Όταν το Nightreign απέδειξε ότι η Soulslike συνταγή μπορεί να “θριαμβεύσει” στα κατατόπια του Extraction genre, η indie σκηνή φαίνεται να πήρε το μήνυμα, αν και βρίσκεται ακόμα στα baby steps του ως είδος – ίσως κάνει pickup σε ρυθμό μετά την κυκλοφορία του The Duskbloods. Όχι, δεν έπαθα “τσοτσο”. Το Nightreign δεν είναι ένα Extraction, αλλά δανείζεται ορισμένα elements από Extraction και Battle Royale παιχνίδια.
Η Bellring Games, ένα νέο studio 70 ανθρώπων που προκάλεσε τις εντυπώσεις σε πρόσφατο Steam Next Fest, αποφάσισε να ρισκάρει ακολουθώντας αυτήν την φόρμουλα. Παντρεύοντας, δηλαδή, την τιμωρητική φιλοσοφία των Souls με το loop των extraction τίτλων. Και κάπως έτσι, εγένετο το Mistfall Hunter.
Πρόκειται για μια PvPvE εμπειρία που βρίσκεται πολύ πιο κοντά στη φιλοσοφία του Dark and Darker, ρίχνοντάς μας στα βαθιά από τα πρώτα λεπτά. Η εισαγωγή θυμίζει έντονα FromSoftware, με ένα εναρκτήριο cutscene γεμάτο κρυπτικούς διαλόγους για αρχέγονα όντα και έναν κόσμο ρημαγμένο από τις δυνάμεις του παρελθόντος.
Το παιχνίδι μάς συστήνει τον σκοτεινό fantasy κόσμο του Weavereach, όπου μια μυστηριώδης, υπερφυσική ομίχλη, το Gyldenmist, διαβρώνει τα πάντα. Ως Gyldenhunters, γεννημένοι από την ψυχή μιας αρχαίας θεάς, καλούμαστε να επιβιώσουμε σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον. Η πρώτη επαφή μου άφησε μια έντονη αίσθηση κινδύνου, καθώς η παραδοσιακή γραμμική πορεία των Souls αντικαθίσταται από την απόλυτη ανάγκη για looting και επιβίωση, δημιουργώντας ένα loop όπου κάθε επιτυχημένο run σε σπρώχνει αμέσως στο επόμενο – το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με κάθε αποτυχημένο run.
Το combat system βασίζεται στην κλασική συνταγή “Sword & Sorcery”, προσφέροντας μια εμπειρία που για κάποιους δείχνει loose ή janky, αλλά στην πραγματικότητα αυξομειώνει την ένταση, επιβάλλοντας την μάχη σώμα με σώμα.
Επιλέγουμε μέσα από έξι κλάσεις με ξεχωριστά talent trees, όπου ο Withered Knight με το Greatsword φαντάζει σχεδόν broken στο PvP, αν και λίγο προβληματικός στο mobility, προκαλώντας συνεχές stagger. Ο Shadow Strix (Assassin) αποτελεί την απόλυτη επιλογή για όσους αγαπούν το stealth, ενώ είναι ίσως και το class που, μαζί με τον Sorcerer, θα συναντήσεις πιο συχνά. Μετά, έχουμε τον Blackarrow που δανείζεται ικανότητες όπως τα Sonic και Storm arrows, θυμίζοντας έντονα τον Hanzo από το Overwatch. Τέλος έχουμε τον bonk-master Mercenary (Hammer/Sword & Shield) και τον Seer (Catalyst/Mace). Όλες οι class προσφέρουν kits που “παίζουν” ωραία και είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους.
Οι PvE αναμετρήσεις με τα bosses απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση, καθώς τα χτυπήματά τους πονάνε, ενώ ορισμένα lesser bosses διαθέτουν χρονικά barriers που προστατεύουν την αρένα πριν προλάβει κάποια εχθρική ομάδα να κάνει “ντου”.
Οι 20λεπτες αποστολές μας στο Weavereach είναι ένας διαρκής αγώνας ενάντια στον χρόνο, όμως το παιχνίδι σαμποτάρει τον εαυτό του με κάτι που απεχθάνομαι στα video games. Έχει time-gated content. Ορισμένα quests, το crafting νέου εξοπλισμού, το Battle Pass, τα events και τα resource expeditions των minions, απαιτούν ώρες αναμονής. Επιπλέον, το Auction House – βεβαίως, ένα Extraction με Auction – επιτρέπει την αγορά gear με in-game currency, ακυρώνοντας εντελώς την ικανοποίηση του loot και την γενικότερη φιλοσοφία του είδους.
Αν πεθάνουμε από mobs, υπάρχει ευκαιρία για body recovery, αλλά αν μας “καθαρίσει” παίκτης, χάνουμε μόνιμα τα πάντα. Στην περίπτωση που χάσουμε τα πάντα, το παιχνίδι προσφέρει combat bags με preset loadouts που δεν κοστίζουν λεφτά αλλά tickets. Tο, ίσως, πιο κακό από όλα, όμως, είναι πως το solo παιχνίδι περιορίζεται τραγικά σε έναν και μόνο χάρτη, αφού ο δεύτερος χάρτης με τα πιο ακριβά loadouts (που προσφέρει και randomized tilesets) είναι ανοιχτός αποκλειστικά για Trios, αναγκάζοντάς μας να βασιζόμαστε σε random teammates, αν δεν έχουμε παρέα.
Στον οπτικό τομέα, αποδίδει εξαιρετικά μεν τη dark fantasy αισθητική του, όμως η τεχνική του κατάσταση χρειάζεται άμεση δουλειά (Unreal Engine 5). Το frame rate υποφέρει από συχνά stutters, παρουσιάζοντας βουτιές στα low 30s ή ακόμα και στα 20s, ιδιαίτερα λίγο πριν από τις απαιτητικές μάχες με τα Mist Bosses. Επίσης, η κάμερα είναι υπερβολικά κοντά στον χαρακτήρα, κλείνοντας το οπτικό πεδίο αρκετά.
Η κατάσταση επιβαρύνεται από την κακή υποδομή των servers, καθώς η απουσία dedicated server για ορισμένες περιοχές όπως είναι η Ωκεανία προκαλεί τεράστιο ping και μεγάλες καθυστερήσεις στο matchmaking. Εμείς, δεν αντιμετωπίζουμε τόσο έντονα πρόβλημα με την επικοινωνία στους servers αλλά υπάρχουν ώρες που η υποδομή τρώει “μπουκέτα”.
Υπάρχουν μάλιστα στιγμές που το παιχνίδι φορτώνει κινεζικούς χαρακτήρες στα μενού πριν γυρίσει στα αγγλικά, δείχνοντας έλλειψη τελικού/βασικού polish. Το μεγαλύτερο όμως αγκάθι είναι το UI. Παρόλο που το παιχνίδι κοστίζει 24,99€, τα μενού του είναι χαοτικά, γεμάτα μενού μέσα σε μενού μέσα σε παράθυρα, premium currency και ένα cash shop με cosmetic skins που θυμίζει έντονα free-to-play mobile παιχνίδι. Όλα αυτά, την ίδια ώρα που ο τίτλος έχει άμεση ανάγκη τουλάχιστον από την προσθήκη ενός ακόμα χάρτη αντί για περισσότερα microtransactions.
Η ατμόσφαιρα του Weavereach είναι βαριά, η οποία όμως σπάει ευχάριστα όταν επιστρέφουμε στο κεντρικό hub. Η κεντρική βάση εκπέμπει μια ζεστή, “Majula-inspired” αύρα, προσφέροντας το ιδανικό καταφύγιο για να αναβαθμίσουμε τα gear μας και να ηρεμήσουμε. Στα θετικά συγκαταλέγεται και το Combat Training, όπου τα επιθετικά bots βοηθούν στην κατανόηση του distance control, αν και bot lobbies θα συναντήσετε και στα κανονικά runs μετά από συνεχόμενες ήττες.
Στον τομέα του ήχου, η Bellring Games έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο audio positioning, παραδόξως. Ακόμα και με ακουστικά χαμηλής ποιότητας, η ένταση των βημάτων είναι ιδανικά ρυθμισμένη, επιτρέποντάς μας να εντοπίσουμε την κίνηση των αντίπαλων squads πριν γίνει το engage. Το global chat ενισχύει τον κοινωνικό χαρακτήρα του τίτλου, προσφέροντας μια φρέσκια νότα co-op επικοινωνίας που λείπει ακόμα και από άλλους παρόμοιους τίτλους.
Το Mistfall Hunter είναι ένα παιχνίδι γεμάτο αντιφάσεις, που γνωρίζει πώς να σε εκνευρίσει με τα time-gates και το grind, καταστρέφοντας ένα κατά τα άλλα εθιστικό core loop. Τα τεχνικά προβλήματα, το Auction House που ακυρώνει το ρίσκο του looting και η free-to-play αισθητική των μενού υποβαθμίζουν αδικαιολόγητα την “premium” εμπειρία. Παρά τη χαμηλή τιμή του, οι σχεδιαστικές του αστοχίες είναι πολύ μεγάλες για να αγνοηθούν. Η Bellring Games έχει πολύ δρόμο μπροστά της για να διορθώσει τα κακώς κείμενα.
Mistfall Hunter
Το Mistfall Hunter επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα μίξη Soulslike και Extraction φιλοσοφίας, η οποία όμως σαμποτάρεται από απαράδεκτες σχεδιαστικές επιλογές. Ορισμένοι time-gated περιορισμοί, το Auction House που καταστρέφει το ρίσκο του loot και η free-to-play αισθητική των μενού υπονομεύουν την αξία του τίτλου. Παρά την καλή σκοτεινή ατμόσφαιρα και το σωστό audio positioning, τα τεχνικά προβλήματα και η έλλειψη περιεχομένου δεν μας επιτρέπουν να το προτείνουμε εύκολα.