Μια άμαξα που τρίζει, τέσσερις ψυχές που σπάνε κι ένας κόσμος που καίγεται. Αν το πρώτο Darkest Dungeon ήταν η δική μας καθοδική σπείρα στο σκοτάδι, το Darkest Dungeon II είναι μια ακόμα πιο απότομη βουτιά στον πάτο του σκουαδιού. Με το πρώτο παιχνίδι να μας κατακρεουργεί σε κάθε ευκαιρία και προς το τέλος της ζωής του να βάζει ένα PvP Mode για τους πιο σκληροπυρηνικούς (με προβλήματα στην ισορροπία των κλάσεων) το δεύτερο παιχνίδι προσπαθεί να αλλάξει λίγο την λογική με ανανεωμένη εμφάνιση αλλά τον ίδιο πυρήνα..
Αν περιμένουμε όμως ένα ακόμα dungeon crawler με λίγο παραπάνω «γκριζάδα», το Darkest Dungeon II φρόντισε από την πρώτη ώρα να διαλύσει αυτή την εντύπωση. Δεν συγχωρεί, ούτε χαϊδεύει. Είναι ένα roguelike με επίκεντρο την καθαρή απόγνωση, όπου οι ήρωές μας,αυτά τα θλιβερά απομεινάρια ελπίδας, γκρεμίζονται σωματικά και ψυχολογικά, κάθε φορά που ταξιδεύουμε στην άμαξά μας σ’ αυτό τον καμένο, διαστρεβλωμένο κόσμο.
Από μπουντρούμι σε οδύσσεια
H πρώτη μεγαλύτερη διαφορά σε αντίθεση με το πρώτο είναι η λογική στις αποστολές. Αντί για στατικές αποστολές και τη γνωστή διαχείριση βάσης, εδώ ξεκινάμε ένα κανονικό ταξίδι. Ο χάρτης απλώνεται μπροστά μας σαν ανοιχτό δίκτυο από σταυροδρόμια και αποφάσεις, καθώς οδηγούμε την άμαξά μας από τον ένα σταθμό στον άλλο. Νοσοκομεία, Ακαδημίες, Ναοί και επικίνδυνα μέρη μας πετάει διλήμματα, παγίδες ή μια σπάνιες ανταμοιβές.
Η κίνηση στον χάρτη είναι η πρώτη μεγάλη δόση στρατηγικής αφού καλούμαστε να αποφασίσουμε ποιον δρόμο θα πάρουμε, τι ρίσκο μπορούμε να αντέξουμε και πώς θα ισορροπήσουμε ανάμεσα σε μάχη και επιβίωση. Εδώ δεν μαζεύουμε resources για να δυναμώσουμε αλλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Κάθε φορά που καταφέρνουμε να φτάσουμε στο Inn χωρίς να έχουν διαλυθεί οι σχέσεις των ηρώων μας ή να έχουν σπάσει ψυχολογικά, είναι μικρή νίκη. Και το νιώθουμε σε κάθε λεπτό.
Άγχος και τοξικότητα
Για άλλη μια φορά, έχουμε τον νέο μεγάλο «εφιάλτη» του παιχνιδιού: τις σχέσεις. Στο πρώτο Darkest Dungeon, παλεύαμε με το Stress. Τώρα, οι χαρακτήρες μας δεν σπάνε απλά από την πίεση, τσακώνονται μεταξύ τους, αναπτύσσουν φιλίες, ερωτεύονται ή γίνονται τοξικοί εχθροί. Ένα λάθος heal σε κρίσιμη στιγμή μπορεί να σπείρει διχόνοια. Ένα καλό χτύπημα μπορεί να γεννήσει θαυμασμό με αποτέλεσμα όλα αυτά να μεταφράζονται σε θετικά ή αρνητικά ‘relationship modifiers‘ που είτε μας ενισχύουν, είτε μας τραβούν…στον γκρεμό.
Θέλουμε ο Highwayman μας να έχει καλή σχέση με τον Plague Doctor; Ίσως τότε να του δίνει έξτρα buffs. Αν, όμως, αρχίσουν να μισιούνται, ξαφνικά βλέπουμε κακεντρεχή σχόλια κατά την διάρκεια της μάχης, κινήσεις που ακυρώνονται και στρατηγικές που διαλύονται μπροστά στα μάτια μας.
Το άγχος εδώ δεν είναι πια απλός αριθμός που γεμίζει. Είναι καταλύτης. Πυροδοτεί εκρήξεις στην σύνθεση της ομάδας μας. Έτσι, κάθε μάχη γίνεται κάτι παραπάνω από δοκιμασία στρατηγικής – γίνεται test αντοχής, της δικής μας και των ηρώων μας.
Σκληρή μάχη
Το σύστημα μάχης παραμένει το κλασικό turn-based, με τα γνωστά ranks και θέσεις, αλλά τώρα νιώθουμε ότι κάθε γύρος χτυπά πιο δυνατά και πιο άμεσα. Κάθε κλάση έρχεται με τις δικές της κινήσεις και ιδιαιτερότητες, με την θέση τους στην τετράδα μας κατά την διάρκεια της μάχης να παίζει σημαντικό ρόλο. Κάθε επίθεση εξαπολύεται σε διαφορετικές θέσεις στους αντιπάλους μας και επιφέρει διαφορετικά αποτελέσματα με το Combo System να βοηθάει ή να έρχεται αντίπαλός μας.
Το combo system δίνει νέα διάσταση στη στρατηγική καθώς χτυπάμε έναν εχθρό, του αφήνουμε combo token και μετά κάποια άλλη επίθεση το εκμεταλλεύεται για μαζική ζημιά ή special effect. Όταν το πετυχαίνουμε, νιώθουμε θεοί. Όταν όλα γκρεμίζονται λόγω ενός καβγά τότε νιώθουμε όπως πάντα στο Darkest Dungeon: αποτυχημένοι αλλά και… πεισματάρηδες.
Οι ήρωες μας, ευτυχώς, διατηρούν την ταυτότητά τους αλλά έρχονται εξελιγμένοι. Ο Man-at-Arms παραμένει το tank, αλλά τώρα υποστηρίζει καλύτερα τους συμμάχους μέσα από τα relationship buffs. Ο νέος Runaway εντυπωσιάζει με το burn damage και την κινητικότητά του, δίνοντας νέες λύσεις και νέα ρίσκα.
Οι εχθροί από την άλλη επιστρέφουν χειρότεροι από ποτέ. Οι cultists με τα δαιμονικά τους πλοκάμια μας άφησαν πολλές φορές να μετράμε απώλειες. Οι Gaunt Shrines γεννούν ασταμάτητα εχθρούς και μας κάνουν να θέλουμε να πετάξουμε το χειριστήριο από το παράθυρο ή να…σπάμε πληκτρολόγια. Σε άλλες περιπτώσεις όπως όταν έφτασα στα confession bosses… απλώς άφησα την άμαξά να καεί. Δεν ήμουν προετοιμασμένος. Το μετάνιωσα.
Στα όρια του φορητού εφιάλτη
Αντί να δοκιμάσουμε την έκδοση του PC που ομολογουμένως είναι και η καλύτερη, η αντίστοιχη του Nintendo Switch μας φάνηκε καλύτερη ευκαιρία δεδομένης της επερχόμενης κυκλοφορίας του Nintendo Switch 2. Ευτυχώς το παιχνίδι τρέχει… αξιοπρεπώς. Σταθερά στα 30fps, ακόμη και στα πιο χαοτικά σημεία. Το σκοτεινό art style του, με τα μουντά χρώματα και τις βαριές σκιές, δείχνει πραγματικά όμορφο στην OLED οθόνη.
Όμως, δεν είναι όλα ρόδινα. Τα μενού είναι “βαριά“. Θα παλέψουμε αρκετές φορές με τα μικροσκοπικά icons, ψάχνοντας πληροφορίες που στο PC βρίσκουμε με δύο clicks. Η αφή βοηθάει, αλλά η αλήθεια είναι ότι η πυκνότητα του παιχνιδιού ζορίζει το φορητό format της έκδοσης. Αυτό δεν είναι κάτι που μας σταμάτησε, αλλά μάς ανάγκασε να δείξουμε λίγη παραπάνω υπομονή. Και αν κάτι μάθαμε από το Darkest Dungeon, είναι να αντέχουμε.
Ευτυχώς, το δεύτερο παιχνίδι της σειράς συνεχίζει το σκοτεινό μοτίβο με νέα γραφικά, περισσότερες λεπτομέρειες, πανέμορφα και λεπτομερή σχέδια αλλά μια νέα “2.5D τρισδιάστατη” μορφή που το βοηθάει να διαφοροποιηθεί. Η ευκρίνεια στην οθόνη του Nintendo Switch είναι εντυπωσιακή κάτι που μεταφράζεται εξίσου καλά τόσο σε Docked όσο και σε Portable Modes.
Φως μέσα στο σκοτάδι
Σε κάθε ήταν, το παιχνίδι δεν μας αφήνει εντελώς γυμνούς. Τα Candles of Hope είναι η μικρή μας παρηγοριά. Μαζεύοντας τα σε κάθε run, ξεκλειδώνουμε νέες κινήσεις, ήρωες, trinkets και αναβαθμίσεις. Με μια πρώτη ματιά αυτό είναι ένα κλασικό Roguelike σύστημα που συναντάμε σε άλλα παιχνίδια όπως το Slay the Spire – μαζί φυσικά με την διαμόρφωση του χάρτη και τον τρόπο που κινούμαστε σε αυτόν.
Η μορφή και η λογική του gameplay μας ωθεί να παίζουμε ξανά και ξανά. Κάθε run ήταν ευκαιρία για νέα ομάδα, νέα στρατηγική, νέα πιθανότητα να δούμε αν οι σχέσεις θα ανθίσουν ή θα εκραγούν μπροστά στα μάτια μας. Κάθε απόφαση μετράει και αυτό φαίνεται τόσο κατά την διάρκεια της μάχης όσο και κατά την διάρκεια της εξερεύνησης. Αυτή η φόρμουλα είναι ικανή να μας ωθήσει πιο βαθιά μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού αλλά και να μας εθίσει, δινοντάς μας πάντα κίνητρο για να προχωρήσουμε.
Συμπερασματικά
Το Darkest Dungeon II είναι μια εσκεμμένη, βασανιστική αλλά και μαγνητική εμβάθυνση σε όλα όσα αγαπήσαμε (και μισήσαμε) στο πρώτο παιχνίδι. Μας δοκιμάζει ξανά και ξανά, όχι μόνο στις στρατηγικές μας ικανότητες, αλλά και στην αντοχή μας απέναντι στην αποτυχία, το χάος και την ψυχολογική φθορά. Κάθε run είναι ένα αυτομαστίγωμα, μια εμπειρία που, παρά τα στραβοπατήματα της Switch έκδοσης, παραμένει μοναδικά εθιστική. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά πράγματα που αφήνονται στην τύχη τους και είναι λογικό να μας ωθήσει όλο και πιο μακριά του. Απαιτεί ασταμάτητη υπομονή, μεγάλη προσοχή και άπλετο χρόνο, κάτι που σίγουρα δεν έχουμε όλοι. Η 2.5D τρισδιάστατη αισθητική του το βοηθάει να διαφοροποιηθεί από τον προκάτοχό του αλλά ορισμένες σχεδιαστικές αποφάσεις μας αφήνοιυν να ζητάμε κάτι παραπάνω.
Ευχαριστούμε την ομάδα ανάπτυξης για την παραχώρηση του Review Code του παιχνιδιού.
Darkest Dungeon II
Το Darkest Dungeon II είναι μια εσκεμμένη, βασανιστική αλλά και μαγνητική εμβάθυνση σε όλα όσα αγαπήσαμε (και μισήσαμε) στο πρώτο παιχνίδι. Μας δοκιμάζει ξανά και ξανά, όχι μόνο στις στρατηγικές μας ικανότητες, αλλά και στην αντοχή μας απέναντι στην αποτυχία, το χάος και την ψυχολογική φθορά. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά πράγματα που αφήνονται στην τύχη τους και είναι λογικό να μας ωθήσει όλο και πιο μακριά του.