Το The Edge of Allegoria είναι ένα παιχνίδι που με την πρώτη ματιά θυμίζει κλασικές δημιουργίες από την εποχή του Game Boy, ιδιαίτερα τα πρώτα Pokémon ή και τίτλους τύπου Zelda. Ωστόσο, η πρώτη εντύπωση είναι κάπως παραπλανητική. Ναι, η καλλιτεχνική προσέγγιση και η απλή παρουσίαση παραπέμπουν στις αρχές των ‘90s, όμως το περιεχόμενο του παιχνιδιού δεν είναι σε καμία περίπτωση “παιδικό”. Οι διάλογοι είναι γεμάτοι βωμολοχίες, οι χαρακτήρες συχνά εμπλέκονται σε σεξουαλικά υπονοούμενα, ενώ δεν διστάζει να θίξει ακόμη και θέματα όπως ναρκωτικά, αυτοκτονία ή σεξ. Αυτό δημιουργεί μια ιδιαίτερη αντίθεση. Πρόκειται για ένα οικείο, retro περιτύλιγμα που κρύβει μέσα του μια ωμή και σκόπιμα προκλητική ιστορία.
Η επιλογή αυτή δείχνει ξεκάθαρα μια πρόθεση να “παίξει” με τις προσδοκίες. Εκεί που πολλοί θα περίμεναν μια ακόμα χαλαρή RPG εμπειρία γεμάτη grinding και απλοϊκές μάχες, βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο που χλευάζει τα ίδια τα κλισέ των RPG. Το παιχνίδι δηλώνει σχεδόν από την αρχή ότι ο ήρωας δεν είναι σπουδαίος, ούτε είναι πιθανό να επιβιώσει χωρίς συνεχείς αποτυχίες. Αυτή η αίσθηση αυτοσαρκασμού και ταυτόχρονα σκληρής πραγματικότητας τοποθετεί το The Edge of Allegoria σε μια κατηγορία ξεχωριστή, που δύσκολα θα αφήσει κάποιον αδιάφορο.
θεματολογια
Η ιστορία του παιχνιδιού περιστρέφεται γύρω από έναν κόσμο υπό την απειλή ενός σκοτεινού θεού και των στρατηγών του. Ωστόσο, σε αντίθεση με πολλά κλασικά RPG της εποχής των 8-bit, το σενάριο εδώ δεν επιμένει σε κάποια επική διάσταση. Αντίθετα, δίνει έμφαση σε μικρότερες ιστορίες, συχνά με καυστικό χιούμορ ή ακόμη και μακάβρια διάθεση. Ο πρωταγωνιστής χαρακτηρίζεται περισσότερο ως μια “απροσδόκητη ανωμαλία” παρά ως ένας γεννημένος σωτήρας. Αυτό διαφοροποιεί το ύφος από τις γνώριμες αφηγήσεις όπου ο ήρωας είναι μοιραίο ότι θα θριαμβεύσει.
Ταυτόχρονα, γεμίζει τον κόσμο του με θεματικές που λίγα RPG αγγίζουν. Περιλαμβάνει από υπονοούμενα σεξουαλικού περιεχομένου μέχρι αποστολές που σχετίζονται με χρήση ναρκωτικών ή εγκλήματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που θα βρεθείς σε αποστολές που περιλαμβάνουν σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, κάνοντάς σε να αναρωτηθείς αν πρέπει να πάρεις το περιεχόμενο στα σοβαρά ή να το δεις ως μια σάτιρα. Αυτή η διπλή ταυτότητα είναι ίσως και η μεγαλύτερη γοητεία του.
Μηχανισμοι
Το σύστημα μάχης του The Edge of Allegoria μπορεί να είναι απλοϊκό, αλλά δεν περνά αδιάφορο. Οπτικά, παραπέμπει άμεσα στα κλασικά Pokémon των πρώτων γενεών. Ο ήρωας είναι γυρισμένος με την πλάτη, ο εχθρός απέναντι, οι μπάρες ζωής δεξιά κι αριστερά, και στο κάτω μέρος το menu επιλογών. Εκεί τελειώνουν όμως οι ομοιότητες, γιατί εδώ δεν υπάρχουν πλάσματα για να αιχμαλωτίσεις και να εκπαιδεύσεις. Βασίζεσαι αποκλειστικά στον εξοπλισμό σου. Όπλα και πανοπλίες, που όχι μόνο βελτιώνουν τα στατιστικά αλλά δίνουν και νέες κινήσεις.
Η καινοτομία έγκειται στο σύστημα “Mastery”. Κάθε φορά που χρησιμοποιείς ένα όπλο ή κομμάτι πανοπλίας, σταδιακά το “μαθαίνεις” και αποκτάς μόνιμη πρόσβαση στις ικανότητές του, ενώ τα στατιστικά προστίθενται μόνιμα. Έτσι, μπορείς να δημιουργείς απίθανα move sets. Μπορείς για παράδειγμα να κάνεις έναν εχθρό να αιμορραγεί πιο εύκολα, μετά να του προκαλέσεις την αιμορραγία και έπειτα με ένα move να εκμεταλλευτείς την αιμορραγία (ως status effect) για μεγαλύτερη ζημιά. Γενικά, το παιχνίδι ενθαρρύνει συνεχή πειραματισμό, κρατώντας τη μάχη ενδιαφέρουσα ακόμα και μετά από πολλές ώρες, μιας και η λίστα με τα moves και τους συνδυασμούς είναι τεράστια.
Τα status effects προσθέτουν επιπλέον βάθος και διαφοροποιούνται αρκετά από τα τετριμμένα. Εκτός από τα κλασικά (poison πχ), υπάρχουν πρωτότυπα εφέ όπως το “madness” που αυξάνει όλα τα στατιστικά αλλά μειώνει δραματικά το accuracy. Ουσιαστικά, καλείσαι να έχεις πάντα μαζί σου αντικείμενα για να θεραπεύσεις αυτά τα effects, γιατί διαφορετικά, μέχρι και οι απλές μάχες μπορούν να γίνουν επικίνδυνες. Αυτό, σε συνδυασμό με τις συνεχείς αναβαθμίσεις των διαθέσιμων moves, δημιουργεί ένα σύστημα που απαιτεί στρατηγική και δεν περιορίζεται στο απλό spam κινήσεων.
Οι εχθροι
Ένα άλλο στοιχείο που ξεχωρίζει είναι η τεράστια ποικιλία εχθρών. Είναι αστείο το πόσα διαφορετικά enemy types συναντάς. Έχουμε από απλά κοράκια, ελάφια, κουνέλια και τα λοιπά, μέχρι μάγισσες, βρικόλακες, samurai, δαίμονες, zombies και νύμφες. Συνολικά, μιλάμε για περίπου 150 διαφορετικούς αντιπάλους, το οποίο είναι εντυπωσιακό για έναν τέτοιο τίτλο. Ορισμένοι μάλιστα θυμίζουν μορφές της μυθολογίας από διάφορες κουλτούρες, εμπλουτίζοντας τον κόσμο με διεθνείς αναφορές.
Η μεγάλη αυτή γκάμα δεν περιορίζεται μόνο στην αισθητική. Συνοδεύεται από διαφορετικές τακτικές και επιθέσεις που σε αναγκάζουν να προσαρμόζεις την προσέγγισή σου. Το trial and error παίζει σημαντικό ρόλο στην πορεία σου. Η μάχη με ένα κοράκι μπορεί να μοιάζει εύκολη, αλλά η αναμέτρηση με ένα γιγάντιο μινώταυρο ή μια ομάδα από succubus μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική αν δεν έχεις προετοιμαστεί κατάλληλα. Εδώ φαίνεται ξανά η αξία του πειραματισμού με όπλα και status effects, καθώς και η σημασία του “grinding” για να αποκτήσεις τα σωστά αντικείμενα.
Το θετικό είναι ότι οι μάχες δεν γίνονται κουραστικές. Σε αντίθεση με παλιά RPGs όπου οι τυχαίες συναντήσεις λειτουργούσαν συχνά σαν περιττό εμπόδιο, εδώ οι μάχες είναι αρκετά ωφέλιμες. Δίνουν εμπειρία, χρήματα και κυρίως mastery. Έτσι, αντί να θες να πατήσεις flee, μπαίνεις στη μάχη με ενθουσιασμό, ξέροντας ότι θα βγεις πιο δυνατός.
Η δομη του κοσμου
Ο κόσμος του είναι γεμάτος αποστολές, τόσο στην κύρια πλοκή όσο και σε δευτερεύουσες δραστηριότητες. Οι περισσότερες βασίζονται σε απλά fetch quests… να βρεις συγκεκριμένα αντικείμενα που πέφτουν από εχθρούς, να τα παραδώσεις σε NPCs ή να καθαρίσεις μια περιοχή. Παρότι η φόρμουλα αυτή ακούγεται μονότονη, η ομάδα ανάπτυξης του τίτλου καταφέρνει να τη διανθίσει με το χαρακτηριστικό της χιούμορ και τις ενήλικες θεματικές, μετατρέποντας ακόμη και τις πιο απλές αποστολές σε ευκαιρία για ανατροπές ή καυστικά σχόλια.
Η κεντρική ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη διαμάχη θεών, με τον ήρωα να έχει ρόλο “Ανωμαλίας”, μια μοναδική ύπαρξη που μπορεί να αλλάξει την ισορροπία. Ωστόσο, η αφήγηση δεν είναι γραμμική. Συχνά χάνεσαι μέσα σε δευτερεύοντα tasks που άλλοτε είναι διασκεδαστικά και άλλοτε ενοχλητικά (για κάποιους).
Κάτι που μου άρεσε, είναι πως σε ένα από τα τελευταία dungeons υπάρχουν δωμάτια με πύλες που σε τηλεμεταφέρουν τυχαία, αναγκάζοντας σε να κρατάς σημειώσεις για να βρεις τη σωστή διαδρομή. Ένα στοιχείο που έχει χαθεί σε ένα βαθμό από τα σύγχρονα παιχνίδια. Άλλο παράδειγμα είναι οι αμέτρητες πόρτες που πρέπει να ανοίξεις σε μια περιοχή, που μέχρι και ο ίδιος ο ήρωας εκφράζει αγανάκτηση, σπάζοντας τον “τέταρτο τοίχο”.
Παρά τα “μειονεκτήματα”, η εξερεύνηση παραμένει ενδιαφέρουσα, κυρίως χάρη στη δυνατότητα fast travel μέσω του κατοικιδίου σου. Ότι και να διαλέξεις (σκύλο, γάτα και τα λοιπά), ο σύντροφος αυτός δεν είναι διακοσμητικός. Λειτουργεί ως fast travel προς περιοχές που έχεις ήδη επισκεφθεί, ενώ παράλληλα μπλοκάρει τις περιοχές που δεν είσαι έτοιμος να εξερευνήσεις. Έτσι, μπορείς γρήγορα να επιστρέψεις στην πόλη, να εφοδιαστείς και να ξαναδοκιμάσεις ή να έχεις έναν μπούσουλα, χωρίς να ψάχνεις που πρέπει να πας.
Η “αλληγορια”
Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του παιχνιδιού είναι η ωμή γλώσσα και το σκόπιμα προκλητικό χιούμορ. Οι χαρακτήρες βρίζουν ακατάπαυστα, αστειεύονται με σεξουαλικές πράξεις ή ναρκωτικά, ενώ ο κόσμος είναι γεμάτος από αναφορές που θυμίζουν περισσότερο κωμωδία τύπου South Park παρά ένα παραδοσιακό RPG. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που σε κάνει να γελάς αμήχανα, αλλά και να συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει καμία πρόθεση να απευθυνθεί σε νεανικό κοινό.
Η ύπαρξη ενός mini-game με στρίψιμο τσιγάρου κάνναβης είναι ίσως το πιο “ακραίο” παράδειγμα. Εκεί, αγοράζεις χαρτάκια και φυτά, τα οποία μάλιστα ξαναφυτρώνουν γρήγορα, προσφέροντας έναν εναλλακτικό τρόπο να βγάλεις χρήματα. Τέτοιες στιγμές δείχνουν πόσο μακριά είναι το The Edge of Allegoria από την καθαρή εικόνα που βγάζουν τα γραφικά του. Είναι σχεδόν σαν να “τρολάρει” τα ίδια τα JRPG που μιμείται, εισάγοντας μηχανισμούς που θα ήταν αδιανόητοι για τα παιχνίδια της δεκαετίας του ’90.
Ωστόσο, το χιούμορ αυτό δεν θα λειτουργήσει σε όλους. Όσοι μεγάλωσαν με την κουλτούρα των ενήλικων καρτούν πιθανότατα θα το εκτιμήσουν και θα γελάσουν. Άλλοι όμως μπορεί να νιώσουν ότι το παιχνίδι υπερβάλλει, θυσιάζοντας την ουσία για το σοκ. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να πει κανείς ότι το παιχνίδι σε αφήνει αδιάφορο.
Τα τεχνικα
Η σκόπιμη επιλογή της Game Boy αισθητικής, είναι κάτι ευχάριστο και παραδόξως “φρέσκο”. Τα pixel-art γραφικά θυμίζουν τίτλους της δεκαετίας του ’90, με απλά sprites, περιορισμένη παλέτα χρωμάτων και λιτή απεικόνιση του κόσμου. Αυτή η retro αισθητική δένει άριστα με τον αυτοσαρκαστικό τόνο του. Παρότι μπορεί να φαίνεται «φτωχή» σε σύγκριση με τα σύγχρονα RPG, η επιλογή αυτή υποστηρίζει το γενικότερο ύφος. Είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει παλιό, αλλά κρύβει μέσα του εντελώς αντισυμβατικό περιεχόμενο. Σκέψου κάτι σαν το Undertale, χωρίς όμως την πολυπλοκότητα των μηχανισμών του.
Από τεχνικής άποψης, τρέχει σταθερά στα 60 καρέ. Αυτό δείχνει ότι έχει γίνει σωστή βελτιστοποίηση, ιδιαίτερα για φορητές συσκευές όπως το Steam Deck και το Switch. Μάλιστα, αν κάποιος έχει πειράξει το Deck για άλλα απαιτητικά παιχνίδια, εδώ θα πρέπει να το επαναφέρει στα default, γιατί διαφορετικά η κίνηση στον χάρτη γίνεται υπερβολικά αργή. Πρόκειται για μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά δείχνει πόσο γρήγορα μπορεί να χαλάσει η εμπειρία αν δεν δοθεί σημασία.
Όσο για τον ήχο, μπορεί να μην εντυπωσιάζει με μνημειώδη μουσικά θέματα, αλλά υποστηρίζει εξαιρετικά την Game Boy αισθητική του. Οι συνθέσεις είναι απλές, σχεδόν μινιμαλιστικές, αλλά δημιουργούν την απαραίτητη ατμόσφαιρα νοσταλγίας. Τα ηχητικά εφέ, από τις επιθέσεις μέχρι τα βήματα στον χάρτη, ταιριάζουν και ολοκληρώνουν την ψευδαίσθηση ότι παίζεις σε μια φορητή κονσόλα των ‘90s.
Ο ρυθμος
Σε αντίθεση με άλλα RPGs που απαιτούν δεκάδες ή και εκατοντάδες ώρες, το The Edge of Allegoria ολοκληρώνεται σε περίπου 10 με 12 ώρες, ανάλογα με το πόσο ασχολείσαι με τις δευτερεύουσες αποστολές. Αυτό το κάνει ιδανικό για όσους θέλουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία χωρίς να νιώσουν ότι βουλιάζουν σε ατελείωτο grinding.
Παρά τη σύντομη διάρκεια, δεν δίνει την αίσθηση ότι “βιάζεται”. Υπάρχει αρκετός χρόνος για να γνωρίσεις τον κόσμο, να πειραματιστείς με τον εξοπλισμό και να βρεις τους δικούς σου αγαπημένους συνδυασμούς όπλων και δεξιοτήτων. Ο ρυθμός είναι σταθερός, χωρίς μεγάλα “νεκρά” διαστήματα. Οι τυχαίες μάχες δεν κουράζουν, οι αποστολές έχουν πάντα κάποιο χιουμοριστικό ή προκλητικό στοιχείο και η πρόοδος προς τον τελικό αντίπαλο χτίζεται με συνέπεια.
Η επιλογή αυτή, να κρατηθεί ο χρόνος παιχνιδιού σε λογικά επίπεδα δηλαδή, είναι κάτι που μου αρέσει. Πρόκειται για ένα RPG που δεν φοβάται να σοκάρει, αλλά ταυτόχρονα ξέρει ότι δεν έχουμε απεριόριστο ελεύθερο χρόνο. Προσφέρει μια έντονη και γεμάτη εμπειρία που δεν πλατειάζει, κάτι που σπανίζει σε έναν χώρο όπου τα περισσότερα RPG τείνουν να γίνονται μαραθώνιοι.
Συμπερασμα
Το The Edge of Allegoria είναι ένα παιχνίδι που δύσκολα χωρά σε κατηγορίες. Από τη μια πλευρά, είναι ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στα JRPG των ‘90s, με όλα τα στοιχεία που θα περίμενε κανείς. Από την άλλη, είναι μια ωμή σάτιρα της ίδιας της κουλτούρας του gaming, γεμάτη βωμολοχίες, προκλητικά αστεία και θεματικές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού τελειώνει το χιούμορ και πού αρχίζει η κριτική.
Οι μηχανισμοί μάχης είναι καλοσχεδιασμένοι και προσφέρουν βάθος που ξεπερνά την απλή νοσταλγία. Η ποικιλία όπλων, τα status effects και το σύστημα mastery κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό από την αρχή μέχρι το τέλος. Το ίδιο ισχύει και για την εξερεύνηση του κόσμου, που αν και περιορίζεται σε απλούς χάρτες, εμπλουτίζεται από αποστολές που δεν φοβούνται να ξεπεράσουν τα όρια.
Φυσικά, ως τίτλος, δεν είναι για όλους. Αν η αθυροστομία και οι ενήλικες θεματικές σε απωθούν, τότε μάλλον δεν θα αντέξεις πάνω από μία ώρα. Αν όμως εκτιμάς τη σάτιρα, έχεις νοσταλγία για την αισθητική του Game Boy και θες να δεις ένα RPG που δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του στα σοβαρά, τότε θα βρεις μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη εμπειρία. Στα 19,99€, είναι μια πρόταση που αξίζει την προσοχή όσων ψάχνουν κάτι διαφορετικό, ακραίο και ταυτόχρονα παράξενα γοητευτικό.
