η κατανάλωση καυσίμου του φαναριού καθορίζει τον αριθμό βημάτων που μπορούμε να κάνουμε προτού χαθεί το φως και μαζί του, η ίδια η ζωή του χαρακτήρα.
Η απώλεια του φωτός σημαίνει αυτόματα game over, κάτι που δεν συμφωνεί με την λογική των cozy παιχνιδιών αλλά κολακεύει στο έπακρον την αντίστοιχη των roguelikes. Έτσι, μέσα στην αγωνία της επιβίωσης, υπάρχει πάντα η υπόνοια της ελπίδας πως η κάθε διαδρομή μπορεί να αποδώσει διαφορετικούς πόρους, συμμάχους και μέσα επιβίωσης, κάθε φορά.
Ο φαρος μεσα στην ομιχλη
Το Into the Emberlands βασίζεται στην ρυθμική επανάληψη εξερεύνησης και επιστροφής. Οι περιοχές δημιουργούνται διαδικαστικά, εξασφαλίζοντας ότι καμία διαδρομή δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Στόχος μας είναι η επέκταση και η συνεχής ανάπτυξη του χωριού μας εντοπίζοντας πόρους, ενισχύοντας την επιρροή της φλόγας μας και στρατολογώντας ολοένα και περισσότερους κατοίκους και πλάσματα. Το σύστημα αυτό, αν και απλό στην αρχή, μετατρέπεται σταδιακά σε προσπάθεια προνοητικότητας και σωστού διαμοιρασμού των εκάστοτε πόρων που θα βρούμε.
Η πρόοδος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας. Ένα τσεκούρι για τα δέντρα ή μια αξίνα για τους βράχους είναι αντικείμενα ζωτικής σημασίας για την επιβίωση μας καθώς ανοίγουν τον δρόμο προς νέα μονοπάτια ή κρατάνε ζωντανή την φλόγα που έχουμε.
Το ενδιαφέρον είναι ότι κάθε εργαλείο έχει διπλή χρήση και περιορισμένη αντοχή, πράγμα που σημαίνει ότι η λανθασμένη διαχείρισή του μπορεί να οδηγήσει σε αδιέξοδο. Μπορεί να χρειαστεί να κατασκευάσουμε ένα μονοπάτι επιστροφής ή να ανοίξουμε δρόμο για να αποφύγουμε την εξάντληση του φαναριού και χωρίς το σωστό εργαλείο, η αποστολή μπορεί να αποτύχει πλήρως.
Αναπνοη στο χωριο
Το χωριό λειτουργεί ως το ασφαλές καταφύγιο αλλά και ως ο “καθρέφτης” της προόδου μας. Οι πόροι που συγκεντρώνουμε επιτρέπουν τη δημιουργία νέων κτιρίων, τη βελτίωση των εγκαταστάσεων και την αναβάθμιση της χωρητικότητας του φαναριού με την κάθε αναβάθμιση να προσφέρει λίγο περισσότερο χρόνο στο φως, λίγο περισσότερο χώρο για εξερεύνηση. Καθώς το χωριό επεκτείνεται, το παιχνίδι αλλάζει ρυθμό. Το στοιχείο της επιβίωσης υποχωρεί ελαφρώς, δίνοντας τη θέση του σε μια πιο παραγωγική, σχεδόν αγροτική διαδικασία.
Ωστόσο, αυτή η εξέλιξη κρύβει και ένα “τίμημα”. Όσο περισσότερο αναβαθμίζουμε το φανάρι και εξασφαλίζουμε πόρους, τόσο μειώνεται η επικινδυνότητα της ομίχλης. Έτσι, το roguelike στοιχείo εξασθενεί, με αποτέλεσμα όλες οι εργασίες και πράξεις που εκτελούμε να μετατρέπονται σε απλή ρουτίνα. Η εμπειρία αρχίζει να θυμίζει περισσότερο grind παρά εξερεύνηση. Παρότι η εμφάνιση νέων βιοτόπων εισάγει οπτική ποικιλία και διαφορετικούς πόρους, ο βασικός βρόγχος του παιχνιδιού παραμένει ουσιαστικά ίδιος. Αυτό είναι και το σημείο όπου το Into the Emberlands αρχίζει να χάνει λίγη από τη μαγεία του.
Η μαχη με τη διαχειριση
Ένα ακόμη στοιχείο που δοκιμάζει την υπομονή μας είναι η περιορισμένη χωρητικότητα του inventory μας. Σε κάθε run πρέπει να ισορροπούμε ανάμεσα στα εργαλεία που χρειαζόμαστε και στους πόρους που πρέπει να μεταφέρουμε πίσω στην βαση μας. Το αποτέλεσμα είναι συχνά ένας συμβιβασμός που οδηγεί είτε σε απώλεια πολύτιμων αντικειμένων είτε σε περιττή ταλαιπωρία. Αν και αυτή η επιλογή υπηρετεί τη λογική της στρατηγικής σκέψης, μπορεί εύκολα να κουράσει, ειδικά σε συνδυασμό με τη σταδιακή επανάληψη του gameplay.
Παρόλα αυτά, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Into the Emberlands είναι η προσπάθειά του να ενώσει δύο αντίθετους κόσμους. Από τη μία πλευρά, το cozy στοιχείο προσφέρει χαλάρωση, αργούς ρυθμούς και την αίσθηση μιας ήρεμης περιπέτειας. Από την άλλη, το roguelike DNA προσθέτει ένταση, επαναληπτικότητα και την ανάγκη για στρατηγική διαχείριση χώρου και αποφάσεων. Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα αρμονικό, αλλά σίγουρα είναι τολμηρό.
Σε τεχνικό επίπεδο, παρουσιάζει ορισμένες ατέλειες, κυρίως στις κονσόλες. Ο έλεγχος της κάμερας περιορίζεται σε πλαίσιο 90° με αποτέλεσμα να δημιουργεί αίσθηση ακαμψίας, ενώ η απώλεια του κέρσορα κατά την περιήγηση στο περιβάλλον είναι ένα σύνηθες και ενοχλητικό φαινόμενο. Αυτές οι μικρές, αλλά ουσιώδεις αδυναμίες, επηρεάζουν τη ροή και μας αποσπούν από τα σημαντικότερα στοιχεία του gameplay.
Συμπερασμα
Σε γενικές γραμμές, το Into the Emberlands καταφέρνει να προσφέρει μια μοναδική εμπειρία ανακάλυψης και επιβίωσης. Δεν είναι ένα παιχνίδι που θα εντυπωσιάσει με τον ρυθμό του ή με την πολυπλοκότητά του, αλλά σίγουρα θα κερδίσει όσους εκτιμούν τον στοχαστικό ρυθμό και τη δημιουργική εξερεύνηση. Οι μηχανισμοί του είναι απλοί αλλά συνεκτικοί και το κεντρικό του μήνυμα αναδεικνύεται με όμορφη μετριοπάθεια. Πρόκειται για έναν μικρό τίτλο που μπορεί να μην μας κρατήσει απασχολημένους για πολλές ώρες, θα αποτελέσει όμως ένα ευχάριστο διάλειμμα στις πιο “φορτωμένες” περιόδους.
