Ακόμα θυμάμαι την κυκλοφορία του πρώτου Hades. Δεν ήταν το παιχνίδι που ακουγόταν πολύ τότε, αλλά ήταν ένα ακόμα από την Supergiant Games, μια ομάδα που δημιούργησε διαδραστικά έργα τέχνης που μέχρι και σήμερα θεωρούνται αριστουργήματα. Όταν το Hades κυκλοφόρησε λοιπόν, αρχικά σε Early Access, έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη για το είδος των roguelikes. Δεν ήταν μόνο η επιτυχία του μηχανισμού «πεθαίνεις – ξαναπροσπαθείς», αλλά η μαεστρία με την οποία η Supergiant κατάφερε να παντρέψει το gameplay με μια ζωντανή, εξελισσόμενη αφήγηση. Πολλοί από εμάς θεωρούσαμε σχεδόν απίθανο να υπάρξει συνέχεια. Κι όμως, η ομάδα ρίσκαρε και επέστρεψε με το Hades II, φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα ηρωίδα και έναν ακόμα πιο τρομακτικό εχθρό.
Ομοίως με τον προκάτοχό του, το Hades II κυκλοφόρησε πριν περίπου έναν χρόνο στο Steam Early Access αλλά από την αρχή φαινόταν ένας πιο ολοκληρωμένος τίτλος. Η αρχή ήταν δύσκολη βέβαια αφού υπήρχαν πολλά στοιχεία που δεν βοηθούσαν στο να προχωρήσουμε, κάνοντας το gameplay αρκετά πιο δύσκολο και πιο απαιτητικό απ’ότι είχαμε συνηθίσει. Μετά από μερικά μεγάλα content updates και αλλαγές, ο τίτλος κυκλοφορεί πλήρως ολοκληρωμένος και γεμάτος μυστικά, δραστηριότητες και περιεχόμενο για να ξεκλειδώσουμε αλλά και μια ολοκληρωμένη ιστορία.
Η ιστορία συνεχίζει μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού, αλλά με μια νέα πρωταγωνίστρια. Αντί για τον αγαπημένο Ζαγρέα, αυτή τη φορά γνωρίζουμε τη Μελινόη, την αδερφή του, μια μάγισσα που κινείται σε πιο σκοτεινά μονοπάτια και καλείται να φέρει εις πέρας έναν πολύ μεγάλο άθλο. Η αλλαγή του πρωταγωνιστή φέρνει μαζί και έναν εντελώς διαφορετικό τόνο.
Η ιστορία μας φέρνει αντιμέτωπους με τον Κρόνο, τον Τιτάνα του Χρόνου, που επιστρέφει από την θανατηφόρα εξορία του, φυλακίζει τον Άδη και την οικογένειά του και προσπαθεί να επαναφέρει την “Χρυσή Εποχή”. Το σενάριο ξεκινά μ’ έναν βαρύ πρόλογο που από την πρώτη στιγμή μας προετοιμάζει πως αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σοβαρά και όχι μια απλή προσπάθεια να πάμε στην επιφάνεια.
Για άλλη μια φορά η κεντρική πλοκή είναι το υπόβαθρο για τις μάχες αλλά και ο λόγος που θα προκαλούμε τον Κρόνο ξανά και ξανά. Η Supergiant εξακολουθεί να γράφει διαλόγους με φαντασία και χιούμορ, ενώ οι σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες μας κάνουν να νιώθουμε ότι βρισκόμαστε στο κέντρο μιας πραγματικής μυθολογικής τραγωδίας. Ωστόσο, σε σχέση με τον αδερφό της, η Μελινόη βγάζει μια πιο υπεροπτική χροιά, μια πιο δυναμική συμπεριφορά, που φαίνεται στα λόγια της.
Ο βασικός κορμός του gameplay παραμένει γνώριμος. Σε κάθε run ξεκινάμε από τη βάση μας, τo Crossroads Woods, εξοπλιζόμαστε με ένα Nocturnal Arm και περνάμε από μια σειρά από δωμάτια γεμάτα ψυχές και περίεργα μυθολογικά πλάσματα. Η μεγάλη διαφορά είναι πως τώρα δεν υπάρχει μία σταθερή διαδρομή αλλά δύο βασικοί δρόμοι. Ένας που οδηγεί στον Όλυμπο και ένας που κατεβαίνει στον Άδη. Αυτή η διάσπαση προσθέτει μεγαλύτερη ποικιλία από το παρελθόν με διαφορετικών ειδών εχθρούς, διαφορετικές περιοχές και ξεχωριστές αφηγήσεις που συνδέονται με περισσότερους τρόπους απ’ό,τι νομίζουμε και κρατούν κάθε προσπάθεια φρέσκια.
Η Μελινόη, σε αντίθεση με τον Ζαγρέα που βασιζόταν στα όπλα του, συνδυάζει τη σώμα-με-σώμα μάχη και τη μαγεία. Έχουμε στη διάθεσή μας ένα βασικό combo επιθέσεων, μία Special επίθεση που αλλάζει από όπλο σε όπλο και ένα Cast που, αντί για τους κρυστάλλους του Ζαγρέα, μετατρέπεται σε έναν μαγικό κύκλο με ορισμένες ιδιότητες. Το Cast γίνεται ίσως και το πιο χρήσιμο όπλο, καθώς μπορεί να παγιδεύσει εχθρούς μέσα του και, με ορισμένα boons, να προκαλέσει σημαντική ζημιά ή debuffs, κάτι που αποδεικνύεται πολύτιμο, ειδικά προς το τέλος.
Τα boons επιστρέφουν πιο ανανεωμένα από ποτέ, με γνώριμους Θεούς του Ολύμπου να κάνουν την εμφάνισή τους σε νέα, πιο εντυπωσιακή μορφή. Ο Δίας, ο Ποσειδώνας, η Άρτεμις και η Αφροδίτη συνεχίζουν να προσφέρουν τις χαρακτηριστικές τους ευλογίες, μόνο που αυτήν τη φορά συνοδεύονται από φρέσκες δυνάμεις και επιλογές που προσαρμόζονται άψογα στο εκάστοτε build. Κάθε run μετατρέπεται έτσι σε μια ευκαιρία για νέους συνδυασμούς, με αποτελέσματα που κυμαίνονται από δημιουργικά μέχρι κυριολεκτικά καταστροφικά.
Η πραγματική έκπληξη όμως έρχεται με την προσθήκη νέων Θεών στο roster, οι οποίοι διευρύνουν ακόμα περισσότερο το ρεπερτόριο των διαθέσιμων ευλογιών. Το αποτέλεσμα είναι ένα gameplay που ποτέ δεν δείχνει στάσιμο, αφού κάθε run μπορεί να εξελιχθεί σε μια εντελώς διαφορετική εμπειρία, με το τελικό build να αντανακλά τις επιλογές, την τύχη και τη στρατηγική μας. Αυτός ο συνεχής πειραματισμός είναι που κρατά το σύστημα των boons όχι απλώς ενδιαφέρον, αλλά αναζωογονητικά εθιστικό.
Αμέσως λοιπόν καταλαβαίνουμε πως η Supergiant δίνει πιο μεγάλη βαρύτητα στην ποικιλία. Κάθε όπλο έχει το δικό του στυλ και το γεγονός ότι η Μελινόη διαθέτει και μαγικές επιθέσεις τα μεταμορφώνει σε κάτι παραπάνω. Από τα μαχαίρια που ευνοούν τα χτυπήματα στην πλάτη μέχρι το πιο βαρύ τσεκούρι που ρίχνει συντριπτικά χτυπήματα αλλά μας αφήνει ανοιχτούς σε αντεπιθέσεις, όλα έχουν κάτι να προσφέρουν. Εντύπωση μου προκάλεσαν τα Umbral Flames που δεν περίμενα να ήταν τόσο δυνατά αλλά με βοήθησαν να πάρω την πρώτη μου νίκη ενάντια στον Κρόνο. Το Staff με τη σειρά του είναι ίσως το πιο ισορροπημένο όπλο, που μας βοηθά να μάθουμε τον ρυθμό της Μελινόης, με τα Argent Skull και Black Coat να απαιτούν πιο μεθοδικό gameplay αλλά να αφήνουν… κενά.
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα προσθήκη στο σύνολο είναι η Σελήνη, που εδώ παρουσιάζεται ως βοηθητική Τιτάνας. Οι δυνάμεις της είναι κάτι σαν ultimates, ικανότητες τεράστιας ισχύος που μπορούμε να εξελίξουμε σε ένα talent tree. Οι ικανότητες αυτές ποικίλουν από απλά heals κατά τη διάρκεια μιας μάχης σε σεληνιακές ακτίνες, μαγικές ικανότητες τύπου Polymorph και ενισχυτικά buffs στις ήδη υπάρχουσες επιθέσεις μας. Ακόμα και αυτή η ικανότητα όμως απαιτεί στρατηγική, αφού μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε όσο δαπανούμε Mana Points κατά τη διάρκεια της μάχης.
Πέρα από τη Σελήνη, έχουμε και τους side characters που βρίσκουμε σε κάθε χάρτη και μας βοηθούν με μικρότερα προσωρινά boons, δώρα και αντικείμενα. Ο Νάρκισσος, ο Ηρακλής, η Κίρκη, η Ηχώ και άλλοι χαρακτήρες θα βρεθούν στον δρόμο μας και μαζί με τα χρήσιμα αντικείμενά τους μας “ανταμείβουν” με χαριτωμένους διαλόγους και ιστορίες που μας γοητεύουν.
Μένoντας στην ποικιλία, η βάση μας, όπως και το παλάτι του Άδη, είναι γεμάτη δυνατότητες αναβάθμισης. Το καζάνι της Εκάτης, ο πρώτος σταθμός που θα σταματάμε πριν από ένα run, ξεκλειδώνει νέες λειτουργίες και διευκολύνσεις, ενώ οι κάρτες της Αρκάνας μας προσφέρουν μόνιμα bonus. Στο καζάνι, τα ξόρκια που καλούμαστε να ξεκλειδώσουμε ανοίγουν την πρόσβαση σε απαραίτητες διευκολύνσεις και unlockables που χρειάζονται για την ολοκλήρωση της ιστορίας. Για να τα επικαλεστούμε, πρέπει να συγκεντρώσουμε πόρους που βρίσκονται σε διάφορα δωμάτια, εμφανίζονται τυχαία και ποικίλουν ανά χάρτη.
Η συλλογή πόρων είναι πιο άνετη από ποτέ, αφού μπορούμε να έχουμε μαζί μας όλα τα αναγκαία εργαλεία, σε αντίθεση με την αρχική κυκλοφορία όπου έπρεπε να έχουμε μόνο ένα εργαλείο μαζί. Επιπλέον, ορισμένα familiars, τα μικρά ζωάκια που μας συνοδεύουν μόλις τα εξημερώσουμε, ενισχύουν σημαντικά την εμπειρία, προσφέροντας πρακτικές βοήθειες όπως το να μπλοκάρουν επιθέσεις, να συνδράμουν στη συλλογή πόρων ή να πολεμούν στο πλευρό μας. Αυτό το πλήθος επιλογών μας ωθεί στο να επενδύουμε περισσότερο χρόνο, όχι γιατί «πρέπει», αλλά γιατί κάθε νέα ανακάλυψη κάνει τα επόμενα runs πιο ενδιαφέροντα.
Η Supergiant δεν κάνει εκπτώσεις ούτε στον καλλιτεχνικό τομέα. Τα πορτραίτα είναι πιο εντυπωσιακά από ποτέ, με λεπτομέρειες που σε κάνουν να τα χαζεύεις. Ακόμα και παλιότεροι χαρακτήρες που επιστρέφουν έχουν αποκτήσει μια νέα εντυπωσιακή εμφάνιση με τα πορτραίτα τους να έχουν λαμπερά εφέ, animations και χρώματα που εντυπωσιάζουν. Αντίστοιχα, οι διάλογοι συνεχίζουν να μας βάζουν βαθύτερα στην αφήγηση, ενώ το voice acting είναι συγκλονιστικό.
Στα γενικότερα γραφικά, η βελτίωση είναι εμφανής. Το cel-shading παραμένει η σφραγίδα της σειράς, αλλά τώρα με περισσότερη λεπτομέρεια, πλούσια περιβάλλοντα και πιο «γεμάτες» περιοχές. Είτε βρεθούμε στον Όλυμπο είτε στον Άδη, η ατμόσφαιρα είναι καθηλωτική και οι λεπτομέρειες πολλές και σημαντικές. Παλιότερες τοποθεσίες έχουν δεχθεί μεγάλες αλλαγές, με αποτέλεσμα να μοιάζουν νέες παρόλο που παραμένουν γνώριμες.
Και φυσικά, το soundtrack του Darren Korb επιστρέφει για να αποδείξει ότι λίγοι μπορούν να συνδυάσουν τόσο δυναμικά μουσική και gameplay. Από τις εκρηκτικές metal μελωδίες μέχρι τις πιο λυρικές στιγμές, η μουσική δεν εξυπηρετεί απλά ως συνοδευτικό. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Το γεγονός ότι προσαρμόζεται στις μάχες και στα bosses κάνει κάθε αναμέτρηση αξέχαστη, γεμάτη ένταση.
Το Hades II, για ακόμα μια φορά, γίνεται console timed-exclusive στις δύο κονσόλες της Nintendo. Εκεί που όμως πραγματικά ξεχωρίζει είναι στο Nintendo Switch 2. Σταθερά 120fps σε TV mode και 60fps σε handheld, με οπτικά εφέ που θυμίζουν περισσότερο ισχυρό PC παρά φορητή κονσόλα. Ακόμα και όταν η οθόνη μπουκώνει με επιθέσεις, εχθρούς και εφέ, δεν παρατήρησα καμία σημαντική πτώση. Αντιθέτως, πολλές φορές ένιωθα ότι έπαιζα την έκδοση του PC παρά της κονσόλας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το παιχνίδι τρέχει ονειρικά σε όλες τις πλατφόρμες, χωρίς τα συνηθισμένα προβλήματα που συναντάμε σε άλλα launch. Και η δυνατότητα δωρεάν αναβάθμισης στην έκδοση του Switch 2 αποτελεί μια ακόμα ευπρόσδεκτη, ευχάριστη έκπληξη.
Δεν είναι όμως όλα ρόδινα. Στο πρώτο Hades η ιστορία ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο μοτίβο και θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν λίγο προβλέψιμη στο που θα πήγαινε. Αυτό που μας μαγνήτισε όμως ήταν ο τρόπος με τον οποίο χτίζονταν οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, στην εξέλιξη που είχαν όσες περισσότερες φορές φτάναμε προς στο τέλος. Εδώ όμως, έχουμε να κάνουμε με ένα αφηγηματικό στοιχείο που θέλει πιο έξυπνο, λεπτό χειρισμό. Το στοιχείο του χρόνου είναι δύσκολο να αποτυπωθεί ικανοποιητικά σε μια ιστορία και τις περισσότερες φορές η κατάληξη είναι προβλέψιμη, κάτι που γίνεται και εδώ.
Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά για το που καταλήγει η ιστορία αλλά δεδομένου πως πρόκειται για ακόμα ένα οικογενειακό δράμα, μπορούμε να καταλάβουμε λίγο-πολύ τι γίνεται. Αυτό όμως που με αφήνει παραπονεμένο είναι το πως εξελίσσονται οι σχέσεις μεταξύ μερικών χαρακτήρων. Το χτίσιμο αυτών των σχέσεων μοιάζει εξαναγκασμένο, σαν να τις πιέζουμε τεχνητά να εξελιχθούν σε καλές σχέσεις.
Ακόμα και με αυτά τα μικρά παράπονα όμως, το Hades II είναι η απόδειξη ότι η Supergiant Games δεν φοβάται να ρισκάρει και να επεκτείνει μια ήδη θρυλική συνταγή. Με μια νέα πρωταγωνίστρια, φρέσκες ιδέες στο gameplay, πλούσιο περιεχόμενο και καλλιτεχνική αρτιότητα, καταφέρνει να σταθεί αντάξιο, και σε πολύ ορισμένα σημεία ανώτερο, του προκατόχου του. Παρά τα αφηγηματικά του στραβοπατήματα, παραμένει μια εμπειρία που μας καθηλώνει και μας προσκαλεί να επιστρέψουμε ξανά και ξανά στον κόσμο του, όχι απαραίτητα για την ιστορία του αλλά για την αυξανόμενη πρόκλησή του.
Hades II
Tο Hades II είναι η απόδειξη ότι η Supergiant Games δεν φοβάται να ρισκάρει και να επεκτείνει μια ήδη θρυλική συνταγή!