NBA 2K27 – Review

Το NBA 2K είναι ένα franchise που δεν χρειάζεται συστάσεις. Εδώ και λίγα χρόνια, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου ένα ετήσιο sports game δεν μπορεί και δεν χρειάζεται απαραίτητα να αλλάξει πολλά πράγματα για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του – το αν θα έπρεπε να είναι ετήσιο είναι μια μεγάλη συζήτηση. Αυτό που χρειάζεται, όμως, είναι να μας δώσει έστω έναν λόγο να αφήσουμε το progress που έχουμε κάνει στο προηγούμενο παιχνίδι και επιστρέψουμε εκ νέου… στο παρκέ (στην προκειμένη).

Για εμένα, που τα τελευταία NBA που αφιέρωσα χρόνο ήταν τα 2K22 και 2Κ23, το 2Κ27 προσφέρει αρκετούς λόγους. Το ίδιο, θεωρώ πως, ισχύει και για αυτούς που έρχονται από το 2K26. Στο 2Κ27, βρήκα ένα παιχνίδι που είναι πιο “physical”. Προσφέρει ένα gameplay που ανταμείβει περισσότερο τη σωστή άμυνα, το καλό positioning και την ακρίβεια στην εκτέλεση. Η σειρά, βέβαια, εξακολουθεί να κινείται στα ίδια πλαίσια, δηλαδή μεταξύ simulation και θεάματος, αλλά φέτος η ισορροπία νομίζω πως λειτουργεί λίγο καλύτερα. Οι κατοχές έχουν ρυθμό, οι επαφές έχουν βάρος και η νίκη προκύπτει από πιο οργανικό gameplay.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η 2K έχει ακολουθήσει την ίδια πορεία σε όλα τα υπόλοιπα. Τα διαθέσιμα modes παραμένουν πολλά και με το αντίστοιχο βάθος που είχαν, ενώ το monetization εξακολουθεί να είναι ενσωματωμένο στην πρόοδο.

Όπως προανέφερα, η μεγαλύτερη αλλαγή που ένιωσα, είναι η άμυνα. Το ΑΙ των αντιπάλων έχει βελτιωθεί αισθητά στο positioning, ενώ οι συμπαίκτες μας κινούνται πιο φυσικά, καλύπτουν καλύτερα τους χώρους και ανταποκρίνονται πιο λογικά στις φάσεις. Το pick and roll δεν μοιάζει πλέον τόσο συχνά με μια προκαθορισμένη ακολουθία κινήσεων, αλλά με μια πραγματική κατάσταση που απαιτεί διάβασμα.

Αυτό έχει άμεση επίδραση στον τρόπο που παίζεις. Το να μείνεις μπροστά από έναν ball-handler, να κλείσεις σωστά έναν διάδρομο ή να πιέσεις ένα σουτ είναι μια ουσιαστική επιλογή που μπορεί να αλλάξει την κατοχή.

Το νέο collision system ενισχύει αυτή την αίσθηση. Η σωματική διαφορά ανάμεσα σε έναν ψηλό και έναν guard δεν βρίσκεται μόνο στα attributes, αλλά περνά και στην ίδια την επαφή. Ένα block στον Wembanyama δεν έχει την ίδια αίσθηση με ένα block σε έναν κοντύτερο παίκτη, και αυτή η διαφορά κάνει τις αμυντικές φάσεις πιο ικανοποιητικές.

Στην επίθεση, το Dynamic Layup Engine προσαρμόζει τα τελειώματα ανάλογα με τη θέση του αμυντικού και τη γωνία της προσπάθειας. Το Dunk Meter, αντίστοιχα, αξιολογεί τον διαθέσιμο χώρο και το positioning πριν μας ζητήσει να συγχρονίσουμε το timing. Τα Skill-Based Ankle Breakers προσθέτουν άλλη μία διάσταση στο dribbling, καθώς η σωστή εκτέλεση μπορεί να δημιουργήσει πραγματικό πλεονέκτημα.

Το Rhythm Shooting, όμως, είναι ο μηχανισμός που με κράτησε περισσότερο σε εγρήγορση. Το “green window” απαιτεί μεγαλύτερη ακρίβεια και οι πρώτες ώρες, στο MyCAREER, μπορούν να είναι αρκετά σκληρές. Κάποιες φορές, βέβαια, ένιωσα πως είναι υπερβολικά τιμωρητικό. Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να έχεις τις καταλληλότερες συνθήκες για ένα σουτ και παρ’ όλα αυτά να χάσεις την βολή, μόνο και μόνο επειδή σε κοίταξε ένας αμυντικός.

Η συνολική εικόνα παραμένει πολύ θετική. Οι πάσες έχουν καλύτερη αίσθηση, το dribbling είναι πιο ομαλό και η σωστή διαχείριση όλης της ομάδας επιβραβεύεται αναλόγως. Εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη κάποια περίεργα physics και στιγμές όπου το locomotion θυμίζει ψηφιακή αναπαράσταση (και όχι motion caption), αλλά αυτές οι αδυναμίες δεν επισκιάζουν το γεγονός πως είναι διασκεδαστικό.

Ως είθισται, το MyPLAYER Builder είναι από τα σημεία όπου το 2K δίνει περισσότερο χώρο πειραματισμού. Τα νέα dribbling moves, τα 53 badges και τα Cap Breakers κάνουν τη δημιουργία χαρακτήρα πιο πλούσια, ενώ η δυνατότητα να βλέπουμε τις αυξήσεις των attributes πριν τις εφαρμόσουμε είναι μια μικρή αλλά ουσιαστική βελτίωση. Δεν χρειάζεται πλέον να προχωράς στα τυφλά κάθε φορά που θέλεις να αλλάξεις το build.

Αυτή η ελευθερία, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλες οι επιλογές έχουν την ίδια αξία. Όσο περισσότερο ασχολούμαστε με το competitive κομμάτι, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι ορισμένα builds θα είναι πιο αποτελεσματικά από άλλα (meta). Προσωπικά, προτιμώ ένα σύστημα που επιτρέπει διαφορετικά playstyles, αλλά θα χρειαστώ περισσότερες ώρες για να δω αν το balance του 2K27 αντέχει σε βάθος χρόνου.

Το Fire & Concrete, η φετινή MyCAREER ιστορία, έχει έντεκα κεφάλαια και ακολουθεί τον MP από το high school μέχρι το NBA. Η πορεία αυτή είναι πιο ενδιαφέρουσα όταν αφήνει το προσωπικό δράμα στην άκρη και μας δείχνει πώς λειτουργεί πραγματικά η ζωή ενός επαγγελματία παίκτη. Η G League, ειδικά, έχει ένα πλαίσιο που θα μπορούσε να σηκώσει πολύ πιο δυνατούς χαρακτήρες και συγκρούσεις από αυτές που τελικά βλέπουμε.

Το co-op στο MyCAREER είναι μία προσθήκη που ήθελα πολύ. Το να μπορούμε να ζήσουμε την πορεία προς το NBA με έναν φίλο αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ιστορία, ακόμη κι αν ο δεύτερος παίκτης χρησιμοποιεί τον pre-made χαρακτήρα Trace Miller και όχι το δικό του MyPLAYER. Η δυνατότητα να αναλάβει το AI όταν ο φίλος μας δεν είναι διαθέσιμος είναι πρακτική, αλλά η συνολική εμπειρία δείχνει ότι πρόκειται περισσότερο για τα πρώτα baby steps του co-op, στο 2K, παρά κάτι τελειοποιημένο.

Το The City, από την άλλη, παραμένει το γνώριμο social hub. Η σημαντικότερη αλλαγή είναι ότι ανδρικά και γυναικεία MyPLAYERs μοιράζονται πλέον τον ίδιο χώρο, ενώ το Crew HQ προσφέρει έναν πιο οργανωμένο τρόπο για προπόνηση και τουρνουά. Το νέο μικτό περιβάλλον ανοίγει περισσότερο χώρο στη WNBA, αλλά δεν αλλάζει ριζικά τη βασική δομή της πόλης και των δραστηριοτήτων.

Το MyCAREER Eras είναι το mode που με έκανε να ξεχάσω για λίγο όλη την υπόλοιπη αρχιτεκτονική του 2K27. Η ιδέα είναι απλή. Επιλέγουμε έναν δημιουργημένο παίκτη και τον τοποθετούμε σε μία από τις πέντε ιστορικές περιόδους του NBA, από το Magic vs. Bird Era του 1984 μέχρι το Steph Era του 2016. Η εκτέλεση, όμως, είναι πολύ πιο φιλόδοξη από ένα roster swap με διαφορετικό φίλτρο εικόνας.

Οι εποχές έχουν διαφορετικά locker rooms, HUDs, score bugs και broadcast filters, ενώ αλλάζουν και οι κανόνες, τα rosters, οι κάμερες και η αισθητική. Αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο μπάσκετ των 80s, των 90s και του σύγχρονου NBA μέσα από το ίδιο το gameplay.

Η δυνατότητα να παίξουμε με τον δικό μας παίκτη απέναντι σε θρύλους είναι το πραγματικό κερασάκι. Μπορώ να φανταστώ έναν δημιουργημένο three-point shooter να αλλάζει την ιστορία απέναντι στον Michael Jordan ή να γίνεται ο συμπαίκτης του Allen Iverson σε μια ομάδα που ψάχνει ένα πρωτάθλημα που δεν κατάφερε να κερδίσει. Το mode λειτουργεί (κυρίως) ως fan service, αλλά έχει και αρκετό ενδιαφέρον – για ορισμένους, ίσως και ιστορική αξία.

Υπάρχει, όμως, ένας περιορισμός που θα ενοχλήσει όσους επενδύουν πολύ χρόνο στα builds τους. Κάθε νέο Eras build ξεκινά από 60 overall και δεν μπορούμε να μεταφέρουμε έναν ήδη ανεπτυγμένο MyCAREER παίκτη στο παρελθόν. Για εμένα, αυτό δεν ακυρώνει το mode, αλλά δείχνει ότι η φιλοσοφία του απευθύνεται περισσότερο σε αυτούς που θέλουν να ζήσουν μια εναλλακτική ιστορία του NBA παρά σε εκείνους που θέλουν να συνεχίσουν ένα μακροχρόνιο progression.

Το MyNBA Legacy είναι η άλλη μεγάλη έκπληξη. Εδώ αναλαμβάνουμε τόσο το front office όσο και την καριέρα ενός Legend, ενώ το multi-generational σύστημα προσθέτει descendants, hereditary traits και permanent bonuses σε ένα family tree. Είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια να δώσει νέο βάθος στο franchise management και, για αυτούς που αγαπούν τη διαχείριση, αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες λόγους να επιστρέψουν στο 2K27.

Όσο το NBA 2K27 μας κρατά μέσα στο παρκέ, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αγνοήσουμε όσα συμβαίνουν γύρω του. Το The City, τα menus, τα rewards και τα διαφορετικά progression systems δημιουργούν μια εμπειρία που συχνά μοιάζει μεγαλύτερη από όσο χρειάζεται. Δεν είναι ότι λείπει περιεχόμενο. Το πρόβλημα είναι πως σχεδόν κάθε δραστηριότητα μας ζητά να διαχειριστούμε κάτι επιπλέον. Υπάρχει πολύ content, αλλά δεν υπάρχει κοινό progression ή κάποια ουσιαστική σύνδεση. Είναι σα να έχουμε 5 παιχνίδια σε 1.

Το Battle Pass είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Υπάρχει free, paid και premium, όμως η θεματική συνοχή δεν είναι αρκετά δυνατή ώστε να δικαιολογεί τον ενθουσιασμό. Τα rewards ανακατεύουν cosmetics, MyTEAM cards, pets, masks και πιο παράξενα αντικείμενα, με αποτέλεσμα η πρόοδος να μοιάζει περισσότερο με ένα checklist παρά με οργανικό progression.

Η κατάσταση γίνεται πιο προβληματική όταν μπαίνει στη μέση και το VC. Το NBA 2K27 συνεχίζει να παρουσιάζει την αγορά VC ως έναν γρήγορο δρόμο προς ένα πιο ανταγωνιστικό MyPLAYER, αλλά η διαφορά ανάμεσα στο να παίζουμε κανονικά και στο να πληρώνουμε για να προχωρήσουμε παραμένει έντονη. Η πρόοδος χωρίς επιπλέον χρήματα είναι εφικτή, απλώς απαιτεί σημαντικά περισσότερη υπομονή.

Το MyTEAM δείχνει ακόμη πιο καθαρά αυτή την επιλογή σχεδιασμού. Το ενιαίο auction house για όλες τις πλατφόρμες είναι μια καλή προσθήκη και κάνει την αγορά καρτών πιο εύχρηστη, όμως η συνολική συλλογή εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από VC, packs και φυσικά τύχη. Για να αποκτήσουμε μια πραγματικά ανταγωνιστική ομάδα, η επένδυση χρόνου ή χρημάτων μπορεί να γίνει δυσανάλογη σε σχέση με το ίδιο το περιεχόμενο.

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη αντίφαση του NBA 2K27. Από τη μία, έχουμε ένα από τα πιο ολοκληρωμένα basketball games που δημιούργησε η Visual Concepts. Από την άλλη, αρκετές από τις πιο ενδιαφέρουσες λειτουργίες του περιβάλλονται από συστήματα που μας θυμίζουν διαρκώς ότι η πρόοδος έχει σχεδιαστεί με στόχο την οικονομική εκμετάλλευση.

To The W, ευτυχώς, λειτουργεί σαν αντίβαρο. Το WNBA career είναι πιο άμεσο, λιγότερο φορτωμένο και επικεντρώνεται στο να παίζουμε αγώνες αντί να κυνηγάμε διαρκώς παράλληλα objectives. Δεν προσπαθεί να μας κρατήσει απασχολημένους με δεκάδες layers, και ακριβώς γι’ αυτό καταλήγει να είναι ένα από τα modes που επιλέγω να παίξω όταν θέλω να “τσιλάρω” 1-2 ωρίτσες – επίσης αγαπώ Sophie Cunningham και Caitlin Clark, οπότε ήταν αναμενόμενο.

Όσον αφορά τα τεχνικά προβλήματα, εξακολουθούν να υπάρχουν κάποια διαχρονικά ενώ έχουν εμφανιστεί κάποια καινούργια. Η παρουσίαση είναι πιο καθαρή, οι αρένες και ο φωτισμός δείχνουν εξαιρετικά, ενώ οι παίκτες έχουν περισσότερες λεπτομέρειες σε ιδρώτα, εκφράσεις και accessories. Παρ’ όλα αυτά, τα pop-ins, ορισμένα glitches και το κάπως ρομποτικό locomotion εμφανίζονται αρκετά συχνά ώστε να χαλούν την εικόνα ενός κατά τα άλλα προσεγμένου πακέτου – κάποια από αυτά μπορούν μα μετριαστούν μέσω των difficulty sliders.

Το NBA 2K27 είναι ένα παιχνίδι με την ξεκάθαρη προτεραιότητα να κάνει το μπάσκετ καλύτερο. Σε αυτόν τον τομέα τα καταφέρνει. Η άμυνα έχει ουσιαστική βελτίωση, οι επαφές έχουν περισσότερο βάρος, η επίθεση απαιτεί καλύτερο timing και τα νέα modes, όπως το MyCAREER Eras και το MyNBA Legacy, προσφέρουν αρκετό περιεχόμενο.

Τα προβλήματα βρίσκονται κυρίως έξω από το παρκέ. Το monetization παραμένει επιθετικό, το The City δεν έχει εξελιχθεί όσο περίμενα και η πληθώρα συστημάτων κάνει την εμπειρία πιο “κουραστική” από όσο χρειάζεται – είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να γεμίσει εκατοντάδες ώρες. Το 2K27 δεν είναι η μεγάλη επανεκκίνηση της σειράς, αλλά είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Για εμένα, η τελική εικόνα είναι θετική, με έναν μεγάλο αστερίσκο. Το αγοράζεις για το gameplay και όχι με την προσδοκία ότι θα ξεφύγεις από τις παλιές πρακτικές του franchise, όπως το επιθετικό monetization.

Ευχαριστούμε την CD Media για την παροχή του παιχνιδιού.