Στις 25 Φεβρουαρίου 2005, το σώμα του 79χρονου Πολωνού καλλιτέχνη Zdzisław Beksiński (Ζντισλάβ Μπεκσίνσκι) βρέθηκε κατακρεουργημένο στο διαμέρισμά του στη Βαρσοβία, ένα σοκ που συγκλόνισε όχι μόνο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Πολωνίας, αλλά και τη διεθνή κοινότητα. Παρά τη φήμη του ως ευγενικού και εσωστρεφούς ανθρώπου, το έργο του έβριθε από σκηνές απόλυτου τρόμου και δυστοπίας, κρύβοντας πίσω από τη σιωπή του μια ανεξάντλητη φαντασία. Η τραγική του ιστορία και η αινιγματική του τέχνη γοήτευσαν ένα ευρύ κοινό, με πολλούς να ανακαλύπτουν μέσα από τους πίνακές του μια πλευρά του ανθρώπου που τα λόγια δεν μπορούσαν να αποτυπώσουν.
Χρόνια αργότερα, πολλοί από εμάς ακόμα εξερευνούμε με ενθουσιασμό μερικά από τα έργα του Μπεκσίνσκι, αναζητώντας το ακατέργαστο συναίσθημα που ενέπνευσε κάθε πινελιά του. Από την αλλόκοτη φιγούρα του “Σαλπιγκτή” μέχρι το εφιαλτικό “Φαγάρα Αραχνών” και από τα όνειρα που μετουσιώθηκαν σε εικόνες μέχρι τις προσωπικές του φοβίες που ενίοτε γίνονταν τέχνη, το ταξίδι μέσα στον κόσμο του Μπεκσίνσκι υπόσχεται ένα βαθύ, σχεδόν υπαρξιακό, βύθισμα στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής.
To νέο έργο της Dragonis Games και του Adonis Brosteanu, Necrophosis, έρχεται να αντλήσει έμπνευση από την αισθητική και τα έργα του Πολωνού καλλιτέχνη και να δώσει μια Lovecraftian/Eldritch Horror τροπή στον κόσμο που πλάθει.
Τέλος στο σύμπαν
Στο Necrophosis βυθιζόμαστε σε έναν εφιαλτικό κόσμο, όπου δισεκατομμύρια χρόνια μετά το τέλος του σύμπαντος, ξυπνάμε σε έναν τόπο όπου ο θάνατος είναι το μόνο που πρεσβεύει αυτή την διαστρευλωμμένη εικόνα της…ζωής. Σε αυτήν την πραγματικότητα όμως, ακόμη και ο θάνατος μοιάζει εύθραυστος με την κατάρα του Necrophosis να σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, απλώνοντας τη σήψη σε κάθε γωνιά αυτού του επιμελώς σμιλεμένου, αποτρόπαιου τοπίου. Σε κάθε μας βήμα, γινόμαστε μάρτυρες της αδυσώπητης φθοράς, εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο όπου το τέλος δεν σημαίνει απαλλαγή, αλλά έναν αέναο εφιάλτη.
Στον πυρήνα αυτής της ιστορίας ξεδιπλώνεταιι ένας κόσμος με άφθονο body horror, εικόνες που μπορούν να λειτουργήσουν ως “nightmare fuel” αλλά και υπόνοιες για έναν κόσμο γεμάτο ζωή που προηγήθηκε και αναμένει την αναγέννησή του. Καθώς προχωράμε, γρίφοι και αφηγήσεις θα αποκαλύψουν μυστικά και την πραγματικότητα, προκαλώντας τη περιέργειά μας. Στο τέλος αυτής της εμπειρίας, δεν αποκλείεται να κάνουμε παραλληλισμούς με την δημιουργία του σύμπαντος, την θεϊκή παρέμβαση και δυνάμεις πέρα από την κατανόησή μας.
Μικρός κόσμος
Το Necrophosis είναι ένα αρκετά μικρό παιχνίδι – με διάρκεια περίπου στις 2 ώρες οι οποίες διπλασιάζονται αν επιχειρήσετε την πλήρη ολοκλήρωσή του – και θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για ένα αφηγηματικό παιχνίδι “περιπέτειας” με αρκετά εύκολους γρίφους που έχουν ως βασικό σκοπό την πρόοδο της εξιστόρησης. Όπως αναφέραμε, το body horror βρίσκεται στο επίκεντρο ακόμα και στον βασικό ήρωα, ένα κέλυφος που δημιουργήθηκε για να δώσει τέλος στους ατελείωτους κύκλους θανάτου και καταστροφής και να επαναφέρει το φως στο σύμπαν. Ξεκινάμε ένα ταξίδι που θα μας φέρει σε σύντομη επαφή με τον νεκρό κόσμο ώστε να μας σπρώξει στο πεπρωμένο μας – την επαναφορά της συνείδησης, του προσώπου και της φωνής μας.
Ιδιαίτερη εκτίμηση μου προκάλεσε η ατμόσφαιρα του κόσμου. Έντονες αποχρώσεις του καφέ, του μπεζ, του κόκκινου και του μπλε, σε μια παρόμοια φλέβα με την χρωματική παλέτα του Beksiński που πλαισιώνονται από αποκρουστικές εικόνες, τεράστια απολιθώματα και πλάσματα που κάποτε αποτέλεσαν θεούς ή παντοδύναμες οντότητες, θάνατο, αίμα και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που μπορούμε να τις παρομοιάσουμε και με τα έργα του H.R. Giger. Εδώ όμως, η σεξουαλική φύση του Giger αντικαθιστάται από τον τρόμο, το δυστοπικό μέλλον, το κατεστραμμένο σύμπαν που αποτυπώνεται από τον Πολωνό καλλιτέχνη σε ένα παιχνίδι που δεν κρύβει τις επιρροές του τόσο από τον ίδιο όσο και από τον H.P. Lovecraft.
Ευκολία και… ομιλία
Η εξερεύνηση στα φαινομενικά γραμμικά επίπεδα θα μας φέρει σε επαφή με ταμπλέτες, γραφές και επιγραφές που θα μας αποκαλύψουν μυστικά του κόσμου και θα μας δώσουν μια γενική εικόνα του τι προηγήθηκε αφήνοντας την φαντασία μας να τα συνδυάσει με τις δικές μας ερμηνείες. Από την άλλη, οι γρίφοι του παιχνιδιού μας κάνουν να ζητάμε κάτι πολύ παραπάνω μιας και είμαι άμεσοι, εύκολοι και εξίσου “γραμμικοί” με την έννοια ότι μπορούν να λυθούν με ένα απλό “πάρε αυτόν τον εγκέφαλο και βάλε τον στο κρανίο για να ανοίξει η πόρτα.” Ευτυχώς βέβαια, κάθε γρίφος συνοδεύεται από αηδιαστικές εικόνες και ήχους που κάνουν την επίλυσή τους λίγο πιο ευχάριστη.
Το gameplay δεν αποτελείται από κάτι καινοτόμο ή στοιχεία που δεν έχουμε ξαναδεί. Το πρωταγωνιστικό σώμα κιινείται μέσα από επίπεδα, λύνει γρίφους εξερευνώντας τα και προχωράει στο επόμενο τμήμα μέχρι να φτάσει στο πολυπόθητο τέλος. Δεν υπάρχουν μάχες, στιγμές δράσης ή στιγμές άγχους και έντασης οπότε ετοιμαστείτε για μια χαλαρή εμπειρία μέχρι και τον επίλογο.
Ένα μεγάλο παράπονο που είχαμε εντοπίζεται στον τρόπο της αφήγησης. Είναι αναπόφευκτη η σύγκριση με το Scorn, έναν τίτλο που άφηνε τις εικόνες, τον κόσμο και την “αηδία” που το χαρακτήριζε να διηγούνται την ιστορία του. Στο Necrophosis όμως, έχουμε πλάσματα που πραγματοποιούν μονολόγους, γραφές και επιγραφές με κείμενα που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε στο έπακρον αυτό που υπάρχει εδώ. Προσωπικά, θα προτιμούσα μια εμπειρία χωρίς ομιλία, η οποία θα μου επέτρεπαι να εξερευνήσω τα πάντα γύρω μου και να κάνω εικασίες τι σημαίνει κάθε κίνηση, κάθε θάνατος, κάθε επίλυση, παρά μια αφήγηση που…προσπαθεί να με πείσει για τον τρόμο.
Τεχνικά άρτιο αν και… ακίνητο
Ομολογώ πως όσο έπαιζα μου γεννήθηκε η επιθυμία να φτάσω μέχρι στο τέλος για να δω πως κλείνει όλο αυτό το ταξίδι και…δεν απογοητεύτηκα. Έκανα την σύνδεση με την δημιουργία του σύμπαντος – ακόμα και αν εδώ είναι διαφορετικός ο λόγος. Παρόλα αυτά, η συνολική διάρκεια όλης της εμπειρίας ήταν πολύ μικρότερη απ’αυτό που περίμενα ή, ιδανικά, θα ήθελα.
Ένα ακόμα στοιχείο που μου “χτύπησε” στο μάτι ήταν τα βασικά animations στην κίνηση και την αναμονή των πλασμάτων και του πρωταγωνιστή. Για παράδειγμα, όταν ο πρωταγωνιστής κρατάει ένα αντικείμενο, η παλάμη του είναι “κοκκαλωμένη” αφαιρώντας “πόντους” από το immersion ενώ όταν ελέγχουμε μεγάλα κτίσματα ή οργανικά οχήματα η κίνηση μοιάζει μηχανική, “μαγκωμένη.” Επιπλέον, σε ορισμένες στιγμές, ιδιαίτερα στην πρώτη ώρα, πολλές σκηνές αποτελούνταν από Fade-ins και Fade-outs κόβωντας την οποιαδήποτε ροή υπήρχε μέχρι εκείνη την στιγμή.
Σε σχέση με όλα τα παραπάνω, δεν παρατηρήσαμε ιδιαίτερα προβλήματα σε απόδοση ή bugs/glitches που θα μπορούσαν να μπλοκάρουν το gameplay. Σε ένα σύστημα με έναν AMD Ryzen 7 5800X3D, μια κάρτα γραφικών NVIDIA RTX 4070, 64GB Ram και Windows 11 και με το παιχνίδι πάνω σε SSD, είχαμε μια smooth εμπειρία με γρήγορους χρόνους φόρτωσης και μηδενικά freezes ή κολλήματα.
Συνοπτικά
Το Necrophosis αποτελεί ένα μοναδικό εικαστικό ταξίδι μέσα από την παρακμή, τον θάνατο και τη σκοτεινή φαντασία, αντλώντας έμπνευση από τους Beksiński και Lovecraft. Παρά τις…αφιλεγόμενες σχεδιαστικές αποφάσεις, το απλό gameplay του, τα ατοπήματα και την επιφανειακή δυσκολία στους γρίφους, καταφέρνει να προσφέρει μια καλή, εφιαλτική εμπειρία που αξίζει να τη ζήσει κυρίως όποιος αγαπά τη σκοτεινή τέχνη και τα αφηγηματικά παιχνίδια τρόμου. Δεν είναι ένα παιχνίδι που θα σας κρατήσει για ώρες, αλλά καταφέρνει αυτό που έρχεται να κάνει.
Ευχαριστούμε την εκδότρια εταιρεία για την παραχώρηση του Review Code.
Necrophosis
Το Necrophosis αποτελεί ένα μοναδικό εικαστικό ταξίδι μέσα από την παρακμή, τον θάνατο και τη σκοτεινή φαντασία. Παρά τις…αφιλεγόμενες σχεδιαστικές αποφάσεις, το απλό gameplay του και την επιφανειακή δυσκολία στους γρίφους, καταφέρνει να προσφέρει μια καλή, εφιαλτική εμπειρία που αξίζει να τη ζήσει κυρίως όποιος αγαπά τη σκοτεινή τέχνη και τα αφηγηματικά παιχνίδια τρόμου.