Το Sovereign Tower ξεκινά με έναν τρόπο που δύσκολα προϊδεάζει για το τι ακολουθεί. Αναλαμβάνουμε τον ρόλο ενός φτωχού “leper” που, μετά από μια σειρά από μάλλον απρόβλεπτες εξελίξεις, καταλήγει να κρατά ένα silver key και να γίνεται ο νέος Sovereign ενός μυστηριώδους πύργου. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι μας αφήνει μπροστά σε έναν θρόνο, με έναν advisor στο πλευρό μας και ένα βασίλειο που περιμένει να δει τι άνθρωπος θα αποδειχθούμε.
Η πρώτη εντύπωση είναι εκείνη ενός χαλαρού visual novel με management στοιχεία. Κάνουμε συσκέψεις, ακούμε προβλήματα, δεχόμαστε αποστολές και στέλνουμε τους Knights μας να τις ολοκληρώσουν. Πολύ γρήγορα, όμως, καταλαβαίνουμε ότι πίσω από αυτή την όμορφη και σχεδόν cozy παρουσίαση κρύβεται ένα σύστημα όπου όλα συνδέονται μεταξύ τους και τίποτα δεν γίνεται πραγματικά χωρίς ουσιαστικό λόγο.
Κάθε ημέρα μας βάζει να αποφασίσουμε ποιο πρόβλημα αξίζει την προσοχή μας, ποια faction θα ικανοποιήσουμε και ποιον Knight μπορούμε να διαθέσουμε. Nobles, Merchants, Scholars και “Hoi Polloi” έχουν διαφορετικές απαιτήσεις, ενώ το treasury πρέπει παράλληλα να είναι συνεχώς σε ένα επίπεδο που να μπορεί να πληρώνει armor repairs, εξοπλισμό και γενικώς όλες τις υπόλοιπες ανάγκες που προκύπτουν.
Όπως καταλαβαίνεις, το Sovereign Tower σε βάζει σε ένα περίεργο τριπάκι, από νωρίς. Δεν αρκεί να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Ή μάλλον… δεν υπάρχουν σωστές αποφάσεις. Στόχος είναι να “χάσεις” τα λιγότερα.
Το βασικό gameplay loop του Sovereign Tower είναι αρκετά εύκολο να κατανοηθεί, αλλά αποκτά συνεχώς νέα layers, όσο προχωράμε. Η ημέρα μας περνά πρώτα από το “audience phase” (την ακρόαση), όπου nobles, peasants, magic users, μελλοντικοί Knights και κάθε λογής περίεργοι επισκέπτες εμφανίζονται μπροστά στον θρόνο. Άλλοι ζητούν βοήθεια, άλλοι ανοίγουν νέα quests, ενώ κάποιοι μπορούν να μας προσφέρουν πληροφορίες ή να μας προκαλέσουν.
Κάπως έτσι, αρχίζει το πολιτικό παιχνίδι. Οι τέσσερις βασικές κοινωνικές ομάδες έχουν διαφορετικά συμφέροντα και οι αποφάσεις μας σπάνια αφήνουν ευχαριστημένους τους πάντες. Μπορούμε να στηρίξουμε τους απλούς ανθρώπους και να προκαλέσουμε την οργή των Nobles ή να εξυπηρετήσουμε τους Merchants γνωρίζοντας ότι κάποια άλλη ομάδα θα χάσει μέρος της εμπιστοσύνης της προς εμάς. Δεν υπάρχει κάποιο μαγικό dialogue option που εξαφανίζει το πρόβλημα. Πρέπει να επιλέξουμε ποια σχέση θέλουμε να χτίσουμε και ποια είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε. Αυτές οι επιλογές, χτίζουν σταδιακά ένα “stack” από πόντους, που μπορούμε να αξιοποιήσουμε μελλοντικά.
Το ίδιο ισχύει και για το οικονομικό κομμάτι. Το gold είναι το καύσιμο ολόκληρου του management loop – κάτι που δεν μπορείς να αντιληφθείς ιδιαίτερα στην αρχή. Χρειαζόμαστε χρήματα για armor repairs, όπλα, άλογα και διάφορες άλλες απαιτήσεις, οπότε ακόμη και ένας Knight που θεωρητικά έχουμε έτοιμο για την επόμενη αποστολή μπορεί στην πράξη να μας κοστίσει περισσότερο απ’ όσο αντέχει το treasury.
Η πίεση γίνεται εντονότερη επειδή το Round Table μεγαλώνει μαζί με τις ανάγκες του βασιλείου. Νέα δωμάτια, όπως Blacksmith, Magic Tower και Training Room, ανοίγουν περισσότερες δυνατότητες και μας δίνουν εργαλεία για να βελτιώσουμε το management του “βασιλείου”. Ταυτόχρονα, όμως, κάθε νέα δυνατότητα δημιουργεί και έναν ακόμη λόγο για να ξοδέψουμε resources που ήδη δεν περισσεύουν.
Σε κάποια φάση, το Sovereign Tower, αρχίζει να μας πιέζει πραγματικά. Μπορεί να έχουμε ένα εξαιρετικό roster, αρκετό gold και καλές σχέσεις με τις περισσότερες κοινωνικές ομάδες, αλλά μια ξαφνική κρίση μπορεί να απαιτήσει έναν συγκεκριμένο Knight ακριβώς τη στιγμή που εκείνος βρίσκεται ήδη σε τριήμερο quest – story of my life. Το παιχνίδι δεν φοβάται να μας αφήσει να αποτύχουμε, και αυτή η αποτυχία είναι που κάνει κάθε επόμενη απόφαση πολύ πιο αγχωτική.
Κάθε Knight διαθέτει διαφορετικό συνδυασμό από Strength, Agility, Wit, Magic, Charisma και Luck. Κάθε quest έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις και το πρώτο μας ένστικτο είναι φυσικά να στείλουμε τον χαρακτήρα με τα υψηλότερα σχετικά stats. Στην πράξη, όμως, αυτό μπορεί να είναι η χειρότερη επιλογή. Οι Knights έχουν προσωπικές προτιμήσεις και χαρακτηριστικά που μπορούν να αλλάξουν δραματικά την έκβαση μιας αποστολής.
Η Angelica είναι το πρώτο καλό παράδειγμα. Αγαπά τα ζώα, οπότε μια αποστολή που απαιτεί να σκοτώσουμε κάποιο πλάσμα μπορεί να την κάνει εξαιρετικά δυσαρεστημένη. Από την άλλη, η ίδια ιδιότητα μπορεί να οδηγήσει σε μία διαφορετική λύση, αφού σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να κάνει pacify τα ζώα αντί να τα εξοντώσει.
Το management των Knights συνεχίζεται και εκτός των quests. Κάθε Knight έχει armor που μπορεί να καταστραφεί, ενώ όπλα, consumables και άλογα καταλαμβάνουν ξεχωριστά equipment slots. Υπάρχουν επίσης τρόποι να ενισχύσουμε τους χαρακτήρες μέσω της Witch και του Trainer, αλλά όλα αυτά απαιτούν resources, οπότε η βελτιστοποίηση ενός συγκεκριμένου Knight πρέπει να δικαιολογείται από τη συνολική μας στρατηγική.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το παιχνίδι καταφέρνει να κάνει την απώλεια ενός Knight να πονάει περισσότερο από όσο θα περίμενα από ένα Management RPG. Δεν χάνουμε μόνο έναν χαρακτήρα με συγκεκριμένα στατιστικά, αλλά έναν άνθρωπο που έχουμε συνηθίσει, έναν πιθανό romantic partner, μια χρήσιμη ειδικότητα ή έναν κρίκο σε κάποια μελλοντική εξέλιξη – κάποιοι χαρακτήρες έχουν και προσωπικές “βεντέτες”.
Και κάπου εδώ έρχεται και κουμπώνει το time travel. Βαθιά μέσα στο Tower βρίσκεται ένας demon που μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω, δίνοντάς μας την ευκαιρία να ξαναζήσουμε προηγούμενα γεγονότα και να πάρουμε διαφορετικές αποφάσεις. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο όσο πίσω θέλουμε, αλλά μέχρι την αρχή του chapter, που συνήθως καθορίζεται μετά την ήττα ενός “boss”.
Η εύκολη λύση θα ήταν να αντιμετωπίσουμε το σύστημα σαν ένα glorified reload (save scum). Η γνώση που αποκτήσαμε στo προηγούμενo timeline παραμένει μαζί μας και μπορεί να ανοίξει νέες επιλογές διαλόγου, διαφορετικές ενέργειες και paths που προηγουμένως δεν μπορούσαμε καν να αντιληφθούμε. Αυτό σημαίνει ότι ένα αποτυχημένο run μετατρέπεται σε χρήσιμη πληροφορία. Γνωρίζουμε ποιος θα εμφανιστεί, ποια κρίση πλησιάζει, πού βρίσκεται ένας σημαντικός χαρακτήρας ή τι μπορεί να συμβεί αν πάρουμε μια συγκεκριμένη απόφαση.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι δεν μας εγγυάται πως μια τέτοια αλλαγή θα οδηγήσει σε καλύτερο αποτέλεσμα. Αν επιστρέψουμε πίσω για να σώσουμε έναν Knight, μπορεί να χάσουμε ένα ολόκληρο alliance. Μπορεί να μην γνωρίσουμε ποτέ έναν άλλο χαρακτήρα ή να χάσουμε πρόσβαση σε ένα artifact που θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά το run. Έτσι, το time travel αποκτά ένα λεπτεπίλεπτο στρατηγικό βάρος, το οποίο μου αρέσει, γιατί δεν σε παροτρύνει να το χρησιμοποιείς συνεχώς.
Το Sovereign Mode κάνει αυτή τη λογική ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Με συνεχή autosave περιορίζει το κλασικό save-scumming και μας αναγκάζει να ζήσουμε περισσότερο με τις αποφάσεις μας. Αν κάτι πάει στραβά, η επιλογή μας είναι πλέον ξεκάθαρη. Αποδεχόμαστε την πραγματικότητα του συγκεκριμένου timeline ή πληρώνουμε το τίμημα.
Το Sovereign Tower πατάει πάνω σε ένα γνώριμο Arthurian framework, αλλά ευτυχώς δεν προσπαθεί να το αναπαράγει κατά γράμμα. Το Round Table, οι Knights, οι challengers και η ίδια η ιδέα του Sovereign είναι αναγνωρίσιμα στοιχεία, όμως το σενάριο τα χρησιμοποιεί ως βάση για να χτίσει κάτι πολύ πιο παράξενο και προσωπικό. Ένας leper που καταλήγει στον θρόνο, ένας wolf ανάμεσα στους Knights και ένας demon που προσφέρεται να μας βοηθήσει να παραβιάσουμε τον χρόνο δεν είναι ακριβώς η κλασική εκδοχή του Arthurian μύθου.
Το χιούμορ είναι ίσως το στοιχείο που κρατά αυτή την προσέγγιση από το να γίνει ένα βαρύ medieval drama. Οι χαρακτήρες μπορούν να είναι σοβαροί όταν χρειάζεται, αλλά ταυτόχρονα ως παιχνίδι δεν φοβάται να γίνει αλλόκοτο ή εντελώς αστείο.
Συναντάμε ξανά και ξανά τους χαρακτήρες, ακούμε τις απόψεις τους, βλέπουμε τις σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους του Tower και σταδιακά μαθαίνουμε περισσότερα για την προσωπικότητα τους. Ακόμη και χωρίς voice acting – το οποίο θα ήταν εξαιρετική προσθήκη, έστω και μελλοντικά -, η χρήση διαφορετικού γραπτού λόγου, μαζί με το artwork και το γενικότερο ύφος, δίνει στους χαρακτήρες αρκετή προσωπικότητα ώστε να μπορούμε σχεδόν να “ακούμε” τη φωνή τους στο κεφάλι μας.
Εικαστικά, ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία. Το hand-drawn artwork είναι τραχύ με την καλή έννοια, γεμάτο εκφραστικότητα και αρκετά ιδιαίτερο ώστε κάθε νέος χαρακτήρας να αναγνωρίζεται αμέσως. Ο Dragon Knight έχει την επιβλητικότητα που περιμένουμε από έναν αντίπαλο αυτού του μεγέθους, ενώ χαρακτήρες όπως ο Gwendan χρησιμοποιούν την εμφάνισή τους για να ενισχύσουν άμεσα την εικόνα που δημιουργεί το writing.
Το interface ακολουθεί μια πολύ πιο πρακτική προσέγγιση. Οι βασικές περιοχές του Tower είναι εύκολα προσβάσιμες και η διαχείριση των Knights, των quests και των υπόλοιπων δραστηριοτήτων δεν απαιτεί να παλεύουμε με menus. Το art direction κάνει τη μεγαλύτερη δουλειά, επειδή δίνει χαρακτήρα ακόμη και σε στιγμές όπου απλώς διαβάζουμε ένα νέο Audience event, μηχανικά.
Το μοναδικό σημείο όπου η παρουσίαση χάνει λίγο από τη δυναμική της της είναι ο ήχος. Η απουσία voice acting γίνεται αισθητή, ιδιαίτερα σε ένα παιχνίδι που βασίζεται τόσο πολύ στους διαλόγους και στις προσωπικότητες των χαρακτήρων. Το soundtrack, επίσης, δεν θα έλεγα πως είναι “αρκετό”. Δεν θα κρύψω πως υπήρξαν στιγμές που προσπαθούσα να καταλάβω αν υπάρχει μουσική από πίσω.
Υπάρχει επίσης ένα θέμα με το pacing της δομής. Οι μεγαλύτερες απειλές που εμφανίζονται σε συγκεκριμένα σημεία, όπως ο Dragon Knight, λειτουργούν ως φυσικά difficulty spikes (chapter boss) και μας αναγκάζουν να έχουμε πλέον πιο optimized Knights και καλύτερη προετοιμασία. Παρ’ όλα αυτά, κάποιες από αυτές τις εμφανίσεις μοιάζουν περισσότερο με μηχανισμό που είναι εκεί απλά για να ενεργοποιήσει την επόμενη φάση του παιχνιδιού, το επόμενο chapter, παρά με εξέλιξη που προκύπτει οργανικά από τις δικές μας αποφάσεις. Νομίζω, ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το περιγράψω είναι πως μοιάζει σαν τα προκαθορισμένα “checks” που υπάρχουν στα roguelike παιχνίδια.
Στην τελική, το Sovereign Tower δεν μας ζητά να γίνουμε ένας τέλειος Sovereign. Μας ζητά να αποφασίσουμε τι είδους ruler θέλουμε να είμαστε και, κυρίως, αν είμαστε διατεθειμένοι να ζήσουμε με τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Το management, το RPG progression, οι σχέσεις και το branching narrative τροφοδοτούν συνεχώς τα συστήματα, μεταξύ τους.
Το time travel είναι το στοιχείο που δένει ολόκληρη την ιδέα. Δεν ακυρώνει τις αποτυχίες μας μεν, αλλά τις μετατρέπει σε γνώση, δημιουργώντας έναν λόγο να επιστρέψουμε και να δούμε πόσο διαφορετικά μπορεί να εξελιχθεί η ίδια ιστορία. Μαζί με το εξαιρετικό γράψιμο, το ξεχωριστό art direction και το ιδιαίτερο cast, δημιουργεί ένα παιχνίδι που συνεχίζει να απασχολεί ακόμη και αφού τελειώσει ένα run.
Υπάρχουν αδυναμίες, κυρίως στην απουσία voice acting και σε ορισμένα forced progression κομμάτια, αλλά δεν καταφέρνουν να χαλάσουν τη συνολική εικόνα. Για εμένα, το Sovereign Tower είναι ένα από εκείνα τα Management RPGs που κερδίζουν περισσότερο όσο τους αφιερώνεις χρόνο. Είναι, αδιαμφισβήτητα, ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια καλή ιδέα όταν οι επιλογές έχουν πραγματικό βάρος.
Sovereign Tower
Το Sovereign Tower παίρνει το kingdom management και το συνδυάζει με RPG progression, visual novel storytelling και ένα ιδιαίτερα έξυπνο time travel system. Οι Knights δεν είναι απλά εργαλεία για την ολοκλήρωση quests, ενώ οι σχέσεις, τα factions και η οικονομία δημιουργούν ένα συνεχές δίκτυο συνεπειών που κάνει κάθε run διαφορετικό. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του είναι ότι το time travel δεν λειτουργεί σαν ένα απλό undo button. Η γνώση που αποκτούμε από τις αποτυχίες μας γίνεται μέρος του gameplay και δημιουργεί έναν πραγματικό λόγο να επιστρέψουμε στην αρχή και να δοκιμάσουμε μια διαφορετική πορεία.