Star Trek εναντίον Star Wars. Transformers εναντίον Gundam. Marvel εναντίον DC. Street Fighter εναντίον Mortal Kombat. Call of Duty εναντίον Battlefield. Όλες αυτές οι “έχθρες” έχουν καθορίσει πολλά από τα αγαπημένα franchise βιντεοπαιχνιδιών, ταινιών και σειρών του σήμερα την στιγμή που είναι παρόμοια σε θέμα, ύφος ή κοινό. Ωστόσο, υπάρχουν δύο μεγάλα franchises που μέχρι και σήμερα “παλεύουν” για την πρωτιά, τα Pokémon και τα Digimon.
Ο Οκτώβριος ήταν ο μήνας της “μεγάλης μάχης” με το Pokémon Legends: Z-A να ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει λίγους μόλις μήνες μετά την αρχική του ανακοίνωση και το Digimon Story: Time Stranger να προηγείται, καταφέρνοντας να εντυπωσιάσει αισθητά τόσο παίκτες όσο και κριτικούς.
Είτε σε μικρό είτε σε μεγαλύτερο βαθμό, όλοι έχουμε έρθει σε επαφή με τον κόσμο των ψηφιακών τεράτων. Μέσα από τηλεοπτικές σειρές ή διαδικτυακό περιεχόμενο, η σειρά μας έχει κάνει έκανε να ζητάμε κάτι νέο, κάτι που θα μας επέτρεπε να ζήσουμε κι εμείς σε έναν ψηφιακό κόσμο με την φαντασία μας.
Η αλήθεια είναι πως, μετά την πρώτη σεζόν του Digimon Adventure, με τους Taichi, Yamato και Sora και φυσικά τους Agumon, Gabumon και Biyomon, κάπου έχασα το μέτρημα. Σταδιακά σταμάτησα να παρακολουθώ με αποτέλεσμα να χάνω γεγονότα, εξελίξεις και προσθήκες ώστε έτσι να φτάνουμε στο σήμερα, με πλήθος νέων σεζόν, παιχνιδιών, spin-offs και Digimon να εμπλουτίζουν τον ολοένα αυξανόμενο “πληθυσμό” τους.
Την τηλεοπτική σειρά συνόδευσαν αρκετά βιντεοπαιχνίδια, με το Digimon World να είναι ίσως το πιο διαδραστικό, σίγουρα το πιο διασκεδαστικό (στην εποχή του PS1) ενώ αργότερα αρχίσαμε να βλέπουμε τίτλους όπως τα Digimon World 3 στο PlayStation 2, τα Digimon Story: Cyber Sleuth το 2015 και το Hacker’s Memory δύο χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι αυτοί, αν και δεν πρόσθεσαν κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό στον χώρο των τεράτων και των turn-based RPGs ήταν αρκετά διασκεδαστικοί και σίγουρα μια “χαρά” για τους φανατικούς. Σχεδόν μια δεκαετία μετά, το Digimon Story: Time Stranger έρχεται με τον δικό του τρόπο να αναζωπυρώσει αυτό το καλό σερί, προσφέροντας ίσως το πιο ολοκληρωμένο και ώριμο RPG της σειράς μέχρι σήμερα.
Ενα ταξιδι μεσα στον χρονο
Η ιστορία ξεκινά με μια κάπως προβλέψιμη υπόθεση, με έναν ανώνυμο πράκτορα να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας καταστροφικής σύγκρουσης στο Τόκιο, ένα γεγονός γνωστό ως “Shinjuku Inferno”. Ο πράκτορας αυτός καλείται να ταξιδέψει 8 χρόνια πίσω στον χρόνο ώστε να βρει έναν τρόπο να αποτρέψει την επικείμενη καταστροφή. Στο παρελθόν αυτό, συναντά την Inori Misono, ένα απλό κορίτσι που μπλέκεται άθελά σε ένα πλήθος απρόσμενων γεγονότων και ένα περίεργο ανθρωπόμορφο Digimon, τον Aegiomon που έχει αμνησία. Οι τρεις τους ξεκινούν ένα ταξίδι αναζήτησης σε μια υπόθεση που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία και το συναίσθημα, σε ένα μείγμα που φαντάζει όσο ώριμο θα περιμέναμε από την σειρά.
Τα Digimon, οι χαρακτήρες και ο κόσμος του παιχνιδιού διαμορφώνουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και προσδίδουν μια ζωντάνια που θα θέλαμε να δούμε και στο “αντίπαλο” παιχνίδι. Ο κόσμος έχει υπόσταση, ανθρώπους να κυκλοφορούν ή Digimon να στολίζουν σχεδόν κάθε γωνία ενώ η παρουσία των Olympus XII, δώδεκα “θεϊκές” οντότητες του Ψηφιακού Κόσμου, δίνουν χαρακτήρα, χιούμορ και αμεσότητα που κλέβει τη παράσταση.
Αντιθέτως, ο σιωπηλός πρωταγωνιστής και τα μέλη της Δημόσιας Ασφάλειας κάποιες φορές δίνουν την αίσθηση πως είναι επιφανειακοί. Από αυτούς, η Monica Simmons ξεχωρίζει, αλλά συνολικά οι κοινωνικές σχέσεις υποστηρίζονται κυρίως από τα Digimon. Το ταξίδι στον χρόνο χρησιμοποιείται έξυπνα αναδεικνύοντας την ανάπτυξη στους ψηφιακούς ήρωες. Για παράδειγμα, τα “μικρά” Digimon του παρελθόντος μπορεί να επιστρέψουν αργότερα στην ιστορία πιο ώριμα και δυνατά, ανάλογα τις επιλογές μας, υπενθυμίζοντάς μας πως οι πράξεις μας αφήνουν κάποιο αποτύπωμα.
Αυτό το μικρό αποτύπωμα εντοπίζεται τόσο στα μεγάλα Story Quests όσο και στα παράπλευρα που παρουσιάζουν μικρές ιστορίες για τη ζωή των Digimon στον κόσμο τους και συχνά αποδίδουν Anomaly Points, ένα είδος εμπειρίας που χρησιμοποιείται για να αναβαθμίσουμε τον ήρωα και τις ικανότητές μας, να ξεκλειδώσουμε Cross Arts ή να μειώσουμε τις απαιτήσεις των Digivolutions. Σε αντίθεση με το Legends: Z-A, του οποίου η σύγκριση μπορεί να είναι και άδικη, τα missions αυτά έχουν μεγαλύτερη ουσία, ενδιαφέρον και βοηθάνε τον κόσμο να επεκταθεί χωρίς να φαντάζουν πως είναι αγγαρεία.
Από όλο αυτό το μείγμα δεν θα έλειπαν και πιο “ασήμαντες” ασχολίες όπως ένα mini-game με κάρτες, βασισμένο στο επίσημο Digimon Trading Card Game. Αν και οι αμοιβές που δίνει είναι καθαρά συλλεκτικές, προσφέρει μια ευχάριστη ανάπαυλα ανάμεσα στις μάχες και την εξερεύνηση.
Πολυεπιπεδη στρατηγικη μαχη
Το Digimon Story: Time Stranger ακολουθεί τα βήματα των Cyber Sleuth και Hacker’s Memory, αλλά με πιο πλούσιες και ουσιαστικές βελτιώσεις σε ένα σύστημα μάχης που είναι τόσο γνώριμο όσο και φρέσκο. Το σύστημα μάχης είναι το κλασικό JRPG turn-based, με επιρροές από Shin Megami Tensei και προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Παραδοσιακά, μπορούμε να βγάλουμε τρία διαφορετικά Digimon στη μάχη, ενίοτε μαζί με προσωρινούς συμμάχους και εφεδρικά μέλη, φτάνοντας έως και επτά ενεργούς συμμετέχοντες.
Κάθε μάχη χαρακτηρίζεται από γύρους, ικανότητες, δυνάμεις και αδυναμίες. Τα Digimon μας μπορούν να κάνουν μια απλή επίθεση, να αμυνθούν για έναν γύρω, να χρησιμοποιήσουν αντικείμενα και να εξαπολύσουν πιο δυνατές ικανότητες. Εδώ δεν υπάρχει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Οι απλές επιθέσεις χαρακτηρίζονται από απλά animations και hit confirm effects με τις ειδικές ικανότητες να ξεκινούν από απλά cutscenes μιας φαινομενικά αδύναμης επίθεσης και φτάνουν σε ικανότητες που μπορούν να καταστρέψουν πόλεις.
Η ουσία όμως κρύβεται στο σύστημα αδυναμιών, ένα σύστημα που αν και πολύπλοκο, θα πρέπει να μάθουμε για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε πιο δύσκολες μάχες. Τα Digimon χωρίζονται σε τρεις τύπους, Data, Vaccine και Virus, που λειτουργούν σε σχήμα “πέτρα-ψαλίδι-χαρτί“. Πάνω σε αυτό προσθέτονται φυσικά στοιχεία όπως φωτιά, νερό, φως, σκοτάδι, δημιουργώντας δεκάδες πιθανούς συνδυασμούς και αλληλεπιδράσεις. Αν συνδυάσουμε σωστά τους τύπους και τα στοιχεία, η ζημιά μπορεί να φτάσει έως και το 400%, μετατρέποντας κάθε μάχη σε ένα μικρότερο γρίφο.
Ακόμα και έτσι όμως, το παιχνίδι δεν τιμωρεί την άγνοια μας αφού οι αδυναμίες αποκαλύπτονται σταδιακά με όσο περισσότερες μάχες κάνουμε και όσα περισσότερα digimon εξελλίξουμε και η καταγραφή των αδυναμιών αυτών αποθηκεύεται αυτόματα σε logs, ώστε να ανατρέχουμε κατά τη διάρκεια της μάχης, αν το χρειαστούμε.
Αυτές τις αδυναμίες και τις δυνάμεις των δικών μας Digimon μπορούμε να τις εξισσοροπήσουμε με τα Cross Arts, ειδικές επιθέσεις του πράκτορα μας (εδώ κολλάει και το Shin Megami Tensei που αναφέραμε). Με τη χρήση Cross Points, κάνουμε επιθέσεις μεγάλης κλίμακας ή μπορούμε να θεραπεύσουμε πλήρως την ομάδα μας αλλά ο περιορισμός του να έχουμε μόνο μία Cross Art κάθε φορά περιορίζει λίγο την ελευθερία που έχουμε στα υπόλοιπα συστήματα.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως το σύστημα μάχης συνδυάζει πιο μοντέρνα και παραδοσιακά JRPG συστήματα. Ευτυχώς, για τα σημερινά δεδομένα, εδώ υπάρχουν αρκετές προσθήκες στην ποιότητα ζωής με δυνατότητα επιτάχυνσης της μάχης έως και 5 φορές, την δυνατότητα Auto-Battle για τις ώρες που κάνουμε το… απαραίτητο “grind” και μια πιο άμεση, ευκολότερη διαχείριση της ομάδας κατά την διάρκεια της εξερεύνησης. Και αν κάποιο Digimon πέσει κατά την διάρκεια της μάχης, μπορούμε να φέρουμε μπροστά μια αλλαγή για να συνεχίσουμε με ένα δυνατότερο ή πιο ισορροπημένο σχήμα ομάδας.
Digivolve, De-Digivolve, Digivolve
Αυτό που επιστρέφει από τα Cyber Sleuth και Hacker’s Memory είναι η διαδικασία λήψης νέων Digimon. Ερχόμενοι σε επαφή με νέους εχθρούς τους σκανάρουμε ώστε να φτάσουμε ένα ποσοστό. Όταν αυτό φτάσει στο 100%, μπορούμε να μετατρέψουμε το εκάστοτε Digimon σε σύμμαχο ενώ αν περιμένουμε μέχρι το 200% λαμβάνουμε μια πιο δυνατή εκδοχή του. Σε πολλές περιπτώσεις, η αναμονή αξίζει αλλά υπάρχουν και ορισμένα Digimon που θα μας ζορίσουν οπότε το 100% είναι ίσως η πιο βιώσιμη λύση – κάτι που προσθέτει ένα ακόμα στρώμα στρατηγικής στο σύνολο.
Το Digivolution με την σειρά του, αποτελεί τον πυρήνα του Digimon Story: Time Stranger με κάθε Digimon να μπορεί να εξελιχθεί σε διαφορετικές μορφές, ανάλογα με τα στατιστικά, το επίπεδο ή το rank του παίκτη, ή ανάλογα με προαπαιτούμενα που πρέπει να ολοκληρώσουμε. Ευτυχώς, η εξέλιξη και η ανεξέλιξη είναι κάτι που γίνεται συνέχεια, διατηρώντας στατιστικά και εμπειρία από προηγούμενες μορφές και επιτρέποντας μας να διαχειριζόμαστε δύσκολες μάχες αλλάζοντας ανάλογα και την ομάδα μας. Εδώ επιβραβεύεται κυρίως ο πειραματισμός, κάτι με τον οποίο αρκετά JRPG φαίνεται να υποφέρουν. Η ανακάλυψη της καλύτερης εξέλιξης ανά boss fight ή η διαμόρφωση μιας διαφορετικής, συνεργικής ομάδας κάθε φορά είναι κάτι απολαυστικό, κάτι που θα κρατήσει το gameplay φρέσκο μέχρι και το τέλος.
Η ποικιλία των εξελίξεων είναι ένα ακόμα αξιοσημείωτο στοιχείο αφού έχουμε πάνω από 450 Digimon να ανακαλύψουμε, καθένα με ξεχωριστές επιθέσεις, animations και μοναδικά skill sets. Επιπλέον, μέσω των Skill Discs (αντίστοιχα των TMs του Pokémon), μπορούμε να προσαρμόσουμε τις κινήσεις μας όπως θέλουμε, ανά πάσα στιγμή και να βοηθούσουμε τα άλλοτε αδύναμα Digimon μας να αντέχουν σε μάχες ενάντια στο αδύναμο στοιχείο τους.
Μαζί με τα στατιστικά, τα elements και τα είδη των Digimon, πρέπει να έχουμε στον νου μας και τις Προσωπικότητές τους, δεδομένο που καθορίζει πώς αναπτύσσονται τα στατιστικά τους. Με φιλοσοφίες όπως Valor, Heart ή Understanding, κάθε προσωπικότητα επηρεάζει διαφορετικά attributes, με αυτά να αλλάζουν μέσω διαλόγων ή αλληλεπιδράσεις μέσα από τα in-game μηνύματα των Digimon ή τους διαλόγους, προσθέτοντας ένα ακόμα διακριτικό αλλά ουσιαστικό RPG στοιχείο σχέσεων, κοινό, ως έναν βαθμό, με τα μοντέρνα Persona.
Ένα σύστημα που, προσωπικά, δεν με ενθουσίασε τόσο στα προηγούμενα παιχνίδια, το Digifarm, επιστρέφει λειτουργώντας ως το βασικό διαχειριστικό όργανο της ομάδας, με ένα σύστημα εκπαίδευσης και κέντρο προόδου. Αφήνοντας Digimon σε αυτό μπορούμε να τα εκπαιδεύουμε αυτόματα, να αυξάνουμε τα στατιστικά τους μέσω δραστηριοτήτων (π.χ. τρέξιμο σε διάδρομο), ή να επενδύουμε χρήματα για να επιταχύνουμε αυτές τις διαδικασίες.
Ο Ψηφιακος (και οχι μονο) κοσμος
Σε αυτό το σημείο αρχίζει να αλλοιώνεται ελαφρώς η εικόνα του παιχνιδιού. Όσον αφορά την εμφάνισή του, παραμένει ιδιαίτερα ικανοποιητικός και σίγουρα συνιστά ένα σημαντικό βήμα μπροστά σε σχέση με τους προκατόχους του. Τα μοντέλα των Digimon είναι λεπτομερή και γεμάτα χρώμα και ζωντάνια, ενώ τα περιβάλλοντα ξεχωρίζουν για την ποικιλία τους, τόσο στον πραγματικό όσο και στον ψηφιακό κόσμο. Η αισθητική του Digital World, ειδικότερα, αποπνέει περισσότερη πειστικότητα και προσωπικότητα, δημιουργώντας μια πιο ελκυστική ατμόσφαιρα.
Τα μοντέλα των χαρακτήρων και των Digimon συνδυάζουν στοιχεία από anime σχέδιο, cel-shading τεχνικές και καθαρά outlines, προσφέροντας ένα πιο ζωντανό οπτικό αποτέλεσμα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν και ορισμένες θυσίες όπως το γεγονός ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε επιμέρους ζώνες που συνδέονται μεταξύ τους με μικρούς χρόνους φόρτωσης, οι οποίοι, ευτυχώς, είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Στις γειτονιές του πραγματικού κόσμου συναντάμε NPCs που περπατούν, κοιτούν βιτρίνες ή συνομιλούν μεταξύ τους, ενισχύοντας το αίσθημα ζωντάνιας με κινήσεις που παραπέμπουν στο αληθοφανές. Ωστόσο, η απουσία χαρακτηριστικών προσώπου δημιουργεί μια παράξενη αίσθηση, σχεδόν ανατριχιαστική σε ορισμένες σκηνές. Δεν πρόκειται για κάτι νέο ως τεχνική επιλογή, αλλά αξίζει να αναφερθεί μιας και προσδίδεται η αίσθηση πως οι πάντες γύρω μας είναι φαντάσματα ή ανούσιες μορφές.
Ένα ακόμη στοιχείο που προσωπικά δεν με ενθουσίασε είναι ο τρόπος απεικόνισης των επιθέσεων κατά τη διάρκεια της μάχης, είτε πρόκειται για απλές είτε για Special Moves. Παρότι το σύστημα μάχης ακολουθεί την κλασική, turn-based λογική των παραδοσιακότερων JRPGs και ιδιαίτερα παιχνιδιών όπως Pokémon, οι επιθέσεις γίνονται και συνδέονται πάντα από απόσταση, σε ένα αποτέλεσμα που φαίνεται κάπως ξεπερασμένο. Σίγουρα, η πλειοψηφία στις επιθέσεις είναι απόστασης, με εκτίνες, μπάλες ενέργειας και επιρροές στο περιβάλλον να χαρακτηρίζουν τις περισσότερες από αυτές, αλλά και πάλι υπάρχει μια αίσθηση πως κάτι… δεν πάει καλά.
Ίσως το πιο ενοχλητικό στοιχείο αφορά τα animations μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού. Ενώ στα Special Moves και τα cutscenes οι επιθέσεις, οι χαρακτήρες και τα Digimon αποδίδονται με εντυπωσιακή λεπτομέρεια και ρευστότητα, στις μάχες και κατά την εξερεύνηση η κίνηση συχνά δείχνει άκαμπτη, αφύσικη και κάπως αδέξια. Τονίζω πως όλα αυτά είναι ένα πιο προσωπικό παράπονο μιας και διατηρείται μια πιο παραδοσιακή προσέγγιση στο είδος, αλλά σίγουρα μια πιο καλοδουλεμένη.
Αποδοση
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερο σημείο. Το Digimon Story: Time Stranger στοχεύει τα 60FPS στους υπολογιστές και τα 30FPS σε κονσόλες. Αν και πάμε με την πρώτη επιλογή, σκέφτηκα να το δοκιμάσω και στο Steam Deck για να δω αν είναι ένας τίτλος που μπορεί να μεταφερθεί, αργότερα, και στο Nintendo Switch 2.
Σε ένα σύστημα με AMD Radeon 7 5800X3D, μια NVIDIA RTX 4070 και 64GB Ram σε έναν ΝvMe SSD το παιχνίδι καταφέρνει να κρατήσει τα 144FPS στο μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού, αλλά υπάρχουν αρκετά σημεία, τουλάχιστον μέσα στις πόλεις, όπου αυτά “βουτάνε” με stutters που διακόπτουν την ροή. Αναφορικά, σε δυνατότερα συστήματα συναντάμε και εκεί την ίδια εικόνα. Αυτό που παρατήρησα είναι πως είναι συγκεκριμένα τα σημεία στα οποία γίνεται αυτό – κάτι που καταλαβαίνουμε αν κάνουμε κύκλους σε αυτό το σημείο. Σε ανάλυση 1080p, σε σημεία με υψηλή πυκνότητα σε NPC, παρότι CPU και GPU δουλεύουν μόνο στο ~40% φορτίο, τα stutters είναι αρκετά αισθητά και ενίοτε ενοχλητικά.
Παρόμοια εικόνα παρατηρείται και στο Steam Deck, όπου η απόδοση είναι ικανοποιητική για τα δεδομένα της κονσόλας. Ο τίτλος τρέχει ομαλά με λίγη προσαρμογή στις ρυθμίσεις, διατηρώντας παράλληλα καλή οπτική ευκρίνεια. Στο medium preset, με υψηλή ποιότητα στα textures και στόχο τα 40 fps, επιτυγχάνεται μια ισορροπία ανάμεσα σε ποιότητα εικόνας και ομαλή εμπειρία παιχνιδιού.
Η κατανάλωση ενέργειας κυμαίνεται περίπου στα 12–16 W με αιχμές έως 21 W, προσφέροντας 2 έως 3,5 ώρες αυτονομίας, ανάλογα με το μοντέλο. Οι θερμοκρασίες διακρίνονται σε φυσιολογικά επίπεδα από 55 έως 70 βαθμούς ενώ η ανάλυση των 1280×800 διασφαλίζει πλήρη κάλυψη της οθόνης, χωρίς μαύρες μπάρες. Γενικότερα όμως, η εμπειρία απόδοσης είναι ικανοποιητική για πολλές ρυθμίσεις αλλά δεν είναι σταθερή.
Συμπερασμα
Το Digimon Story: Time Stranger είναι μια ιδιαίτερα ευχάριστη επιστροφή για τους φίλους της σειράς, που διατηρεί τον γνώριμο τόνο και το στυλ που έκαναν τα προηγούμενα παιχνίδια τόσο δημοφιλή και αγαπημένα. Αν και δεν φέρνει κάτι ριζικά νέο ή καινοτόμο, προσφέρει μια σταθερή και απολαυστική εμπειρία, ιδανική για όσους νοσταλγούν τον ψηφιακό κόσμο των Digimon. Με ένα σενάριο που συνδυάζει ταξίδι στον χρόνο, μυστήριο και συγκίνηση, μηχανισμούς που ισορροπούν έξυπνα βάθος και ρυθμό, και έναν Ψηφιακό Κόσμο γεμάτο ζωή και χρώμα, το παιχνίδι αποτελεί ουσιαστικά το Cyber Sleuth της νέας γενιάς.
Digimon Story: Time Stranger
Το Digimon Story: Time Stranger είναι μια ιδιαίτερα ευχάριστη επιστροφή για τους φίλους της σειράς, που διατηρεί τον γνώριμο τόνο και το στυλ που έκαναν τα προηγούμενα παιχνίδια τόσο δημοφιλή και αγαπημένα. Αν και δεν φέρνει κάτι ριζικά νέο ή καινοτόμο, προσφέρει μια σταθερή και απολαυστική εμπειρία, ιδανική για όσους νοσταλγούν τον ψηφιακό κόσμο των Digimon. Με ένα σενάριο που συνδυάζει ταξίδι στον χρόνο, μυστήριο και συγκίνηση, μηχανισμούς που ισορροπούν έξυπνα βάθος και ρυθμό, και έναν Ψηφιακό Κόσμο γεμάτο ζωή και χρώμα, το παιχνίδι αποτελεί ουσιαστικά το Cyber Sleuth της νέας γενιάς.