Λατρεύω τα factory simulation παιχνίδια. Υπάρχει κάτι εξαιρετικά εθιστικό στο να προσπαθείς να οργανώσεις τις εγκαταστάσεις σου με την πιο αποδοτική δομή και να βελτιστοποιήσεις κάθε λεπτομέρεια. Από τη συλλογή πόρων και τη μετατροπή τους σε πρώτες ύλες, μέχρι τη δημιουργία νέων κτιρίων και τη ρύθμιση των μεταφορικών ιμάντων για μια σταθερή ροή παραγωγής κάθε στάδιο μπορεί να σε πορώσει χωρίς να το καταλάβεις. Έτσι ξαφνικά, το “θα παίξω λίγο ακόμα”, έχει μεταφραστεί στο “παίζω σχεδόν ολόκληρη τη μέρα” καθώς δεν καταλαβαίνεις πότε έχει περάσει η ώρα.
Με το The Riftbreaker, η πρώτη εντύπωση ήταν κυρίως αυτή της επιφύλαξης. Με μια πρώτη ματιά, νομίζουμε ότι πρόκειται για ένα ακόμα factory simulator με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και διαστημικής εξερεύνησης. Όσο όμως παίζουμε διαπιστώνουμε πως πρόκειται για έναν όμορφο συνδυασμό του είδους των tower defense, επιβίωσης και δράσης τύπου action RPG που μοιάζει υπερβολικά φιλόδοξο για μια ανεξάρτητη παραγωγή. Ωστόσο, από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι το παιχνίδι της EXOR Studios δεν είναι ένα απλό πείραμα αλλά ένα ολοκληρωμένο, καλοδουλεμένο παιχνίδι που καταφέρνει να ισορροπήσει διαφορετικά είδη με τρόπο εντυπωσιακό.
Τα πρωτα βηματα
Το The Riftbreaker ξεκαθαρίζει την ταυτότητά του από την αρχή, παρέχοντάς μας διάφορα game modes αλλά και ένα “γεμάτο” campaign. Η είσοδος στο παιχνίδι γίνεται μέσα από τρία βασικά modes. Το Prologue λειτουργεί ως…πρόλογος, ένα σύντομο και ουσιαστικό tutorial, μαθαίνοντάς μας τα βασικά mechanics και την υπόθεση της ιστορίας. Το Survival Mode, το οποίο δίνει μια διαφορετική προοπτική στο παιχνίδι αφού καλούμαστε να επιβιώσουμε ενάντια σε κύματα εχθρών για περίπου 90 λεπτά. Φυσικά, το πραγματικό επίκεντρο είναι το εκτενές Campaign, όπου καλούμαστε να ερευνήσουμε τον πλανήτη Galatea με τελικό στόχο τη δημιουργία μιας πύλης που θα μας επιτρέψει να επιστρέψουμε στη Γη αλλά και να ετοιμάσουμε τον πλανήτη για ανθρώπινη αποίκηση. Αν και η αφήγηση δεν είναι βαθιά, οι διάλογοι ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, την Ashley και τον Riggs, προσδίδουν μια ζωντάνια και συνοχή και μας επιτρέπου να προχωράμε την ιστορία χωρίς να νιώθουμε πως σταματάει η ροή ή γίνεται κάποια “εισβολή” στο gameplay μας.
Το campaign όμως λειτουργεί περισσότερο ως ένα εκτενές tutorial, με την πρόοδο να επιτυγχάνεται μέσα από καθοδηγούμενη έρευνα, συλλογή πόρων και οικοδόμηση. Παρότι υπάρχει έντονη καθοδήγηση, ο τρόπος με τον οποίο δίνονται οι οδηγίες αφήνει περιθώρια πρωτοβουλίας, εξερεύνησης και δημιουργικότητας. Αλλά αν δεν παίξουμε το Prologue τότε το Campaign είναι και από μεριάς του αρκετό για να μας μάθει όλα όσα χρειαζόμαστε.
Πυρηνας της εμπειριας
Ιδανικά, θα ήθελα το The Riftbreaker να είναι ένα factory simulator αλλά σκέφτομαι πως δεν χρειάζεται να παραπονιέμαι όταν υπάρχουν τίτλοι όπως το Factorio και το Satisfactory. Στην ουσία του όμως, το παιχνίδι της EXOR Studios καταφέρνει να ξεχωρίσει ως ένα Tower Defense/Action RPG υβρίδιο. Με το που ξεκινήσουμε το campaign, ξεκινάμε άμεσα σε έναν τυχαία δημιουργημένο κόσμο όπου πρέπει να οικοδομήσουμε την βάση μας, να εξορύξουμε πόρους, να αμυνθούμε ενάντια στα πλάσματα του πλανήτη και να επεκταθούμε όσο δουλεύουμε προς την δημιουργία της πύλης προς την Γη. Οι τοποθεσίες του πλανήτη, που περιλαμβάνει τροπικές ζούγκλες, ραδιενεργές ερήμους, όξινες πεδιάδες έως και ηφαιστειακές βουνοκορφές, διακρίνονται για τη μοναδικότητά τους, τόσο σε υλικά όσο και σε εχθρικές απειλές.
Όπως είναι φυσικό, η εχθρική πανίδα δεν επιτρέπει την ειρηνική επέκταση και μας απειλεί κάθε ημέρα με εισβολές προς την βάση μας. Αυτές ξεκινούν ήπια, με μικρά πλασματάκια να έρχονται κατά πάνω μας και όσο προχωράει ο χρόνος να εξελίσσονται σε συντονισμένες, πολυμέτωπες εισβολές που απαιτούν ευέλικτες και ανθεκτικές άμυνες τόσο στο έδαφος όσο και στον αέρα. Το σύστημα των αμυντικών πύργων αποδεικνύεται πλούσιο και ευφάνταστο με απλά turrets, energy towers, βαρέα όπλα, αμυντικά drones, αλλά και αμυντικά κτίρια που ξεκλειδώνουμε από την έρευνα στα διάφορα τοπία του πλανήτη. Η τοποθέτηση και η διάταξη των δομών παίζουν καθοριστικό ρόλο, κάνοντας κάθε αμυντική διάταξη διαφορετική και κάθε μάχη ακόμα πιο έντονη.
Οταν το Mech παιρνει τα ηνια
Αυτό που αξίζει να αναφέρω είναι πως ο πρωταγωνιστής μας είναι ο Riggs. Είναι ένα Mech που έχει ως σκοπό να βοηθήσει την Ashley να χαρτογραφήσει τον πλανήτη, να λάβει υλικά και στοιχεία για έρευνα και να δημιουργήσει τις διάφορες εγκαταστάσεις. Προφανώς, το Mech είναι ανθεκτικό σε αρκετές αντιξοότητες και μπορεί να παραμετροποιηθεί με melee όπλα, πυροβόλα όπλα και mods που ενισχύουν την άμυνα και άλλα χαρακτηριστικά της στολής.
Συγκεκριμένα, ο Riggs διαθέτει πλήθος όπλων και ικανοτήτων, από αλυσοπρίονα και εκτοξευτές ρουκετών έως sniper rifles και mini-guns. Οι επιθέσεις συνδυάζονται με ικανότητες μαζικής καταστροφής, όπως παγίδες βαρυτικών ανωμαλιών που θυμίζουν «μαύρες τρύπες». Ο εξοπλισμός μπορεί να προσαρμοστεί μέσω των mods που αναφέραμε, επιτρέποντας εξειδικευμένες προσεγγίσεις ανάλογα με το στυλ που προτιμάμε. Και ο τρόπος που γίνεται η μάχη, θυμίζει κάτι από Diablo, με την καταστροφή, το αίμα και τα σπλαχνά να είναι στο επίκεντρο κάθε μάχης.
Αυτό που μου αρέσει προσωπικά στις μάχες είναι η έντασή τους. Το Tower Defense είναι ένα κομμάτι της εμπειρίας αλλά το Action RPG κομμάτι γίνεται το επίκεντρο αφού μας προσφέρει ένταση, ταχεία στρατηγική και μπόλικη καταστροφή. Η καταστροφή αυτή μας ανταμείβει με Plant Biomass, Animal Biomass ή άλλους πόρους που από μεριάς τους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να τους μετατρέψουμε σε καύσιμο για ρεύμα ή άλλα κτίρια που έχουν οι εγκαταστάσεις μας. Αλλά ακόμα και να μην μας ενδιαφέρει η συλλογή πόρων, τα εντόσθια και η ομαλή ροή στις μάχες συνθέτουν ένα άκρως διασκεδαστικό σκηνικό
Η βιομηχανια της ενεργειας και των πορων
Επιστρέφοντας στην οργάνωση, το μεγαλύτερο μέρος του campaign θα το περάσουμε οργανώνοντας την βάση μας και όλες τις απαραίτητες εγκαταστάσεις στις διάφορες περιοχές του πλανήτη. Απαιτείται η οργάνωση μιας ολόκληρης παραγωγικής αλυσίδας με κάθε σφαίρα, κάθε πύργο και κάθε κατασκευή να χρειάζονται ενέργεια και πρώτες ύλες για να διατηρείται ενεργή. Οι τρεις βασικοί πυλώνες, ρεύμα, carbonium και ironium, καθορίζουν την τύχη κάθε αποικίας.
Η διαχείριση της ενέργειας γίνεται γρήγορα πολύπλοκη, αφού κάθε κτίριο, κάθε κατασκευή απαιτεί ρεύμα. Έτσι, θα φτάσουμε σε ένα σημείο να φτιάξουμε εκτάσεις με ανεμογεννήτριες και ηλιακούς συλλέκτες, τα οποία όμως επηρεάζονται από τον καιρό. Η ομίχλη μπορεί να μηδενίσει την παραγωγή ηλιακής ενέργειας, ενώ οι άνεμοι μπορεί να σταματήσουν εντελώς, οδηγώντας σε αιφνίδια ενεργειακά προβλήματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η δημιουργία μπαταριών θα μας επιτρέψει μερικές ώρες ενεργειακής αυτονομίας αλλά δημιουργώντας μεγαλύτερες εγκαταστάσεις όπως εργοστάσια καυσίμων μπορούν να βοηθήσουν καλύτερα.
Αυτά τα στοιχεία συνδέουν το Riftbreaker με παιχνίδια όπως το Factorio ή το Satisfactory, όπου η ορθολογική οργάνωση και η αποδοτικότητα είναι εξίσου κρίσιμες με τη στρατιωτική ισχύ. Η ανάγκη για αυτοματοποίηση και δημιουργία αποδοτικών outposts προσδίδει βάθος και διάρκεια στην εμπειρία, καθώς κάθε απόφαση έχει συνέπειες σε ευρύτερη κλίμακα ακόμα και αν μπορούμε να επισκευάσουμε ότι καταστράφηκε με το πάτημα ενός κουμπιού… αλλά και με μερικούς πόρους.
Το πεδιο μας, οι επιλογες μας
Η οικοδόμηση της βάσης μας είναι ίσως το πιο ικανοποιητικό στοιχείο του παιχνιδιού. Παρά τη σχετική απλότητα των διαθέσιμων δομών όπως των τοίχων, πύργων και διάφορων υποστηρικτικών κτιρίων, η ελευθερία τοποθέτησης προσφέρει τεράστια δημιουργική ευελιξία. Δεν υπάρχουν προκαθορισμένες θέσεις ή περιορισμοί αφού μπορούμε να οικοδομήσουμε οπουδήποτε υπάρχει σταθερό έδαφος ενώ αν βρούμε ψηλούς βράχους μπορούμε να τους αξιοποιήσουμε ως φυσικά τείχη για την βάση μας και να κάνουμε περίεργους αλλά αποδοτικούς σχεδιασμούς. Αυτό με την σειρά του οδηγεί σε ποικίλες στρατηγικές από συμπαγείς, απόρθητες βάσεις μέχρι εκτεταμένα δίκτυα που λειτουργούν ως γραμμές άμυνας και παραγωγής.
Η μόνιμη φύση της βάσης επιβάλλει και προσεκτικό σχεδιασμό. Μια λανθασμένη τοποθέτηση μπορεί να δημιουργήσει μακροπρόθεσμα προβλήματα, κάτι που ενισχύει την αίσθηση ρεαλισμού και ευθύνης. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός μετακίνησης κτιρίων, οπότε ο πυρήνας μας μένει για πάντα στο πρώτο σημείο που τον βάλαμε ενώ από την άλλη αν θέλουμε να μετακινήσουμε μικρότερες εγκαταστάσεις πρέπει απλά να τις διαλύσουμε και να πάμε σε άλλο σημείο. Η σταδιακή ανάπτυξη των υποδομών, η σύνδεση των βάσεων και η προστασία των αποθεμάτων δημιουργούν έτσι μια εμπειρία σχεδόν αρχιτεκτονική, όπου κάθε νέα κατασκευή αντικατοπτρίζει την πρόοδο και τη στρατηγική μας ωριμότητα.
Η γνωση ως εργαλειο επιβιωσης
Η έρευνα είναι ένα από τα απαραίτητα, αν όχι από τα πιο σημαντικά, κομμάτια του παιχνιδιού. Μέσω αυτής, μελετάμε τις διάφορες νέες ανακαλύψεις στον πλανήτη για να ξεκλειδώσουμε νέες εγκαταστάσεις, προηγμένα όπλα, πύργους και τεχνολογίες. Αν και αρχικά φαίνεται περίπλοκο, η λογική του είναι απλή. Επιλέγουμε την τεχνολογία που θέλουμε να αναπτύξουμε και η διαδικασία εξελίσσεται αυτόματα με την πάροδο του χρόνου.
Κάθε νέα ανακάλυψη προσφέρει μεγάλα οφέλη, διατηρώντας την αίσθηση ανταμοιβής και εξέλιξης. Είναι ένα σύστημα που συνδυάζει την απλότητα με την ουσία, επιτρέποντάς μας να προοδεύουμε σταδιακά έτσι ώστε να μπορούμε να μάθουμε γρηγορότερα και ευκολότερα τις αλλαγές και τις νέες προσθήκες ενώ παράλληλα μας δίνει χρόνο να εξοικειωθούμε με το τεράστιο τεχνολογικό δέντρο που προσφέρεται.
Eνας ζωντανος εξωγηινος κοσμος
Τεχνικά, το The Riftbreaker εντυπωσιάζει. Τα περιβάλλοντα είναι πλούσια και δυναμικά, με κάθε τοπίo να διαφέρει τόσο αισθητικά όσο και λειτουργικά. Τα εφέ φωτισμού, οι εκρήξεις και οι λεπτομέρειες του μηχανικού εξοπλισμού προσδίδουν μια αίσθηση βάρους και ρεαλισμού, ενώ το σύστημα καταστροφής παραμένει άκρως διασκεδαστικό από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι εχθροί κινούνται οργανικά, οι επιθέσεις είναι εντυπωσιακές, ενώ η μουσική και τα ηχητικά εφέ ενισχύουν την ένταση χωρίς να κουράζουν.
Με όλες τις ρυθμίσεις στο Ultra, σε ένα σύστημα με μια NVIDIA RTX 4070, έναν επεξεργαστή AMD Radeon 7 5800X3D και 64GB Ram, δεν αντιμετωπίσαμε απολύτως κανένα πρόβλημα. Παρά το πλήθος στοιχείων στην οθόνη, η απόδοση παρέμεινε σταθερή, με τα FPS να μην πέφτουν εύκολα κάτω από τα 200+ σε ανάλυση 1080p.
Heart of the Swamp, Into the Dark & Metal Terror
Έναν χρόνο μετά την επίσημη κυκλοφορία του παιχνιδιού, δεν έλειψαν και τα αντίστοιχα DLC με τα Heart of the Swamp, Into the Dark και Metal Terror να προσθέτουν ακόμα περισσότερους χάρτες και στοιχεία στον ήδη γεμάτο τίτλο. Στο Heart of the Swamp βρισκόμαστε στο Fungal Swamp του πλανήτη Galatea-37 όπου στόχος είναι η διάσωση του Μεγάλου Μανιταριού μέσα από την εξόντωση επιθετικών οργανισμών. Εδώ έχουμε και την προσθήκη πάνω από 70 νέων αντικειμένων για έρευνα με σημαντικότερα τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και την δυνατότητα κατασκευής πάνω στο νερό ενώ ο ίδιος ο χάρτης, αν και δεν προσφέρει πάρα πολλά δένει αρμονικά με την συνολική αισθητική.
Αντίστοιχα, το Into the Dark μας μεταφέρει βαθιά κάτω από την επιφάνεια του Galatea-37, με τις δονήσεις ενός τεράστιου σεισμού και τις εκπομπές νετρίνων να αποκαλύπτουν μια νέα απειλή. Παρά το εκτενές σενάριο και τους διαλόγους που αποφορτίζουν την αποτυχημένη αποστολή Orion, το Into the Dark επικεντρώνεται στα μηχανικά και στρατηγικά του στοιχεία. Νέες κρυστάλλινες σπηλιές αλλάζουν ριζικά τον τρόπο που χτίζουμε και αμυνόμαστε, καθώς ο χώρος, η ενέργεια και η πρόσβαση στους πόρους αποκτούν νέα, πιο κάθετη διάσταση. Εδώ έχουμε την απαίτηση προσαρμογής σε περιβάλλοντα χωρίς ηλιακή ή αιολική ενέργεια ενώ οι συχνές επιθέσεις και οι σεισμοί απαιτούν πολυεπίπεδη άμυνα. Αν και η αφήγηση παραμένει κάπως αποσυνδεδεμένη από τη δράση, η συνολική εμπειρία είναι πλούσια, πυκνή και φέρνει έναν πιο επικίνδυνο και ζωντανό τόπο στον κόσμο του παιχνιδιού.
Τρίτο στην σειρά, το Metal Terror θεωρείται η πιο επιτυχημένη επέκταση στο παιχνίδι. Η ιστορία ξεκινά όταν ένα μετεωρίτης πλούσιος σε σκοτεινή ακτινοβολία πέφτει στη Metallic Valley, αποκαλύπτοντας τα ερείπια ενός εξωγήινου πολιτισμού, των X-Morphs. Εδώ γνωρίζουμε νέα μεταλλικά πλάσματα και ένα τρομακτικό αλλά όμορφο περιβάλλον, με εχθρούς που συγχωνεύουν σάρκα και μέταλλο. Για άλλη μια φορά, έχουμε την προσθήκη νέων στοιχείων για έρευνα και νέων μηχανισμών άμυνας που είναι απαραίτητοι για να αντιμετωπίσουμε τις νέες μακρινές και εναέριες απειλές. Αυτό που χαρακτηρίζει την επέκταση όπως είναι η ουσιαστική ανανέωση που προσφέρει ενώ παράλληλα διατηρεί τη φιλοσοφία και το ύφος του βασικού παιχνιδιού.
Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε την προσθήκη του Co-op στο παιχνίδι. Μαζί με άλλους τρεις φίλους μας μπορούμε να παίξουμε το campaign mode με την οργάνωση να είναι λίγο πιο “tricky” αφού μπορεί τέσσερις να μπορούν να φτιάξουν γρηγορότερα μια βάση, η τοποθέτηση όμως γίνεται ένας αγώνας συνεννόησης και συντονισμού. Δυστυχώς, δεν μπορέσαμε να παίξουμε πολλές ώρες στο co-op αλλά από αυτά που είδαμε το χάος μεγαλώνει, και μαζί του η διασκέδαση και ο εθισμός.
Συμπερασμα
Το The Riftbreaker είναι ένα σπάνιο παράδειγμα παιχνιδιού που συνδυάζει πολλαπλά είδη χωρίς να θυσιάζει τη συνοχή του. Η βάση του ως Tower Defense είναι ισχυρή, με την επιβίωση να προσθέτει την απαραίτητη ένταση και βάθος, ενώ τα RPG στοιχεία προσφέρουν άμεση ικανοποίηση. Κάθε μηχανισμός αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους αρμονικά, δημιουργώντας έναν κύκλο δημιουργίας, μάχης και εξέλιξης που παραμένει συναρπαστικός από την αρχή έως το τέλος.
Παρά κάποιους μικρούς περιορισμούς όπως η αδυναμία μετακίνησης του HQ ή η ελαφρώς γραμμική καθοδήγηση του campaign, το τελικό αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που επιβραβεύει τη σκέψη, τη στρατηγική και τη δημιουργικότητα, προσφέροντας μια εμπειρία που δύσκολα συγκρίνεται με άλλες του είδους του.
The Riftbreaker
Πρόκειται για ένα παιχνίδι που επιβραβεύει τη σκέψη, τη στρατηγική και τη δημιουργικότητα, προσφέροντας μια εμπειρία που δύσκολα συγκρίνεται με άλλες του είδους του!