Μετά την πολύ καλή εντύπωση που μου άφησε το This Bed We Made, η επιστροφή της Sophie Roy, τελικά, έχει ένα βασικό πλεονέκτημα. Ήξερα τι είδους παιχνίδι να περιμένω. Το Lost & Found: A This Bed We Made Story παίρνει τη συνταγή του This Bed We Made και μεταφέρει το σκηνικό από το Clarington Hotel στο πολυτελές υπερωκεάνιο Orpheus, έξι χρόνια μετά τα γεγονότα του αρχικού παιχνιδιού.
Στο Lost & Found, βρίσκουμε τη Sophie σε μια σαφώς διαφορετική φάση της ζωής της. Εργάζεται ως stewardess (καμαριέρα), δείχνει να έχει αφήσει πίσω της το παρελθόν και απολαμβάνει μια πιο σταθερή καθημερινότητα. Όταν όμως προσωπικά αντικείμενα επιβατών και μελών του πληρώματος αρχίζουν να εξαφανίζονται, η συνήθειά της να “ψάχνει” εκεί που δεν πρέπει επανέρχεται με συνοπτικές διαδικασίες.
Το gameplay παραμένει σχεδόν αυτούσιο, και αυτό λειτουργεί υπέρ του. Πέρασα αρκετό χρόνο καθαρίζοντας καμπίνες, μαζεύοντας ποτήρια και δίσκους, αλλάζοντας σεντόνια, καθαρίζοντας λεκέδες και, φυσικά, στρώνοντας κρεβάτια. Το συγκεκριμένο loop μου άρεσε πάρα πολύ, ειδικά στο πρώτο παιχνίδι. Σε σχέση με το This Bed We Made, όμως έγιναν και κάποιες προσθήκες. Προστέθηκε η παράδοση τηλεγραφημάτων και η εξυπηρέτηση παραγγελιών για τσάι και καφέ, μικρές δραστηριότητες που δίνουν περισσότερο χαρακτήρα στη ζωή πάνω στο Orpheus.
Η πραγματική δουλειά, βέβαια, ξεκινά όταν κλείνει η πόρτα μιας καμπίνας και αρχίζουμε να ψάχνουμε. Γράμματα, προσωπικά αντικείμενα, κρυμμένα στοιχεία και σκισμένα έγγραφα συνθέτουν ένα μικρό detective puzzle, ενώ η Sophie καταγράφει τα πάντα στο journal της. Μερικές ανακαλύψεις ξεκλειδώνουν νέες επιλογές στους διαλόγους και μπορούν να αλλάξουν συγκεκριμένες συνέπειες, δίνοντάς μας την ευκαιρία να αποφασίσουμε πόσο μακριά θέλουμε να φτάσουμε με το “snooping”. Επίσης, αν έχεις παίξει το προηγούμενο παιχνίδι, μπορείς να κάνεις carry-over κάποιες επιλογές. Δεν χρησιμοποιεί το save, αλλά σε βάζει να επιλέξεις τις εξελίξεις όπως συνέβησαν.
Σε σχέση με το This Bed We Made, οι αποφάσεις είναι αρκετά πιο εύκολες και τα puzzles σπάνια σε αναγκάζουν να σκεφτείς πραγματικά. Οι επιλογές στους διαλόγους είναι περιορισμένες, ενώ η λογική “κρατάω ή πετάω το στοιχείο” δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Ακόμη και τα πιο πρακτικά puzzles, όπως η συναρμολόγηση ενός σκισμένου γράμματος ή η απομνημόνευση μιας παραγγελίας, λειτουργούν περισσότερο ως “ευχάριστες” πινελιές παρά ως σοβαρές δοκιμασίες.
Η άλλη πλευρά είναι πως η μικρότερη διάρκεια ταιριάζει απόλυτα στον σχεδιασμό. Μπορείς να ολοκληρώσεις την ιστορία σε περίπου δύο με τρεις ώρες, μιας και το παιχνίδι δεν προσπαθεί να γεμίσει τεχνητά τον χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, όταν οι χαρακτήρες και το μυστήριο αρχίζουν να σε κερδίζουν πραγματικά, έρχονται οι τίτλοι τέλους… λίγο νωρίτερα απ’ όσο θα ήθελα, δηλαδή. Με λίγα λόγια, το “mini sequel” λειτουργεί όπως θα περίμενες να λειτουργεί ένα prologue.
Το πιο δυνατό στοιχείο είναι πως κάθε καμπίνα μοιάζει να ανήκει σε διαφορετικό άνθρωπο. Μέσα από περιοδικά, posters, επιστολές, προσωπικά αντικείμενα και μικρές λεπτομέρειες μαθαίνουμε για οικογενειακά προβλήματα, απώλειες, σχέσεις, τραύματα και προκαταλήψεις. Οι χαρακτήρες δεν υπάρχουν απλώς για να δώσουν πληροφορίες στη Sophie. Έχουν δικές τους ζωές και κίνητρα, κάτι που κάνει την έρευνα πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Ωστόσο, το παιχνίδι δεν απαιτεί να είμαστε τέλειοι detective. Μπορούμε να ψάξουμε τα πάντα, να κρατήσουμε τις πληροφορίες για τον εαυτό μας ή να τις χρησιμοποιήσουμε σε συζητήσεις, ενώ το journal λειτουργεί ως ασφαλές σημείο αναφοράς όταν χάνουμε τον μπούσουλα.
Το Orpheus είναι ιδανικό σκηνικό για μια τέτοια ιστορία. Οι χώροι είναι αρκετά λεπτομερείς ώστε να μεταφέρουν την αίσθηση ενός πραγματικού πλοίου, ενώ η διακόσμηση κάθε δωματίου χρησιμοποιείται παράλληλα ως storytelling εργαλείο. Τα facial animations και το lighting κάνουν τη δουλειά τους και ενισχύουν σημαντικά την ατμόσφαιρα, ενώ οπτικά είναι ανώτερο του μέσου adventure.
Στο τεχνικό κομμάτι δεν υπήρχε κάτι αρνητικό, πέρα από το “bumpy” performance. Κάποιες πόρτες και συρτάρια μπορούν να συμπεριφερθούν κάπως περίεργα όταν στέκεσαι πολύ κοντά (όπως στο πρώτο παιχνίδι), ενώ ίσως συναντήσεις και λίγα visual glitches, χωρίς όμως κάτι που να επηρεάζει ουσιαστικά την εμπειρία. Το παιχνίδι δείχνει μάλιστα αρκετά όμορφο και σε handheld hardware, κάτι που ταιριάζει ιδιαίτερα στον χαλαρό ρυθμό του.
Το voice acting είναι επίσης από τα δυνατά σημεία. Οι ερμηνείες και το writing συνεργάζονται ώστε οι χαρακτήρες να ακούγονται φυσικοί και πειστικοί, ενώ ο ήχος λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο ατμόσφαιρας παρά ως κάτι που προσπαθεί να κλέψει την παράσταση. Η μόνη αλλαγή που με ξένισε ήταν η διαφορετική φωνή της Sophie, η οποία σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη ηλικία της μετά το “time jump” χρειάζεται λίγο χρόνο για να τη συνηθίσεις.
Το Lost & Found: A This Bed We Made Story δεν είναι η μεγάλη επιστροφή της Sophie Roy που θα αντικαταστήσει το αρχικό παιχνίδι ή που θα σταθεί ως ένα ολοκληρωμένο sequel. Είναι ένα σύντομο, καλοδουλεμένο companion story που διατηρεί τα στοιχεία που έκαναν το This Bed We Made ξεχωριστό. Χαρακτήρες με προσωπικές ιστορίες, environmental investigation, επιλογές και εκείνη την περίεργα απολαυστική ρουτίνα του να καθαρίζεις έναν χώρο ενώ ψάχνεις κρυφά τα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που μένουν εκεί.
Κανονικά, θα πρότεινα πρώτα το This Bed We Made και μετά το Lost & Found, ειδικά επειδή οι προηγούμενες επιλογές δίνουν περισσότερο βάρος στη νέα ιστορία. Αν τα παίξεις αντίστροφα, όμως, δεν θα υπάρξει πρόβλημα.
Από την άλλη, αν δεν θέλεις να παίξεις το πρώτο και ψάχνεις ένα μικρό αυτόνομο narrative mystery που ολοκληρώνεται σε λίγες ώρες και δεν απαιτεί τεράστια επένδυση χρόνου, αξίζει. Το μικρό cliffhanger στο τέλος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για ακόμη ένα κεφάλαιο και, μετά από αυτή την επιστροφή, είμαι περίεργος να δω πως θα εξελιχθεί το “franchise”.
Lost & Found: A This Bed We Made Story
Το Lost & Found: A This Bed We Made Story μεταφέρει με επιτυχία τη Sophie Roy από το ξενοδοχείο Clarington στο υπερωκεάνιο Orpheus, διατηρώντας το investigation-focused gameplay που αγαπήσαμε. Η μικρή διάρκεια και τα υπερβολικά εύκολα puzzles περιορίζουν την εμπειρία, όμως οι χαρακτήρες, το writing, το voice acting και η ατμόσφαιρα παραμένουν δυνατά. Για τους fans του original αποτελεί ένα σύντομο αλλά ουσιαστικό νέο κεφάλαιο, ενώ οι newcomers έχουν έναν καλό λόγο να γνωρίσουν το franchise μέσω του mini-sequel.