Η τεχνική του stop-motion animation είχε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στον κόσμο της αφήγησης, μαγεύοντας το κοινό με τη “χειροποίητη” γοητεία του, κυρίως λόγω της απαραίτητα περίτεχνης δεξιοτεχνίας που εφαρμόζεται. Η μεταφορά αυτής της απαιτητικής τέχνης σε ένα μέσο όπως είναι ένα video game είναι μια αρκετά τολμηρή κίνηση και όταν ανακοινώθηκε το “The Spirit of the Samurai“, κέντρισε την περιέργεια αρκετών από εμάς. Αναπτυγμένο από την Digital Mind Games και published από την Kwalee, αυτό το δισδιάστατο action-adventure παιχνίδι, ήρθε υποσχόμενο μια μοναδική οπτική ταυτότητα εμπνευσμένη από το stop-motion animation και μια συναρπαστική ιστορία βυθισμένη στην ιαπωνική μυθολογία. Ωστόσο, παρά τις αξιόλογες φιλοδοξίες του, η υλοποίηση του παιχνιδιού παρουσιάζει αδυναμίες που το κρατούν μακριά από την αριστεία.
Stop-Motion μόνο στο πνεύμα
Η διαφημιστική καμπάνια του The Spirit of the Samurai δίνει έμφαση στην έμπνευσή του από το stop-motion animation, προσφέροντάς κάτι το ξεχωριστό, σε σχέση με άλλα indie παιχνίδια. Με την πρώτη ματιά, το παιχνίδι όντως θυμίζει την χαρακτηριστική, “σπαστή” και απτή κίνηση του stop-motion. Οι χαρακτήρες κινούνται με μια σκόπιμη καθυστέρηση, μιμούμενοι τη χειροποίητη αισθητική κλασικών ταινιών όπως το Kubo and the Two Strings. Ωστόσο, αυτή η ψευδαίσθηση εξασθενεί όταν το παρατηρήσει κανείς πιο προσεκτικά.
Αντί να χρησιμοποιεί αυθεντικές τεχνικές stop-motion – φωτογραφίζοντας φυσικά μοντέλα καρέ-καρέ – το παιχνίδι βασίζεται σε ψηφιακά animated μοντέλα ώστε να προσομοιάζουν το εφέ. Δυστυχώς, και νομίζω θα συμφωνήσουν αρκετοί, αυτή η ψηφιοποίηση αφαιρεί την χειροποίητη ποιότητα που κάνει το stop-motion τόσο ξεχωριστό. Υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στο style και την υλοποίηση, με τα μοντέλα των χαρακτήρων να φαίνονται υπερβολικά “γυαλισμένα” και τεχνητά. Αυτή η περίεργη αίσθηση γίνεται ακόμα πιο εμφανής κατά τη διάρκεια των pre-rendered CGI cutscenes, τα οποία παραδόξως εγκαταλείπουν εντελώς την αισθητική του stop-motion. Παρότι οι οπτικές φιλοδοξίες του παιχνιδιού είναι αξιέπαινες, δυσκολεύεται να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, αφήνοντας τους λάτρεις του stop-motion να επιθυμούν μια πιο αυθεντική εμπειρία.
Μια ζοφερή ιστορία
Η αφήγηση του The Spirit of the Samurai επικεντρώνεται στον Takeshi, έναν ευγενή samurai που υπερασπίζεται το χωριό του από μια εισβολή νεκροζώντανων πολεμιστών και yokai. Αυτό το ζοφερό φανταστικό σκηνικό είναι εμπλουτισμένο με στοιχεία της ιαπωνικής λαογραφίας, δημιουργώντας έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα απόκοσμος και μαγευτικός. Εκτός από τον Takeshi, αναλαμβάνουμε τον έλεγχο ενός kodama και μιας γάτας, καθένα με μοναδικά στοιχεία, όσον αφορά το gameplay.
Παρότι η βασική ιστορία έχει προοπτικές, η παρουσίασή της υστερεί. Το σενάριο είναι ακατέργαστο, με διαλόγους που ακούγονται αδέξιοι και εκτός τόπου. Υπάρχουν αρκετές ατάκες που στερούνται της σοβαρότητας που χρειάζεται για να υποστηρίξουν τον σκοτεινό τόνο του παιχνιδιού. Το πρόβλημα επιτείνεται από την υποκριτική απόδοση, καθώς πολλές ερμηνείες φαίνονται άκαμπτες ή ασυνεπείς. Ο Takeshi, για παράδειγμα, εναλλάσσει ανάμεσα σε βρετανική και ιαπωνική προφορά, υπονομεύοντας περαιτέρω την αίσθηση του immersion. Για ένα παιχνίδι τόσο βαθιά συνδεδεμένο με την πολιτιστική του βάση, αυτή η έλλειψη συνοχής είναι απογοητευτική.
Παρ’ όλα αυτά, το σενάριο καταφέρνει να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Η ζοφερή ατμόσφαιρα, με πυκνές ομίχλες, λαμπερούς πνευματικούς κόσμους και ερημωμένα τοπία, μας βυθίζει σε έναν κόσμο που ακροβατεί στο χείλος της απόγνωσης. Παρόλο που η αφήγηση αποτυγχάνει σε σημεία, το συνολικό σκηνικό και το μυθολογικό υπόβαθρο παραμένουν αρκετά συναρπαστικά για να μας κρατήσουν αφοσιωμένους.
Προβλήματα στο gameplay και το pace
Το gameplay στο The Spirit of the Samurai συνδυάζει μάχες, platforming και stealth, αλλά κάθε στοιχείο δυσκολεύεται να προσφέρει μια ομαλή εμπειρία. Το σύστημα μάχης αρχικά φαίνεται βαθύ, καθώς μπορούμε να αντιστοιχίσουμε διαφορετικές επιθέσεις και συνδυασμούς στο δεξί joystick. Ωστόσο, αυτή η “πολυπλοκότητα” αποδεικνύεται περιττή, καθώς οι περισσότερες μάχες μπορούν να κερδηθούν απλώς πατώντας επανειλημμένα το κουμπί της βασικής επίθεσης. Αυτή η συνειδητοποίηση μειώνει την ικανοποίηση από την εκμάθηση των μηχανισμών, μετατρέποντας τις μάχες σε επαναλαμβανόμενο hack-and-slash.
Το platforming δεν τα καταφέρνει καλύτερα. Το προσομοιωμένο stop-motion style του παιχνιδιού, αν και οπτικά “ιδιαίτερο”, προσθέτει έναν ελαφρύ “σπασμό” στις κινήσεις των χαρακτήρων, που μπορεί να κάνει τα ακριβή άλματα εκνευριστικά. Σε συνδυασμό με τις μη βοηθητικές γωνίες κάμερας και την ασαφή σχεδίαση επιπέδων, το platforming μετατρέπεται συχνά σε διαδικασία δοκιμής και λάθους. Ουσιαστικά μένουμε να μαντεύουμε πού πρέπει να πηδήξουμε ή πώς να προχωρήσουμε, οδηγώντας σε περιττούς θανάτους και backtracking.
Μιλώντας για backtracking, το The Spirit of the Samurai συχνά διακόπτει τον ρυθμό του με περιττές αποστολές συλλογής αντικειμένων και αναγκαστικές διαδρομές σε όλο τον χάρτη. Από τα πρώτα λεπτά, μάλιστα, πρέπει να τρέξουμε σε ένα σημείο παρατήρησης για να ενεργοποιήσουμε ένα σύντομο cutscene με εχθρούς που πλησιάζουν, μόνο και μόνο για να επιστρέψουν στην αντίθετη πλευρά του χωριού λίγα λεπτά αργότερα για να εμπλακούμε στη μάχη. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, κάνοντας την πρόοδο να μοιάζει περισσότερο με αγγαρεία παρά με περιπέτεια. Η γραμμική δομή, αν και όχι εγγενώς προβληματική, επιδεινώνει αυτά τα θέματα ρυθμού, καθώς αφήνει ελάχιστο περιθώριο για εξερεύνηση ή δημιουργικότητα από τον παίκτη.
Η προσθήκη του kodama και της γάτας ως χαρακτήρες που μπορούν να ελεγχθούν από εμάς, παρέχει κάποια ποικιλία, αλλά όχι χωρίς προβλήματα εξίσου. Το gameplay του kodama είναι παρόμοιο με αυτό του Takeshi, με μικρές διαφοροποιήσεις στους μηχανισμούς επίθεσης και στη χρήση ενέργειας. Η γάτα, από την άλλη, εισάγει τμήματα που βασίζονται στο stealth, τα οποία, αν και ενδιαφέροντα στη σύλληψη, υποφέρουν από τεχνικά προβλήματα. Σφάλματα με hitboxes και ασυνεπείς αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον συχνά μας αναγκάζουν να ξεκινάμε ξανά από τα checkpoints, προσθέτοντας στην συνολική απογοήτευση.
Ένα οπτικό υπερθέαμα(;)
Αν το The Spirit of the Samurai διαπρέπει σε έναν τομέα, αυτός είναι τα visuals του, παρά το παραστράτημα με το τεχνιτό stop-motion. Η καλλιτεχνική κατεύθυνση του παιχνιδιού είναι εκπληκτική, βυθίζοντας μας σε έναν σκοτεινό και ατμοσφαιρικό κόσμο εμπνευσμένο από την ιαπωνική μυθολογία. Από ομιχλώδη δάση που φωτίζονται από φανάρια μέχρι τον λαμπερό, απόκοσμο τόπο των πνευμάτων, κάθε περιβάλλον είναι φτιαγμένο με φροντίδα και προσοχή στη λεπτομέρεια. Η καταπιεστική grimdark αισθητική ενισχύει την αίσθηση του κινδύνου και της απόγνωσης, κάνοντας κάθε νέα τοποθεσία να φαίνεται τόσο στοιχειωμένη όσο και μαγευτική.
Ο σχεδιασμός των πλασμάτων, ιδιαίτερα των yokai, ξεχωρίζει ως ένα από τα δυνατά σημεία. Αυτά τα τερατώδη όντα επωφελούνται από την “stop-motion” αισθητική του παιχνιδιού, με τις απόκοσμες κινήσεις τους να ενισχύουν την ανατριχιαστική παρουσία τους. Ακόμη κι όταν η stop-motion αισθητική υπολείπεται σε άλλα σημεία, εδώ προσθέτει έναν ποιοτικό κλονισμό σε αυτούς τους εχθρούς, καθιστώντας τους αξέχαστους αντιπάλους.
Παρά τις αδυναμίες του, η οπτική ταυτότητα του παιχνιδιού συχνά εξυψώνει το βάρος της εμπειρίας. Τα περιβάλλοντα και τα σχέδια των χαρακτήρων συνεργάζονται για να δημιουργήσουν έναν συνεκτικό κόσμο που αποπνέει πλούσια μυθολογία και ατμόσφαιρα, ακόμα κι αν το gameplay και η αφήγηση δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο φινιρίσματος.
Μια φιλόδοξη προσπάθεια
Το The Spirit of the Samurai είναι ένα παιχνίδι που στοχεύει ψηλά, αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει στους φιλόδοξους στόχους του. Η φιλοδοξία του να συνδυάσει visuals εμπνευσμένα από την stop-motion αισθητική, έναν πλούσιο πολιτισμικό κόσμο και ποικίλους μηχανισμούς gameplay είναι αξιέπαινη, αλλά η ασυνεπής υλοποίηση το εμποδίζει να αξιοποιήσει πλήρως το δυναμικό του. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει ακατέργαστο, με στιγμές λάμψης να επισκιάζονται από αδέξιους μηχανισμούς, κακό ρυθμό και ανολοκλήρωτη γραφή.
Ωστόσο, υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στο The Spirit of the Samurai που το καθιστά κάτι το μοναδικό. Για μια μικρή indie ομάδα, η ανάληψη ενός τόσο φιλόδοξου έργου δεν είναι μικρό κατόρθωμα, και το πάθος τους είναι εμφανές σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αν και η υλοποίηση μπορεί να χωλαίνει, η προσπάθεια πίσω από αυτήν είναι αναμφισβήτητη, και αυτό από μόνο του αξίζει αναγνώριση.
Η προσπάθειά του να μιμηθεί την stop-motion αισθητική είναι αξιέπαινη – σε μία εποχή που θυμίζω πως δεν βλέπουμε τα studio να ρισκάρουν όσο θα έπρεπε με τέτοιες επιλογές -, αλλά ελαττωματική, και το gameplay του, ενώ ποικίλο, συχνά φαίνεται απογοητευτικό και ατελές. Ωστόσο, η σκοτεινή αισθητική του και ο πλούσιος ατμοσφαιρικός κόσμος του το καθιστούν μια ενδιαφέρων εμπειρία για εκείνους που είναι διατεθειμένοι να παραβλέψουν τις αδυναμίες του.
Για τους λάτρεις της ιαπωνικής μυθολογίας και των indie παιχνιδιών, το The Spirit of the Samurai προσφέρει μια ματιά σε αυτό που θα μπορούσε να είναι μια επαναστατική ιδέα, ακόμα κι αν το τελικό προϊόν δεν πετυχαίνει πλήρως το στόχο του. Είναι ένα παιχνίδι που ενσωματώνει το πνεύμα του πειραματισμού, υπενθυμίζοντάς μας ότι η φιλοδοξία και η δημιουργικότητα, παρά τα ελαττώματά τους, αξίζει, κάποιες φορές, την στήριξη. Προσωπικά, θα μπορούσα να το προτείνω προς αγορά μόνο και μόνο για την εμπειρία, σε κάποια έκπτωση, αλλά με τεράστια επιφύλαξη.
The Spirit of the Samurai
Το The Spirit of the Samurai είναι βασισμένο στη ιαπωνική μυθολογία και προσπαθεί να συνδυάσει την stop-motion αισθητική με gameplay, αλλά η ψηφιακή προσομοίωση του stop-motion στερείται της γοητείας της αυθεντικής τεχνικής, κάνοντάς το να φαίνεται φθηνό. Αν και η ιστορία και η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι ενδιαφέρων, οι αδέξιοι διάλογοι, η ασυνεπής υποκριτική και οι επαναλαμβανόμενοι μηχανισμοί περιορίζουν τη δυναμική του.