Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία horror παιχνιδιών που δεν σε φέρνουν αντιμέτωπο με αίμα, αλλά με σκιές που μοιάζουν να σε παρατηρούν από μακριά. Το The Occultist είναι ένας τίτλος που ανήκει σε αυτή τη σχολή. Δεν προσπαθεί να σε τινάξει από την καρέκλα σου κάθε πέντε λεπτά με ανούσια jump scares. Eπιλέγει να σε κρατήσει σε μια διαρκή, υπόγεια ένταση, σαν ένα όνειρο που ξέρεις ότι θα εξελιχθεί σε εφιάλτη, αλλά δεν βιάζεται να φτάσει εκεί.
Από τα πρώτα του κιόλας λεπτά, γίνεται σαφές πως η DALOAR θέλει να αφηγηθεί μια ιστορία. Και αυτή η ιστορία, όσο απλή κι αν μοιάζει αρχικά, κρύβει κάτω από την επιφάνειά της κάτι πιο ανήσυχο, πιο προσωπικό.
The Occult
Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον Alan Rebels, έναν ερευνητή του παραφυσικού που καταφθάνει στο απομονωμένο νησί Godstone, αναζητώντας τον εξαφανισμένο πατέρα του. Είναι μια κλασική αφετηρία, σχεδόν τετριμμένη, όμως ο τρόπος που ξεδιπλώνεται της δίνει βαρύτητα. Αυτό το ταξίδι είναι μια κατάβαση σε ένα οικογενειακό παρελθόν που ποτέ δεν ειπώθηκε ολόκληρο.
Το ίδιο το νησί λειτουργεί σαν χαρακτήρας. Δεν είναι μόνο ένα σκηνικό, γεμάτο ερείπια και ομίχλη, αλλά ένας τόπος που κουβαλά τραύματα. Από τα ίχνη ενός σκοτεινού παρελθόντος μέχρι τις ψυχές που μοιάζουν εγκλωβισμένες ανάμεσα σε κόσμους, αποπνέει μια αίσθηση εγκατάλειψης που δεν είναι ποτέ ήσυχη. Είναι σαν να σε παρακολουθεί.
Καθώς προχωράς, η αφήγηση αποκτά στρώματα. Σημειώσεις, περιβάλλοντα και μικρές λεπτομέρειες συνθέτουν ένα παζλ που δεν αποκαλύπτεται βιαστικά. Υπάρχει μια ικανοποίηση στο να ενώνεις τα κομμάτια, ακόμα κι αν κάποιες φορές δεν σου δίνει τον χρόνο ή το βάθος που θα ήθελες, το παιχνίδι. Παρ’ όλα αυτά, το μυστήριο κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.
Το εκκρεμές
Το The Occultist είναι ένα first-person puzzle adventure. Η δράση απουσιάζει σχεδόν πλήρως και αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή. Δεν υπάρχουν όπλα, ούτε πραγματικές μάχες. Όταν εμφανίζονται απειλές, η μόνη σου επιλογή είναι να τις αποφύγεις, να κρυφτείς ή να τρέξεις.
Το βασικό εργαλείο του Alan είναι το εκκρεμές του, ένα αντικείμενο που λειτουργεί σχεδόν σαν προέκταση του ίδιου του gameplay. Μέσα από αυτό, μπορεί να δει αόρατα στοιχεία, να αποκαταστήσει γεγονότα του παρελθόντος ή να επηρεάσει το περιβάλλον. Με τον χρόνο, ξεκλειδώνονται νέες ικανότητες που δίνουν μια ελαφριά ποικιλία στους γρίφους.
Οι γρίφοι αποτελούν τον βασικό κορμό της εμπειρίας. Είναι λειτουργικοί και σε αρκετές περιπτώσεις ικανοποιητικοί, αλλά σπάνια απαιτητικοί. Συχνά περιορίζονται στο να βρεις ένα αντικείμενο ή να συνδυάσεις στοιχεία που έχεις ήδη συλλέξει. Υπάρχει μια επανάληψη που γίνεται αισθητή μετά τις πρώτες ώρες, και το παιχνίδι τείνει να σε καθοδηγεί υπερβολικά, αφαιρώντας ένα μέρος της εξερεύνησης.
Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι ευχάριστο σε αυτόν τον ρυθμό. Είναι ένα παιχνίδι που δεν σε πιέζει. Σε αφήνει να παρατηρήσεις, να κινηθείς αργά, να απορροφήσεις τον χώρο.
Lovecraftian
Οπτικά, καταφέρνει να δημιουργήσει δυνατές εικόνες. Χρησιμοποιώντας την Unreal Engine 5, τα περιβάλλοντα έχουν λεπτομέρεια και πιστευτή ατμόσφαιρα, οριακά “Lovecraftian”. Υπάρχει μια αισθητική συνέπεια που βοηθά στο immersion.
Ωστόσο, αυτή η τεχνική φιλοδοξία έχει κόστος. Σε κονσόλες όπως το PlayStation 5, αλλά και σε PC, παρατηρούνται πτώσεις στο framerate, ειδικά σε πιο ανοιχτές περιοχές. Δεν είναι κάτι που καταστρέφει την εμπειρία, αλλά είναι αρκετά συχνό ώστε να το προσέξεις. Εκεί που χάνει έδαφος, όμως, είναι στις λεπτομέρειες των χαρακτήρων. Τα πρόσωπα και οι κινήσεις τους δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τα περιβάλλοντα, δημιουργώντας μια μικρή ασυνέπεια.
Στον ηχητικό τομέα, η μουσική δεν επιβάλλεται, αλλά λειτουργεί υποστηρικτικά, χτίζοντας ένταση εκεί που χρειάζεται. Οι ήχοι του περιβάλλοντος, από τον αέρα μέχρι τα ανεπαίσθητα ψιθυρίσματα, δημιουργούν μια συνεχή αίσθηση ανησυχίας.
Ο Alan μιλά συχνά, σχολιάζοντας όσα συμβαίνουν γύρω του. Αυτό βοηθά στο να μη νιώθεις μόνος, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει και ένα από τα προβλήματα του παιχνιδιού. Η ερμηνεία του είναι αρκετά επίπεδη. Ακόμα και σε στιγμές που θα περίμενες ένταση ή φόβο, εκείνος παραμένει ψύχραιμος, σχεδόν αδιάφορος.
Αυτό έχει διπλό αποτέλεσμα. Από τη μία, ενισχύει την εικόνα ενός ανθρώπου συνηθισμένου στο υπερφυσικό. Από την άλλη, μειώνει το αίσθημα κινδύνου. Όταν ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν φαίνεται να φοβάται, είναι δύσκολο να φοβηθείς κι εσύ.
Απλό και μικρό
Το παιχνίδι ολοκληρώνεται σε περίπου 5 με 7 ώρες, κάτι που λειτουργεί και υπέρ και κατά. Από τη μία, δεν προλαβαίνει να κουράσει. Από την άλλη, αφήνει την αίσθηση ότι κάποια στοιχεία θα μπορούσαν να έχουν αναπτυχθεί περισσότερο.
Ο ρυθμός είναι σταθερός, χωρίς μεγάλες εξάρσεις. Αυτό ταιριάζει με τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, αλλά ίσως απογοητεύσει όσους περιμένουν πιο έντονες κορυφώσεις. Είναι μια εμπειρία που κυλά ήσυχα, σχεδόν υπνωτικά.
Συμπέρασμα
Το The Occultist είναι ένα παιχνίδι που ξέρει τι θέλει να κάνει, αλλά δεν φτάνει πάντα εκεί που στοχεύει. Δημιουργεί μια εξαιρετική ατμόσφαιρα, προσφέρει ενδιαφέρουσα αφήγηση και βασίζεται σε ιδέες που λειτουργούν. Όμως, σκοντάφτει σε επαναλαμβανόμενους γρίφους, τεχνικά ζητήματα και έναν πρωταγωνιστή που δεν μεταφέρει το βάρος της κατάστασης.
Δεν είναι ένα παιχνίδι που θα αλλάξει το είδος. Είναι όμως ένα παιχνίδι που σέβεται τον παίκτη του και προσφέρει μια συνεκτική, καλοδουλεμένη εμπειρία, ειδικά για όσους προτιμούν το horror πιο ήσυχο και εσωτερικό.
The Occultist
Το The Occultist είναι μια ατμοσφαιρική περιπέτεια τρόμου που δίνει έμφαση στην εξερεύνηση και την αφήγηση αντί για τη δράση. Με φόντο ένα μυστηριώδες νησί και ένα προσωπικό ταξίδι αναζήτησης, προσφέρει μια εμπειρία που βασίζεται περισσότερο στην ένταση και λιγότερο στον τρόμο. Παρά τις αδυναμίες του σε gameplay και τεχνικό τομέα, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον χάρη στην ατμόσφαιρα και τη συνοχή του.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Ο κόσμος του είναι ατμοσφαιρικός με έντονη ταυτότητα
- Έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία
- Η χρήση του εκκρεμούς είναι έξυπνη
- Προσφέρει ισχυρό ηχητικό σχεδιασμό
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Οι γρίφοι είναι επαναλαμβανόμενοι και συχνά εύκολοι
- Υπάρχουν αρκετά τεχνικά προβλήματα
- Η διάρκεια είναι περιορισμένη
- Είναι αρκετά ρηχό