Θα έλεγα πως το Project: Gorgon είναι ένα παιχνίδι που θυμίζει περισσότερο ένα ξεχασμένο μονοπάτι μέσα σε ένα δάσος, εκεί όπου η ομίχλη μπορεί να κρύβει μυστικά, παρά ένα MMO φτιαγμένο για να σε κερδίσει στα πρώτα δέκα λεπτά. Δεν είναι “φιλικό” και δεν σε τραβά από το χέρι. Σε πετά σε έναν κόσμο αλλόκοτο, συχνά αδέξιο, μα ταυτόχρονα απίστευτα ζωντανό.
Το πιο παράξενο είναι πως η απορρόφηση δεν έρχεται μέσα από κινηματογραφικές σκηνές ή επικά set pieces. Έρχεται από μικρές, ανθρώπινες στιγμές. Από έναν άγνωστο που σου χαρίζει ένα δαχτυλίδι για κάποιο main skill σου. Από μια ομάδα παικτών που χάνεται σε υπόγειες σήραγγες επειδή θέλουν να “ρίξουν μια ματιά”. Από το γεγονός ότι ο θάνατος δεν είναι αποτυχία, αλλά ξεχωριστό skill με progression – κάτι που σε κάποιο βαθμό βλέπουμε και σε άλλα “underground” MMO όπως το Mortal Online 2. Το Project Gorgon δημιουργεί ιστορίες όχι μέσω κάποιου σεναρίου, αλλά μέσω συστημάτων που συγκρούονται μεταξύ τους με τρόπους σχεδόν χαοτικούς.
Ένας κόσμος που δεν βιάζεται να εξηγηθεί
Το Project: Gorgon μοιάζει με MMO άλλης εποχής – ίσως είναι. Όχι μόνο αισθητικά, αλλά φιλοσοφικά. Από την πρώτη στιγμή αρνείται να σου δώσει καθαρή κατεύθυνση. Δεν υπάρχουν αυστηρές επιλογές στο κομμάτι των class, predefined ρόλοι ή quest hubs που σε οδηγούν σαν φωτεινός διάδρομος μέχρι το endgame. Αντιθέτως, σου δίνει εργαλεία και περιμένει να πειραματιστείς. Μπορείς να γίνεις swordsman με necromancy abilities, να αφιερωθείς στη μαγειρική, να εκπαιδεύεις ζώα ή ακόμα και να… μεταμορφωθείς σε αγελάδα αποκτώντας αντίστοιχα skills. Tο πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως ο κόσμος του παιχνιδιού αντιμετωπίζει όλα αυτά σαν κάτι το απολύτως φυσιολογικό.
Αυτή η ελευθερία είναι που το κάνει να ξεχωρίζει από άλλα MMO. Κάθε δραστηριότητα, όσο ασήμαντη κι αν μοιάζει αρχικά, μπορεί να εξελιχθεί σε ένα ολόκληρο progression path. Το exploration δεν περιορίζεται σε νέες περιοχές αλλά επεκτείνεται στα ίδια τα mechanics. Ανακαλύπτεις skills επειδή μίλησες με το σωστό NPC ή επειδή παρατήρησες κάτι περίεργο σε μια πόλη. Το παιχνίδι επιβραβεύει την περιέργεια με έναν σχεδόν παλιομοδίτικο τρόπο. Δεν θέλει να τα δεις όλα γρήγορα, αλλά να χαθείς.
Εκεί αρχίζει να εμφανίζεται η πιο ιδιαίτερη αρετή του Project: Gorgon. Η αίσθηση ότι ο κόσμος λειτουργεί ανεξάρτητα από εσένα. Οι shopkeepers έχουν inventories που αλλάζουν ανάλογα με το τι πωλούν οι παίκτες. Τα NPCs αποκτούν συμπάθειες και αντιπάθειες. Οι σχέσεις μαζί τους επηρεάζουν τις τιμές, τις αποστολές και τα rewards. Ακόμα και οι μικρές λεπτομέρειες, όπως το να σβήσεις τη φωτιά πέφτοντας σε λίμνη ή να αφήσεις σημειώσεις μέσα σε βιβλία για άλλους παίκτες, δημιουργούν ένα sandbox element που μοιάζει περισσότερο με ψηφιακή κοινότητα παρά με το κλασικό theme park MMO.
Skill systems, θάνατος και δημιουργικό χάος
Το skill system είναι ίσως ένα γοητευτικά χαοτικό σύστημα που δεν βρίσκεις εύκολα. Ο χαρακτήρας σου δεν ανεβαίνει επίπεδο με τον παραδοσιακό τρόπο. Ανεβαίνουν οι δραστηριότητες που χρησιμοποιείς. Πολεμάς με σπαθί; Βελτιώνεται το Sword skill. Παίζεις μουσική σε ένα πανδοχείο; Ανεβαίνει το Bardic knowledge. Πεθαίνεις συνεχώς; Ανεβαίνει το Dying skill.
Το εντυπωσιακό δεν είναι μόνο η ποσότητα των διαθέσιμων skills, αλλά το πόσο αλλόκοτα και τολμηρά είναι ορισμένα από αυτά, και οι τρόποι με τους οποίους μπορούν να συνδυαστούν. Υπάρχουν skills για psychology combat, interpretive dance, necromancy, taming, poetry, surveying, ακόμα και teleportation mastery. Το παιχνίδι σε ενθαρρύνει να δοκιμάζεις παράξενα πράγματα χωρίς να σε τιμωρεί αυστηρά. Κάθε νέο skill ανοίγει πόρτες σε άλλες δραστηριότητες, δημιουργώντας ένα αίσθημα συνεχούς ανακάλυψης.
Ακόμα και ο θάνατος μετατρέπεται σε μέρος της εμπειρίας. Αντί για σκληρές ποινές, υπάρχουν roleplay debuffs που προσθέτουν χαρακτήρα στον κόσμο. Μετά από έναν θάνατο μπορεί ο ήρωάς σου να πιστεύει ότι όλοι διαβάζουν το μυαλό του ή να “ξεχνά πώς να μιλά”. Πρόκειται για μικρές πινελιές που δείχνουν πόσο διαφορετικά σκέφτεται το Project: Gorgon σε σχέση με το genre. Δεν αντιμετωπίζει τα systems σαν μηχανισμούς που κάνουν optimize την εμπειρία, αλλά σαν αφορμή για νέες ιστορίες.
Το combat, βέβαια, δεν είναι το ίδιο εντυπωσιακό. Υπάρχει βάθος στους συνδυασμούς skills και στις tactical επιλογές, όμως η αίσθηση της μάχης παραμένει αρκετά παλιομοδίτικη. Τα animations συχνά μοιάζουν άκαμπτα και η έλλειψη feedback κάνει ορισμένες συγκρούσεις να φαίνονται “ελαφριές”. Παρ’ όλα αυτά, όσο περισσότερο εμβαθύνεις στους μηχανισμούς, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι η ουσία δεν βρίσκεται στην ακαριαία δράση αλλά στην προετοιμασία, στο build experimentation και στη συνεργασία.
Η κοινότητα ως μέρος του gameplay
Σε μια εποχή όπου τα περισσότερα online games προσπαθούν να αυτοματοποιήσουν τα πάντα, το Project: Gorgon κάνει κάτι σχεδόν επαναστατικό. Σε αναγκάζει να μιλήσεις με άλλους ανθρώπους – surprised Pikachu face. Όχι μέσω υποχρεωτικών raids ή matchmaking queues, αλλά επειδή ο κόσμος του λειτουργεί καλύτερα όταν υπάρχει συνεργασία. Είναι μια οργανική ανάγκη. Παίκτες αφήνουν σημειώσεις για νέους adventurers, άλλοι βοηθούν newbies σε crypts… επίσης υπάρχουν τα προγραμματισμένα poetry slams.
Η πόλη Serbule λειτουργεί ως “το κέντρο του κόσμου”. Εκεί συναντάς merchants, crafters, dancers, roleplayers και τυχοδιώκτες που μοιράζονται ιστορίες. Το παιχνίδι επιβραβεύει ακόμα και την κοινωνική παρουσία με friendship buffs όταν περνάς χρόνο κοντά σε άλλους παίκτες. Είναι μια μικρή αλλά πανέξυπνη ιδέα που ενισχύει τη συλλογική αίσθηση του κόσμου.
Βέβαια, όλη αυτή η old-school φιλοσοφία έχει και το κόστος της. Το UI είναι δύσχρηστο, τα tutorials ελλιπή και η συνολική εμπειρία, συχνά, μπερδεμένη. Υπάρχουν systems που χρειάζονται ώρες για να τα κατανοήσεις, ενώ αρκετές πληροφορίες δίνονται με τρόπο ασαφή ή καθόλου και πολλές φορές εκτός παιχνιδιού. Για ορισμένους αυτό θα είναι μαγευτικό – κάτι που έζησα έντονα με το Mortal Online 2. Για άλλους θα είναι αρκετά εξαντλητικό. Το Project: Gorgon απαιτεί υπομονή και διάθεση για ανακάλυψη. Δεν είναι ένα MMO που παίζεις χαλαρά στο background, τουλάχιστον τις πρώτες ώρες μέχρι να βρεις τα πατήματα σου.
Τεχνικά, επίσης, κουβαλά εμφανώς το indie παρελθόν του. Τα animations, τα μοντέλα χαρακτήρων και η συνολική αισθητική μοιάζουν ξεπερασμένα, ακόμα κι αν σε υψηλότερες ρυθμίσεις ο κόσμος αποκτά περισσότερη ατμόσφαιρα απ’ όσο περιμένει κανείς. Όμως, υπάρχει μια ακατέργαστη γοητεία σε όλο αυτό. Σαν να παίζεις ένα MMORPG από εποχή που τα online worlds χτίζονταν περισσότερο πάνω σε ιδέες παρά σε budgets – μία αίσθηση που μου λείπει.
Επίλογος
Το Project: Gorgon δεν είναι ένα MMO για όλους. Είναι αργό, παράξενο, χαοτικό και συχνά εσκεμμένα άβολο. Όμως μέσα σε αυτή την αλλόκοτη ταυτότητα κρύβεται κάτι σπάνιο. Κρύβεται ένας online κόσμος που είναι ζωντανός. Είναι ένας κόσμος που δεν λειτουργεί ως “content machine” ή “theme park”, αλλά ως χώρος εξερεύνησης, κοινωνικής επαφής και προσωπικών ιστοριών. Μπορεί να σε κουράσει. Μπορεί να σε μπερδέψει. Αλλά αν συντονιστείς με τη λογική του και φέρεις και έναν ή δύο φίλους μαζί, δύσκολα θα βρεις κάτι παρόμοιο στη σύγχρονη MMO σκηνή.
Project: Gorgon
Το Project: Gorgon είναι ένα ιδιόρρυθμο MMORPG που απορρίπτει τις σύγχρονες ευκολίες υπέρ ενός ανοιχτού, συχνά χαοτικού sandbox κόσμου γεμάτου ελευθερία, παράξενα systems και αυθεντικές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Παρά τα προβλήματα και την old-school δυσκολία του, προσφέρει μια σπάνια αίσθηση περιπέτειας και ανακάλυψης που ελάχιστα MMOs καταφέρνουν σήμερα.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Προσφέρει ένα εξαιρετικά ελεύθερο sandbox progression
- Το skill system είναι μοναδικό και δημιουργικό
- Έχει μια ισχυρή κοινωνική εμπειρία
- Το community feeling είναι από τα καλύτερα του είδους
- Έχει roleplay στοιχεία που δίνουν χαρακτήρα στον κόσμο
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Tα visuals και τα animations είναι παρωχημένα
- Το UI είναι δύσχρηστο
- Το combat του στερείται "impact"
- Δεν συγχωρεί ιδιαίτερα την "casual" προσέγγιση
- Τα tutorials είναι κάπως ελλιπή
- Τα συστήματα του είναι ιδιαίτερα "opaque"