Όταν είχα εκείνη την παρέα που έμπαινε στα Online Strategy, First-person shooters και εκείνα τα “περίεργα” παιχνίδια τακτικής, ένιωθα πως τα είχα όλα. Μέχρι που παίξαμε το πρώτο μας extraction shooter στην μορφή του Hunt: Showdown. Το παιχνίδι της άγριας Δύσης ήταν, για μένα, άψογο. Διασκεδαστικό, μεθοδικό, με μια αίσθηση απόλαυση όταν σκότωνες τέρατα και ιδιαίτερα όταν σκότωνες αντίπαλους κηνυγούς. Όταν καθαρίζαμε τον χάρτη και φεύγαμε με όλα τα λάφυρα ήταν μια αίσθηση που κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να μου προσφέρει.
Αργότερα ήρθε το Escape from Tarkov, ένα ακόμα πιο μεθοδικό, στρατηγικό και αργό military extraction shooter που προσομείωνε όσο καλύτερα γινόταν μια στρατιωτική επιχείρηση σε αφιλόξενα, κατεστραμμένα μέρη και αντίπαλα στρατόπεδα με σκοπό την εύρεση αντικειμένων και πόρων και την χρήση τους για την δημιουργία και αναβάθμιση της βάσης μας.
Το ARC Raiders, η πρώτη μεγάλη παραγωγή της Embark Studios, τουλάχιστον μετά το The Finals, προσπαθεί να ανανεώσει τους κανόνες του είδους προσφέροντας έναν τίτλο που προσφέρει τεχνική αρτιότητα, έξυπνο σχεδιασμό και μια επιστημονικής φαντασίας αφήγηση. Αυτά όλα οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα σπάνιο και εξαιρετικά απολαυστικό, σε ένα παιχνίδι που μας κάνει να νοιαζόμαστε για τον κόσμο του, για τους κινδύνους του, για κάθε απόφαση που παίρνουμε μέσα του, ακόμα και για τους ίδιους μας τους συμπαίκτες.
Βρισκόμαστε σε έναν μεταποκαλυπτικό κόσμο, γεμάτο με ερείπια, λάμψεις και μεταλλικούς ήχους παντού γύρω μας. Εμείς είμαστε ένας raider, ένας επιζών που μόλις έφτασε στη Speranza, την τελευταία ανθρώπινη βάση στην επιφάνεια της Γης. Έχουμε χάσει σχεδόν τα πάντα, όπως τον εξοπλισμό, την φήμη, τον προσανατολισμό μας και καλούμαστε να αναγεννηθούμε από τις στάχτες προσπαθώντας να βρούμε πόρους και εξοπλισμό που θα μας βοηθήσουν να ανακάμψουμε. Η εισαγωγή είναι σύντομη και ξεκάθαρη. Βρισκόμαστε ήδη στην επιφάνεια και ψάχνουμε στα ερείπια αυτού του κόσμου για οτιδηποτε είναι χρήσιμο. Δεν αργεουν οι πρώτοι εχθροί που θα μας ρίξουν και θα πάρουν ότι έχουμε πάνω μας. Σηκωνόμαστε κύριοι, μαζεύουμε ότι μπορούμε και κάνουμε την πρώτη μας εξαγωγή. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δική μας ιστορία.
Επιβιωση με νοημα
Η Embark δεν αντιμετωπίζει το extraction loop ως έναν καθαρά μηχανικό κύκλο σε στυλ “μπες-μάζεψε-βγες”. Αντίθετα, κάθε αποστολή στο ARC Raiders έχει κάποιο αφηγηματικό βάρος, αλλά και νόημα στην προσωπική μας εξέλιξη. Οι αποστολές ξεκινούν από τη Speranza, το αρχηγείο όλων των “καθαρών” Raiders, ένα μέρος το οποίο σφίζει από ζωή με εμπόρους, κατασκευαστές, πάγκους εργασίας, ιατρεία και ότι άλλο μπορεί να μας χρησιμεύσει. Κάθε χαρακτήρας με τον οποίο θα αλληλεπιδράσουμε εξυπηρετεί έναν σκοπό αλλά και την δική του μεριά σε όλον αυτόν τον πόλεμο. Οι διάλογοι μαζί τους είναι λιτοί αλλά ουσιαστικοί, δίνοντας γεύση από τον κόσμο χωρίς να κόβουν τον ρυθμό.
Η Shaunie, για παράδειγμα, η επικεφαλής ασφαλείας της βάσης, είναι εκείνη που μας καθοδηγεί. Μέσα από τις παρατηρήσεις της για “περίεργα φαινόμενα” στην επιφάνεια, ξεκινάμε μια αναζήτησ που γρήγορα αποκαλύπτει πως το “τέλος του κόσμου” είναι εδώ και είναι πιο περίπλοκο από μια απλή εισβολή. Η αφήγηση γίνεται με έξυπνο τρόπο, με την ολοκλήρωση των αποστολών και με μικρά, σύντομα βιντεάκια και cutscenes, αλλά και πιο “στάνταρ” τρόπους όπως συνομιλίες, logs, φευγαλέες συναντήσεις με άλλους raiders μέχρι και στα αντικείμενα που θα βρούμε στον κόσμο.
Εκδρομες
Το ARC Raiders χτίζεται γύρω από το πιο σημαντικό του συστατικό και αυτό είναι η επισκέψεις στην επιφάνεια. Κάθε φορά που βγαίνουμε σε μια περιοχή από τις τέσσερις διαθέσιμες, ξεκινάμε ένα ταξίδι αναζήτησης και αποστολών. Ξεκινάμε από τα Dam Battlegrounds, την πρώτη βασική περιοχή που αν και απλή στην μορφή της κρύβει αρκετούς τυχαίους κινδύνους και σημαντικούς πόρους. Όσο προοδεύουμε θα ανοίξουμε νέες περιοχές αλλά και events που θα εξυπηρετήσουν την βελτίωσή μας.
Με το που ανέβουμε στην επιφάνεια, δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο στο οποίο θα βγαίνουμε κάθε φορά. Ξαφνικά, μπορεί να βρεθούμε στη μέση μιας μάχης ή στην απόλυτη ησυχία, μέχρι το επόμενο drone ή περίπολος να μας εντοπίσει. Η βασική λούπα παραμένει γνωστή. Ξεκινάμε με τον εξοπλισμό που έχουμε θέσει (ή τον ελεύθερο εξοπλισμό που μας δίνει απλόχερα το παιχνίδι) και από εκεί και πέρα, η εμπειρία είναι ένας συνεχής αυτοσχεδιασμός. Σημειώνουμε στο χάρτη τα σημεία που θέλουμε να επισκεφτούμε, ψάχνουμε για διαθέσιμους πόρους, αποφεύγουμε ή αντιμετωπίζουμε εχθρικά ρομπότ και, ίσως το πιο σημαντικό, προσπαθούμε να βοηθήσουμε ή απλά να εμπιστευτούμε άλλους παίκτες, τουλάχιστον αν παίζουμε μόνοι μας.
Κάθε raid είναι διαφορετικό και μπορεί να κυλήσει με μοναδικό τρόπο. Η αίσθηση του “τα έχασα όλα” με το “ε, και τι έγινε;” έχει να κάνει συνήθως με τις συνθήκες που πεθάναμε και τα αντικείμενα που βρήκαμε ή κουβαλάμε. Μπορεί να μπούμε στον χάρτη με καθαρό πλάνο και να βγούμε ζωντανοί από καθαρή τύχη, ή να ξεκινήσουμε τελείως απροετοίμαστοι, να βρούμε ότι αντικείμενα χρειαζόμαστε στα διάφορα σημεία του χάρτη και να καταλήξουμε να ξεπαστρέψουμε ολόκληρο μηχανικό μεγαθήριο. Οι στιγμές αυτές είναι που καθορίζουν το συναίσθημα του παιχνιδιού και να κάνουν κάθε run ξεχωριστό, μοναδικό, απολαυστικό.
Η ανθρώπινη απειλή, ωστόσο, είναι αυτή που κάνει το παιχνίδι να ξεχωρίζει πραγματικά. Τίποτα δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για τη στιγμή που συναντάμε έναν άλλον raider. Δεν γνωρίζουμε ποτέ αν θα συνεργαστούμε, αν θα προδωθούμε, αν εμείς θα τον προδώσουμε. Οι ευκαιρίες είναι πολλές και έχουν να κάνουν με ένα ‘Don’t Shoot‘ ή με ένα ‘Sorry‘. Ναι, υπάρχει ενδοεπικοινωνία αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων είτε χρησιμοποιείται για κάποιου είδους griefing είτε για να συνεννοηθούμε με την “filled in” ομάδα μας με αποτέλεσμα τα προκαθορισμένα ηχητικά να είναι μια βιώσιμη, προτιμότερη λύση. Οι συναντήσεις με άλλους παίκτες δεν είναι σπάνιες αλλά μένουν αξέχαστες και αποτελούν τον πυρήνα του ψυχολογικού τρόμου του παιχνιδιού. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου θα βρούμε έναν άλλον παίκτη στο ίδιο οικοδόμημα με εμάς και θα τον προστατεύσουμε από εχθρικό ρομπότ που τον πλησιάζει ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα βρούμε πτώματα άλλων Raiders πριν από ένα δωμάτιο που κάποιος “Rogue” Raider καραδοκεί να μας κάνει ένα ακόμα πτώμα στην στοίβα. Αυτές οι στιγμές, που σε άλλα παιχνίδια του είδους είναι ανυπόφορες, εδώ καταφέρνουν με τον τρόπο τους να γίνουν το highlight – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και στιγμές όπου θες να σπάσεις το ποντίκι.
Ο Raider
Πέρα από την βασική λούπα και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση, η γενικότερη αίσθηση του ARC Raiders είναι απλώς αψεγάδιαστη. Το gunplay έχει βάρος και ρεαλισμό με κάθε όπλο να έχει το δικό του χαρακτήρα, το δικό του βάρος, την δική του αίσθηση. Η αίσθηση της ανάκρουσης, το βάρος των κινήσεων, η ροή μεταξύ βολών, αποφυγών, healing και ρίψεων εκρηκτικών, συνδυάζονται με τρόπο που κάνει κάθε μάχη ομαλή αλλά ποτέ προβλέψιμη, με ένα άγχος που είτε θα αποδώσει είτε θα μας χαντακώσει.
Όταν όλα αυτά λειτουργούν μαζί, η εμπειρία αποκτά μια κινηματογραφική ροή. Οι εναλλαγές μεταξύ στιγμών ηρεμίας και απόλυτου χάους είναι τόσο φυσικές που, μετά από μερικές ώρες, αρχίζεις να κινείσαι και να αντιδράς χωρίς να σκέφτεσαι και απλώς επιβιώνεις.
Σε αυτό βοηθάει και η αντοχή η οποία είναι σχετικά σωστά ρυθμισμένη. Είναι αρχικά περιοριστική, μα μας αναγκάζει να μάθουμε πώς να χρησιμοποιούμε το περιβάλλον, να κρυβόμαστε σε θάμνους και εμπόδια και να εκμεταλλευόμαστε το κινησεολόγιό μας γλιστρώντας σε πλαγιές, σκαρφαλώνοντας με ταχύτητα, βάζοντας το όπλο μας στην θήκη του για να τρέξουμε γρηγορότερα. Ο ρυθμός του παιχνιδιού μας “εκπαιδεύει” φυσικά, χωρίς tutorial screens ή λεπτομερή μαθήματα αλλά με την αργή, σταδιακή αλλά πολύτιμη εμπειρία που αποκτάμε μετά από κάθε μάχη και κατάσταση. Αυτή η αίσθηση “ενστικτώδους μάχης” είναι που δίνει στο παιχνίδι τη μαγεία του.
Με κάθε extraction ο Raider μας επιστρέφει στην βάση του πλουσιότερος και πιο έμπειρος. Με τους πόρους που μαζεύουμε, τον χρόνο που περνάμε στον χάρτη και τις μάχες που επιβιώνουμε αποκτούμε πόντους εμπειρίας που συνδράμουν στο προσωπικό μας επίπεδο. Με μέγιστο το επίπεδο 75, αποκτάμε πόντους που δαπανούμε σε ένα Skill Tree που βοηθάει στο να γίνεται κάθε εξόρμηση πιο πολύτιμη ή πιο εύκολη. Υπάρχουν τρία βασικά δέντρα που επιδρούν στο Conditioning, στο Mobility και το Survival. Στην μια μεριά μπορεί να δημιουργήσουμε έναν raider που κινείται σαν έλουρος στο πεδίο ή έναν Raider που βρίσκει πιο σπάνια αντικείμενα, πιο γρήγορα και πιο αθόρυβα από άλλους στον χώρο.
Οι πόροι, από την άλλη μεριά, χρησιμεύουν στο να αποκτήσουμε περισσότερα χρήματα αλλά κυρίως στο να δημιουργήσουμε καλύτερο εξοπλισμό, να επεκτείνουμε το Work Station μας με περισσότερα τραπέζια, να αναβαθμίσουμε αυτά αλλά και να δώσουμε πρώτες ύλες σε έργα όπως το Expedition. Όπως σε κάθε extraction shooter, έτσι και εδώ, τα Expeditions είναι τα υπέρτατα έργα, εκείνα που θα επιτρέψουν στον Raider μας να φύγει από την Γη και να πάει στην επόμενη σεζόν, θυσιάζοντας όλη την πρόοδο που έκανε με αντάλαγμα μόνιμες ανταμειβές όπως πόντους για τις ικανότητες, εξοπλισμό, τίτλους και skins. Τα Expeditions είναι ένα αρκετά μεγάλο project που κρατάει περίπου για 2 μήνες και αποτελεί την υπέρτατη ανταμειβεί μαζί με τα Trials, το Ranked στοιχείο του παιχνιδιού.
Τα Trials, αναφορικά, είναι δοκιμασίες τις οποίες δουλεύουμε σε κάθε extraction και μπορεί να έχουν να κάνουμε με το πόσα ARCs έχουμε καταστρέψει, πόσες φορές κάναμε extraction με πολύτιμα αντικείμενα ή αν βρήκαμε πόρους σε διάφορες τοποθεσίες και ανταμείβουν με πόντους σε κάθε επιτυχημένο extraction επιτρέποντάς μας να δουλέψουμε προς το επόμενο rank.
Λέγοντας για το “πόσα ARCs καταστρέφουμε”, πέρα από άλλους Raiders και περιβαλλοντικές συνθήκες, ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι τα ARCs, τα ρομπότ που περιπολούν την επιφάνεια. Υπάρχουν διάφορα είδη όπως τα Snitches, οι Surveyors, τα Fireballs και τα Sentinels που είναι οι πιο μικροί, “ευκολότεροι” εχθροί και μετά έχουμε μεγαλύτερα όπως τους Leapers, δηλαδή τετράποδα ρομπότ που μπορούν να πηδήξουν ψηλά και μακριά και φυσικά, το χειρότερο απ’όλα, η Queen, ένα τεράστιο ρομπότ που απαιτεί επιμονή, υπομονή και απόλυτη συνεργασία για να το καταστρέψουμε. Το ωραίο με την αντιμετώπιση των ρομπότ είναι η ανακάλυψη της αδυναμίας τους. Για παράδειγμα, τα Hornets και Wasps έχουν ανεμιστηράκια που πρέπει να καταστρέψουμε για να τα ρίξουμε στο έδαφος ενώ τα Snitches έχουν φτερά που όταν τα “κόψουμε” πέφτουν κατακόρυφα. Το καλύτερο σε όλο αυτό όμως είναι η αίσθηση που δίνεται όταν η σφαίρα μας σκάει πάνω στο μέταλλο, ο ήχος και το βάρος που φέρουν από πίσω τόσο οπτικά όσο και ηχητικά.
Ο κοσμος, οι ηχοι, η αισθητικη & η αποδοση
Σε αυτό που η Embark φαίνεται να έχει κάνει, για ακόμα μια φορά, εξαιρετική δουλειά είναι ο οπτικός και ηχητικός τομέας του παιχνιδιού. Το ARC Raiders χρησιμοποιεί την δύναμη της Unreal Engine 5 αλλά με τέτοιο τρόπο που δεν μας δίνει έναν τίτλο προβληματικό, αλλά έναν τίτλο έτοιμο, λειτουργικό και απολαυστικό. Τα περιβάλλοντα είναι μια μείξη ρετρό επιστημονικής φαντασίας και αποκαλυπτικού ρεαλισμού. Οι ουρανοί των τοποθεσιών λούζονται σε πορτοκαλί αποχρώσεις, τα φώτα των drones αντανακλούν σε πλημμυρισμένες εγκαταστάσεις, ενώ οι μεταλλικές σκιές σπέρνουν ένα αίσθημα συνεχούς απειλής. Η αισθητική φέρει έντονες επιρροές από το ευρωπαϊκό sci-fi των 70s, παντρεύοντας την ωμότητα του Mad Max με την καθαρή γραμμικότητα του Tron σε μια μίξη που εντυπωσιάζει. Οι επιφάνειες είναι λείες και καθαρές ακόμα και σε έναν τέτοιο κόσμο, τα περιβάλλοντα είναι πανέμορφα και οι Raiders, ακόμα και αν μοιάζουν με χαρακτήρες του Concord καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να προσδώσουν την αίσθηση πως βρισκόμαστε σε έναν ανισσόροπο κόσμο.
Υπεράξιο αναφοράς είναι πως ακόμα και με την UE5, το ARC Raiders μοιάζει σχεδόν με θαύμα. Σε έναν υπολογιστή με AMD Ryzen 7 5800X3D, μια NVIDIA 4070 και 64GB μνήμης RAM σε NvMe SSD. το παιχνίδι τρέχει σταθερά στα 60fps στα 1440p, ή στα 144fps στα 1080p με τις υψηλότερες ρυθμίσεις και χωρίς frame drops ή stutters και χωρίς να χρειάζεται κάποια frame-gen τεχνολογία ενεργοποιημένη.
Φυσικά, υπάρχουν ακόμα κάποια θέματα αλλά οι διορθώσεις που έκανε η Embark με τα πρώτα patches δείχνουν μια ομάδα πλήρως αφοσιωμένη στη λεπτομέρεια. Βέβαια, παρατήρησα πως υπάρχουν κάποια desync θέματα που φαίνονται κυρίως όταν ψάχνουμε σε κουτιά και ντουλάπες. Συγκεκριμένα, αν πάμε να ψάξουμε μπορεί να μην ανοίξει ποτέ το παράθυρο με το loot και απλά να γίνεται το animation χωρίς αποτέλεσμα. Το πρόβλημα λύνεται με λίγα βήματα πίσω και επανάληψη, αλλά σίγουρα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου όταν γύρω μας επικρατεί πανικός. Είμαι σίγουρος όμως, πως το πρόβλημα θα λυθεί.
Η ηχητική επιμέλεια δε, αξίζει ξεχωριστή αναφορά. Αντί για απλούς ambient ήχους, η Embark έχει δημιουργήσει ένα σύνθετο, δυναμικό soundtrack που ταιριάζει με την αισθητική της περιπέτειας. Όταν τα πάντα ησυχάζουν, ένα χαμηλό βουητό ηλεκτρονικών κυμάτων ή βαριών μηχανικών βημάτων αντηχεί και κάθε ήχος αποτελεί έναν τρομακτικό αντίκτυπο φόβου. Κάθε ηχητικό εφέ όμως καταλήγει σε μια απολαυστική “μουσική”. Το ψαχούλεμα στα ντουλάπια, οι βηματισμοί, τα reloads, η αλλαγή των όπλων “αγκαλιάζονται” από ήχους και βάρος που προσδίδουν μια ειδική, ευχάριστη υπόσταση.
Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα, περισσότερο λόγω του ότι ορισμένα στοιχεία χρησιμοποιούν A.I. όπως οι φωνές στους χαρακτήρες. Συγκεκριμένα, υπάρχει η δυνατότητα να καλύψουμε την φωνή μας με A.I. φωνές, κάτι το οποίο η Embark έχει κάνει στο The Finals με τους announcers. Δεδομένου ότι υπάρχει ένα μερικό voice acting δεν είναι κάτι τόσο ενοχλητικό, για μένα έστω, αλλά σίγουρα δίνει μια ιδέα του που βαδίζει η βιομηχανία στα επόμενα χρόνια.
Συμπερασμα
Το ARC Raiders είναι μια ευχάριστη, απολαυστική έκπληξη για εμένα. Παίζω κυρίως Solo και η εμπειρία είναι αυτή που θα “έπρεπε” σε ένα extraction shooter. Σε αντίθεση με άλλα, αν είσαι μόνος σου δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με ομάδες των τριών ή των δύο, έρχεσαι αντιμέτωπος με άλλους μοναχικούς raiders, είτε φιλικούς είτε εχθρικούς. Ομολογώ βέβαια πως είμαι, αυτό που κάποιοι θα έλεγαν, “σκουπίδι”, τουλάχιστον στα shooters. Είτε είμαι άστοχος, είτε άτυχος, είτε αφελής διότι στις περισσότερες των περιπτώσεων τις ‘έτρωγα’ από πίσω ή σε σημεία που θα έπρεπε να το περιμένω, με αποτέλεσμα να ξενερώνω. Σε άλλες φάσεις θα ξενέρωνα με το ίδιο το παιχνίδι ωστόσο εδώ υπάρχει αυτό το “κάτι”, αυτό το κλικ που με κάνει να επιστρέφω ξανά και ξανά. Σίγουρα η εμπειρία με φίλους ή συμπαίκτες αποκτάει άλλο νόημα αλλά, αφού δεν έχω, παίζω με ότι έχω. Ακόμα και solo όμως, είναι ένας τίτλος που, για τώρα, δεν μπορώ να τον μισήσω.
Το νέο παιχνίδι της Embark, είναι μια απόδειξη ότι το είδος μπορεί να αποκτήσει βάθος, συναίσθημα και προσωπικότητα χωρίς να θυσιάσει τη δράση ή την κοινωνική πλευρά. Είναι προσιτό αλλά απαιτητικό, εντυπωσιακό αλλά μετρημένο, χαοτικό αλλά απολύτως λειτουργικό. Με λίγα λόγια, είναι ένα παιχνίδι που σε κάνει να μένεις ξύπνιος “για ένα τελευταίο run”, όχι επειδή κυνηγάμε loot, αλλά επειδή κυνηγάμε την εμπειρία.
ARC Raiders
Το νέο παιχνίδι της Embark, είναι μια απόδειξη ότι το είδος μπορεί να αποκτήσει βάθος, συναίσθημα και προσωπικότητα χωρίς να θυσιάσει τη δράση ή την κοινωνική πλευρά. Είναι προσιτό αλλά απαιτητικό, εντυπωσιακό αλλά μετρημένο, χαοτικό αλλά απολύτως λειτουργικό. Με λίγα λόγια, είναι ένα παιχνίδι που σε κάνει να μένεις ξύπνιος “για ένα τελευταίο run”, όχι επειδή κυνηγάμε loot, αλλά επειδή κυνηγάμε την εμπειρία.