Όταν οι περισσότεροι φαντάζονται ένα σύγχρονο ARPG, σκέφτονται έναν αχανή κόσμο, εξαντλητικό endgame grind, πολύπλοκα συστήματα και μια γενική ανάγκη για min-max πριν ξεκινήσει η πραγματική διασκέδαση. Αυτό είναι το πρότυπο που έχουν θέσει κολοσσοί του είδους όπως τα Path of Exile και Last Epoch. Έτσι, όταν ένα pixel-art indie παιχνίδι όπως το The Slormancer τολμά να μπει σε αυτόν τον χώρο, και να πετύχει, είναι σχεδόν επαναστατικό.
Ανεπτυγμένο σε διάρκεια περίπου έξι ετών και μόλις πρόσφατα να έχει κυκλοφορήσει κανονικά η έκδοση 1.0, μετά από τέσσερα χρόνια σε Early Access, δεν είναι απλώς μια προσπάθεια απομίμησης των κλασικών. Αποδομεί και ξαναχτίζει όσα αποτελούν ταυτότητα του είδους σε κάτι πιο χαλαρό, πιο παιχνιδιάρικο, αλλά εξίσου βαθύ.
Σεναριο που δεν σου σπαταλαει τον χρονο
Το The Slormancer ξεκινά με μια γελοία, αλλά περίεργα γοητευτική, υπόθεση. Εσύ, ένας ανώνυμος νεαρός ήρωας, μπαίνεις στο προσκήνιο όταν ο υπερασπιστής του βασιλείου, ο chad “Bryan McRipped”, πεθαίνει “κατά λάθος” από ένα δηλητηριασμένο ρόφημα πρωτεΐνης. Με τον Bryan νεκρό και τον μοχθηρό “Ohm Agad” να εξαπολύει χάος από απέθαντους, εσύ είσαι το τελευταίο απομεινάρι ελπίδας.
Το παιχνίδι αγκαλιάζει τον αυτοσαρκασμό και τη σάτιρα. Οι αποστολές σατιρίζουν κλασικά κλισέ, οι διάλογοι είναι αστεία χαζοί και τα NPCs φαίνεται να είναι σκόπιμα καρικατούρες. Υπάρχει μια αναζωογονητική χαρά στο πόσο λίγο παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά το Slormancer, κι όμως, καταφέρνει να χτίσει έναν συνεκτικό κόσμο που στηρίζει τα συστήματά του.
Αυτή η ελαφρότητα είναι βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του ως “comfort game”. Είναι ο τύπος παιχνιδιού που ανοίγεις μετά από μια δύσκολη ημέρα, όχι για να παλέψεις με bosses και να καθαρίσεις maps με ιδρώτα και ένταση, αλλά για να νιώσεις ότι υπάρχει πρόοδος, ενώ παράλληλα χαλαρώνεις. Η γενική ατμόσφαιρα εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό τέλεια.
Μη παρεξηγηθώ. Το παιχνίδι είναι πολλά περισσότερα από memes. Πίσω από το αστείο περιτύλιγμα, υπάρχουν ορισμένοι από τους πιο καλοδουλεμένους ARPG μηχανισμούς, που θα βρεις εκεί έξω.
Style παιχνιδιου και builds
Στην καρδιά του Slormancer υπάρχουν τρεις βασικές κλάσεις ή, αν θέλεις, archetypes: Knight, Huntress και Mage. Αρχικά μοιάζουν με τα κλασικά ARPG archetypes: melee, ranged, και spellcaster. Η κάθε μία κλάση όμως διασπάται σε τρία διαφορετικά “masteries”, δίνοντας εννέα ξεχωριστά style παιχνιδιού, και φυσικά κάθε ένα από αυτά μπορεί να προσφέρει πολλαπλά builds.
Ο Knight μπορεί να χτιστεί είτε για melee είτε για ορισμένα ranged playstyles. Η Huntress ειδικεύεται σε πιο γρήγορο playstyle, με bows (και όχι μόνο), ενώ ο Mage προσφέρει ότι θα περίμενε κανείς: από mana-stacking builds μέχρι necro-builds και elemental recast combos. Γενικά, αν και με μια πρώτη ματιά δεν του φαίνεται, υπάρχει ποικιλία.
Το πιο σημαντικό (και ευχάριστο) όμως είναι πως δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις νέο χαρακτήρα για να δοκιμάσεις νέα builds. Κάθε αλλαγή πάνω στο build μας είναι δωρεάν, άμεση και χωρίς εμπόδια. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που θέλουμε να αλλάξουμε archetype. Το Slormancer ενθαρρύνει τον πειραματισμό, κάτι σπάνιο σε ένα είδος όπου ένα λάθος συχνά σημαίνει ώρες χαμένου χρόνου για επιδιορθώσεις. Αυτό, συνάδει με την ταυτότητα του παιχνιδιού, η οποία είναι: ένα εύκολο στην κατανόηση “theorycraft simulator”.
Κάθε χαρακτήρας έχει 9 βασικές ικανότητες (2 active και 1 supportive) και κάθε μία έχει δικό της perk tree. Όπως στο Last Epoch, όσο χρησιμοποιείς μια ικανότητα, αυτή ξεκλειδώνει παραλλαγές, περισσότερα projectiles, διαφορετικά elements, AoE, κλπ. Επίσης, αναβαθμίζεις παραδοσιακά stats όπως Toughness, Zeal, Fury, κ.ά. Έπειτα, έχουμε ένα global skill tree που ξεκλειδώνει active και passive ικανότητες. Αν και εμφανισιακά είναι οικείο, μιας και μοιάζει σαν του PoE, δεν προσφέρει τόσο μεγάλο βάθος.
Μετά τα Slorm Reapers, τα όπλα που είναι η βάση του build. Το κάθε ένα έχει μοναδικό αντίκτυπο, όπως τα legendaries του Diablo III. Από αύξηση ζημιάς με thorns μέχρι summoning clones ή scaling μόνο με mana. Γενικά, το Reaper σου ορίζει την βάση και την κατεύθυνση της στρατηγικής.
Και όλα αυτά, έρχονται και δένουν σε ένα σύστημα προόδου που δεν σε έχει σταματημό. Κάθε ενέργεια, κλείσιμο breaches, αποστολές, forges, δίνει experience, Slorm, loot ή άλλης φύσης progression. Πάντα κερδίζεις κάτι από αυτά που κάνεις.
Απλοϊκο, αλλα προσιτο combat
Η μάχη στο Slormancer δείχνει αρκετά απλή στην αρχή: κίνηση με WASD και 2-3 βασικές ικανότητες. Δεν έχει dodge roll (εκτός από συγκεκριμένα builds) και η οθόνη γεμίζει συχνά με projectiles και loot. Μέσα σε αυτή την απλότητα όμως υπάρχει τρομερή ακρίβεια. Οι χειρισμοί είναι άμεσοι, τα χτυπήματα έχουν “βάρος”, και το feedback όταν χτυπάς τον εχθρό είναι απολαυστικό.
Στο endgame, η δυσκολία ανεβαίνει. Οι εχθροί είναι πιο επιθετικοί, τα bosses κάνουν one-shots… γενικά πρέπει να επενδύσεις χρόνο και σκέψη πίσω από το build σου. Το θετικό της υπόθεσης είναι πως η ανάπτυξη ενός build (theorycrafting) δεν είναι αγγαρεία. Αν κάτι δεν δουλεύει, το αλλάζεις, γρήγορα και χωρίς κάποιο κόστος.
Crafting και loot filter
Στα περισσότερα ARPG, το crafting είναι είτε ακατανόητη υπόθεση για αρκετούς, είτε ένα μεγάλο ρίσκο, όπου ένα λάθος click μπορεί να καταστρέψει ώρες προόδου. Το Slormancer επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο, ένα συνδυασμό ευελιξίας και ουσιαστικών αναβαθμίσεων.
Υπάρχουν τρία βασικά crafting NPCs στην πόλη, το καθένα με διαφορετικό ρόλο. Έχουμε τον Ironbender, ο οποίος αναβαθμίζει το “affinity” του Slorm Reaper σου, κάνοντας το όπλο ισχυρότερο και ξεκλειδώνοντας νέα bonuses. Υπάρχει ο Blacksmith, που κάνει reroll στα στατιστικά του εξοπλισμού. Μπορείς να κάνεις re-roll όλα τα στατιστικά ή μόνο τα βασικά, επιλέγοντας ποια affixes θα “κλειδώσεις”. Μετά υπάρχει ο Slormite Expert, που κάνει level up ή ενισχύει την “δυναμική” των αντικειμένων. Μεταφέρεις ένα item, επιλέγεις επίπεδο ενίσχυσης, προσθέτεις modifiers, και ρίχνεις τα ζάρια. Τα καλά rolls μπορούν να απογειώσουν τα legendary bonuses ή τα ranges των στατιστικών.
Εκεί που ξεχωρίζει ιδιαίτερα το Slormancer, είναι στο πόσο διαφανές είναι όλο αυτό. Κάθε crafting interface δείχνει τα ελάχιστα και μέγιστα δυνατά stats, σου επιτρέπει να κλειδώνεις τα stats που θέλεις, προσφέρει άπειρες δοκιμές, αρκεί να έχεις τα υλικά, και διατηρεί όλα τα crafting υλικά σε ξεχωριστό tab, κρατώντας το inventory καθαρό.
Με λίγα λόγια, είναι φιλικό για casual παίκτες χωρίς να γίνεται ρηχό. Αν θες να κυνηγήσεις τα τέλεια στατιστικά (min-max), υπάρχει αρκετό βάθος.
To crafting, σε συνδυασμό με το άμεσο και in-game loot filter που σε αφήνει να κρύβεις ανεπιθύμητα αντικείμενα ή να επισημαίνεις μόνο τέλεια rolls/σπάνια affixes, κάνοντας απλά click απευθείας στα stats σου στο character sheet, προσφέρει ένα loot-and-craft σύστημα που σέβεται τον χρόνο του παίκτη.
Endgame
Το Slormancer προσφέρει ένα σχετικά σύντομο campaign με πέντε act, το οποίο μπορεί να ολοκληρωθεί σε 6 με 20 ώρες, ανάλογα πάντα με τον ρυθμό σου. Η ουσία, όμως, βρίσκεται στο endgame, το οποίο χωρίζεται σε τρεις βασικές δραστηριότητες:
- Battlefield: Ένα είδος scaled dungeon ή torment-level challenge. Διαλέγεις περιοχή, βαθμό δυσκολίας, και καθαρίζεις κύματα εχθρών. Όσο μεγαλύτερη η δυσκολία, τόσο καλύτερο το loot.
- The Slorm Temple: Μία αρένα τύπου “tower” με αυξανόμενη δυσκολία. Προχωράς από δωμάτιο σε δωμάτιο, αντιμετωπίζεις μοναδικές προκλήσεις και μαζεύεις “Pure Slorm”, ένα σπάνιο νόμισμα για ενίσχυση του Ancestral Tree ή crafting υψηλού επιπέδου.
- The Great Forge: To Rogue-lite mode. Αντιμετωπίζεις άπειρα κύματα και μετά από κάθε γύρο επιλέγεις modifiers, buffs, curses, αύξηση πυκνότητας mobs κ.ά. Φτιάχνεις ένα “War Chest” από ανταμοιβές, που όμως αν ρισκάρεις και πεθάνεις, τα χάνεις όλα.
Κάθε δραστηριότητα τροφοδοτεί διαφορετικά συστήματα αναβάθμισης, κάτι που σου δίνει σοβαρό κίνητρο να τις δοκιμάσεις όλες. Θες υλικά; Πας Forge. Θες νέα nodes; Temple. Θες gear ή Reapers; Battlefield.
Αυτές οι δραστηριότητες, μαζί με τα Warlord Trials, σε οδηγούν στο Pinnacle Boss, τον τελικό αντίπαλο του παιχνιδιού. Μπορεί να μην καταφέρουν να φτάσουν εκεί όλοι, αλλά η δομή του endgame δίνει ξεκάθαρη κατεύθυνση χωρίς να απαιτεί spreadsheets ή οδηγούς.
Quality of life
Αν υπάρχει ένα σημείο όπου το Slormancer ντροπιάζει ακόμα και τα AAA ARPGs, αυτό είναι τα “quality of life” που προσφέρει. Δεν ξοδεύεις τον μισό χρόνο σου μετακινώντας αντικείμενα ή ψάχνοντας πληροφορίες σε Google Docs. Σχεδόν τα πάντα είναι αναγνώσιμα, προσβάσιμα, και αντιστρέψιμα.
Μεταξύ άλλων και συνοπτικά, έχουμε: δωρεάν respec σε attributes, skills, legacy nodes, και Reapers, ενσωματωμένο loot filter και εργαλεία ταξινόμησης, auto-loot για gold και (μερικώς) για υλικά, Vendor UI που επιτρέπει μαζική πώληση ανά σπανιότητα, overlay minimap που δεν καλύπτει τον χαρακτήρα ή γενικά το παιχνίδι και ξεχωριστό inventory για crafting υλικά.
Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται επαναστατικό, με μία πρώτη ματιά. Τουλάχιστον μέχρι να θυμηθείς ότι υπάρχουν μεγάλα ARPG της τελευταίας δεκαετίας που δεν προσφέρουν κάποια από αυτά. Γενικά, το Slormancer μπορεί να μην είναι ένας flashy τίτλος, αλλά ρωτάει διαρκώς: “Πώς μπορούμε να το κάνουμε πιο εύκολο για τον παίκτη;” Αυτό και μόνο αξίζει μία ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του μέσου ARPG παίκτη.
Τα ελαττωματα
Το Slormancer δεν είναι τέλειο (duh).
Οι αποστολές του campaign, μπορεί να είναι “αστείες” και γρήγορες, αλλά είναι και ιδιαίτερα επαναλαμβανόμενες. Συνήθως κάνεις το ίδιο πράγμα: καθάρισε mobs, κλείσε το breach, σκότωσε το boss. Υπάρχει ποικιλία σε περιβάλλοντα και εχθρούς, αλλά από ένα σημείο και μετά, προχωράς μηχανικά γιατί είναι ένας κύκλος από τις ίδιες δύο-τρεις αποστολές.
Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται και στο endgame. Παρόλο που οι δραστηριότητες είναι ξεχωριστές, βασίζονται όλες στο ίδιο μοτίβο: kill to earn. Δεν υπάρχει ποικιλία στους στόχους. Αν είσαι παίκτης που του αρέσει η αφήγηση ή η οπτική ποικιλία, μπορεί να σου φανεί αρκετά μονότονο.
Τα pixel γραφικά, αν και ευανάγνωστα, δεν είναι για όλους. Είναι λειτουργικά και καθαρά, αλλά όχι μαγευτικά. Βέβαια, προσωπικά μου αρέσει το art style του παιχνιδιού. Ειδικά το movement της Huntress.
Επίσης, η αρχή είναι αργή. Τα mechanics ξεκλειδώνονται σταδιακά τις πρώτες ώρες, πράγμα που μπορεί να κάνει νέους παίκτες να το παρατήσουν πριν ξεκινήσει να δείχνει τον πραγματικό του χαρακτήρα.
Ενα casual διαμαντι
Το Slormancer δεν προσπαθεί να ανταγωνιστεί το Path of Exile, το Diablo ή το Last Epoch. Χαράζει μια δική του πορεία. Είναι ένα μικρό, ευφυές και άνετο ARPG που κάνει στην άκρη τα περιττά χωρίς να αφαιρεί από την διασκέδαση.
Φτιαγμένο με γνώμονα τον πειραματισμό (theorycrafting), για να αλλάζεις builds όποτε θέλεις, να κυνηγάς μοναδικά synergies όπλων, να grindάρεις όταν έχεις όρεξη και να σταματάς όταν βαριέσαι. Είναι ένα indie ARPG που καταλαβαίνει γιατί αγαπάμε το είδος και μας δίνει απλόχερα αυτό που θέλουμε χωρίς την ανάγκη για spreadsheets.
Με τιμή περίπου 14,99€, σε έκπτωση (19,99€ full price), είναι άκρως γενναιόδωρο. Χωρίς microtransactions. Χωρίς τεχνητά time gates.
The Slormancer
Διαθέτει ένα ευέλικτο σύστημα building χωρίς κόστος αλλαγής, διαφανές crafting, endgame με ποικιλία, και quality of life επιλογές που λείπουν από πολλά AAA ARPGs. Παρότι επαναλαμβανόμενο σε σημεία και με μία αργή αρχή, ξεχωρίζει ως “comfort game” για όσους θέλουν να πειραματιστούν και να διασκεδάσουν χωρίς άγχος, προσφέροντας εντυπωσιακό βάθος σε μια χαλαρή, χιουμοριστική εμπειρία.