Μισώ την τεχνητή νοημοσύνη. Ο λόγος που την μισώ δεν είναι η χρησιμότητά της αλλά ο τρόπος με τον οποίο την χρησιμοποιούμε. Από τότε που το ChatGPT μπήκε στην ζωή μας, πολλές μονότονες διαδικασίες, ειδικά στον τομέα της εργασίας μας έχουν γίνει πιο απλές, πιο γρήγορες και πιο αποτελεσματικές – εφόσον βέβαια βάλουμε και εμείς το χεράκι και τις γνώσεις μας. Αυτό όμως που με θλίβει, με απογοητεύει, είναι η χρήση του A.I. στην διασκέδαση, την ψυχαγωγία και την τέχνη. Με τα Stable Diffusions και τα Generative A.I. να έχουν εξελιχθεί ραγδαία μέσα σε μόλις μερικούς μήνες, βλέπουν διαρκώς βίντεο, ζωγραφιές, 3D μοντέλα και άλλα δημιουργήματα τέχνης να προκύπτουν από μηχανές τεχνητής νοημοσύνης παρά ανθρώπινο χέρι. Ως κάποιος που του αρέσει το σχέδιο και η ζωγραφική δεν μπορώ παρά να είμαι αντίθετος στην χρήση του A.I. για την δημιουργία ζωγραφιών και έργων τέχνης πόσο μάλλον σε έναν τομέα όπως τα βιντεοπαιχνίδια.
Η εμφάνιση όλων αυτών των εργαλείων έκανε την ζωή πολλών ευκολότερη αλλά η ευκολία με την τεμπελιά ισορροπούν σε μια πολύ λεπτή γραμμή. Πολλές μεγάλες ομάδες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών παραδέχονται ότι στην γραμμή παραγωγής τους το A.I. συντελεί σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό ενώ ορισμένα…”παιχνίδια” αποτελούνται κυρίως από A.I.-generated περιεχόμενο. Σίγουρα, το να φτιάχνεις ένα παιχνίδι από την αρχή, πόσο μάλλον μόνος σου, δεν είναι εύκολο αλλά και σύντομο. Αν δεν το έχεις ειδικά με την ζωγραφική και τον προγραμματισμό, αυτό αποτελεί ένα εγχείρημα που θα χρειαστεί ακόμα περισσότερο χρόνο για να μάθεις τις βασικές τεχνολογίες και τεχνικές. Ωστόσο, παραδείγματα όπως οι Toby Fox (Undertale) και ConcernedApe (Stardew Valley) μας δείχνουν πως είναι εφικτό όταν υπάρχει η θέληση, η επιμονή και η υπομονή.
Τεχνητό…arcade
Το Midnight Fury που είναι εδώ και μερικούς μήνες διαθέσιμο στο Steam Early Access “φωνάζει” νοσταλγία και…τεχνητή νοημοσύνη – κάτι που είναι ξεκάθαρο από την σελίδα του στην πλατφόρμα, εκεί όπου γίνεται γνωστή η χρήση της τεχνολογίας. Η αισθητική του είναι φανερά εμπνευσμένη από την δεκαετία του ’80 με τις αντίστοιχες ταινίες “φουτουριστικής” δράσης και συγκεκριμένα από την ταινία Escape from New York με ήρωα τον Snake Plissken (Kurt Russell) αλλά και άλλους ήρωες, χαρακτήρες και ηθοποιούς της περιοχής, τους οποίους θα εντοπίσουμε ως Easter Eggs καθόλη την διάρκεια.
Το παιχνίδι της LizardWish είναι σχετικά μικρό ακόμα, με την έκδοση 0.1.0.5 να είναι πλέον διαθέσιμη. Δεν υπάρχει αρκετό περιεχόμενο να μας κρατήσει απασχολημένους με αποτέλεσμα να δίνεται η αίσθηση ενός πιο arcade έργου. Βέβαια, πιστεύω πως ακόμα και με την ολοκλήρωση του, το παιχνίδι θα συνεχίσει να έχει μια arcade λογική και gameplay αλλά ακόμα έχει δρόμο μπροστά του.
Τηλεπαιχνίδι & κάτι παραπάνω
Το Midnight Fury είναι ένα πρωτότυπο παιχνίδι δράσης που συνδυάζει arcade gameplay, στρατηγική και μια δόση μαύρου χιούμορ. Ο πρωταγωνιστής ονόματι Max Cobra – και εμπνευσμένος από τον Snake Plissken, – ένας βετεράνος πολέμου σε αναπηρικό αμαξίδιο, συμμετέχει σε ένα παράνομο τηλεοπτικό σόου, όπου εξολοθρεύει ορδές από ζόμπι για χρήματα και δόξα. Στόχος είναι να επιβιώσει ενάντια σε κύματα από ζόμπι για να κερδίσει όσο περισσότερα χρήματα γίνεται.
Το παιχνίδι διαθέτει ένα δυναμικό σύστημα κυμάτων εχθρών, με την τηλεθέαση να επηρεάζει το επίπεδο δυσκολίας, προσθέτοντας μια συνεχώς εξελισσόμενη πρόκληση. Οι αναβαθμίσεις είναι το κλειδί για την επιβίωση, επιτρέποντας στον Max να κινείται γρηγορότερα, να αποκτά ισχυρότερα όπλα και ακόμα και να πετάει! Παράλληλα, οι διαφημίσεις αυξάνονται όσο ανεβαίνει η τηλεθέαση και επηρεάζουν τα χρήματα που λαμβάνουμε στο τέλος του κάθε γύρου, ενισχύοντας παράλληλα την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα live reality show.
Η λογική του gameplay είναι απλή. Κινούμαστε σε ένα 2D επίπεδο, με τα pixelated γραφικά να ενισχύονται με μια αίσθηση 3D πλαισίου και σημαδεύοντας μόνο δεξιά και αριστερά σημαδεύουμε τα zombie και τα πυροβολούμε. Τα headshots χτυπάνε και σκοτώνουν ακαριαία και όσο περισσότερα κάνουμε στην σειρά τόσο περισσότερα χρήματα συγκεντρώνουμε. Βέβαια, το πλήθος των zombies μπορεί να μας ζορίσει οπότε μπορούμε να καλέσουμε συνεργάτες μέσω των αντίστοιχων αναβαθμίσεων, ενώ η ειδική ικανότητα Fatal Fury επιβραδύνει τους εχθρούς, δίνοντας στον Max ένα κρίσιμο πλεονέκτημα.
Hardcore-ίλα
Πέρα από το βασικό όπλο μας, έχουμε παρωδικές αναβαθμίσεις και μοτίβα σφαιρών που βοηθούν περισσότερο στο να αντιμετωπίσουμε τις ορδές αλλά αποτελούν μια προσωρινή ανάσα παρά μια βάσιμη λύση. Το Midnight Fury είναι δύσκολο. Αρκετά δύσκολο. Ακόμα και στα ευκολότερα επίπεδα θα δυσκολευτούμε να αντιμετωπίσουμε τις ορδές και σε αυτό ευθύνεται τόσο ο χειρισμός όσο και οι διάφοροι μηχανισμοί. Παρόλο που σημαδεύουμε το κεφάλι, ο καθισμένος Max δεν μπορεί να στοχεύσει καλά με αποτέλεσμα οι σφαίρες να φεύγουν πιο ψηλά ή πιο χαμηλά απ’ότι περιμένουμε. Το σημάδι θέλει λίγο συνήθεια αλλά ακόμα και όταν το συνηθίσουμε νιώθω πως υπάρχει μια απόκλιση από το σημάδι και την εκτέλεση.
Ένα ακόμα παράπονο είναι πως δεν υπάρχει εμφανής ένδειξη ότι δεχόμαστε ζημιά. Μπορούμε να πάρουμε φόρα προς ένα κύμα από ζόμπι για να αποκτήσουμε απόσταση μεταξύ μας και ενώ νομίζουμε ότι δεν δεχόμαστε ζημιά ξαφνικά πεθαίνουμε από το πουθενά. Υπάρχουν τρόποι για να αποφεύγουμε τις ομάδες των απέθαντων αλλά ακόμα και αυτοί δεν είναι αξιόπιστοι. Αυτά από μόνα τους είναι αποτρεπτικοί παράγοντες για να συνεχίσουμε αφού φτάνοντας στο 5ο ή 6ο κύμα μιας προσπάθειας θα ζοριστούμε αρκετά κυρίως λόγω χειρισμού και έλλειψης οπτικοακουστικών ενδείξεων παρά της δυσκολίας αυτής καθαυτής.
Συνοπτικά
Παρόλα αυτά, η βάση του παιχνιδιού είναι γερή. Το gameplay θα μπορούσε να γίνει άκρως διασκεδαστικό αν αυτές οι παρατηρήσεις μπορούσαν να βελτιωθούν. Ένα καλύτερο σύστημα στόχευσης, περισσότερες διακριτικές ενδείξεις και βελτίωση στο χειρισμό θα εκτόξευαν μια καλή βάση σε ένα καλύτερο παιχνίδι. Ευτυχώς, είναι ακόμα σε Early Access φάση – και ελπίζω αυτά τα προβλήματα να μείνουν στο παρελθόν.
Ομολογώ πως ακόμα κρατάω μικρό καλάθι. Όταν το πρώτο πράγμα που είδα ήταν μια εισαγωγή γεμάτη A.I. στοιχεία αμφισβήτησα την ποιότητα αυτού του έργου – και ακόμα το κάνω. Αφήνω έναν αστερίσκο για το μέλλον καθώς μπορώ να καταλάβω πως είναι να μην έχει κανείς είτε το ταλέντο είτε την αρτιστική ικανότητα για κάτι απόλυτα χειροποίητο. Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα “περίεργα” pixelated γραφικά του, μου έχουν αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση.
