Το Norse: Oath of Blood είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση παιχνιδιού. Αν μπορούσα να το ταυτίσω με κάτι, αυτό θα ήταν η σειρά “Norsemen“. Πρόκειται για sequel του Sword Brothers (Giles Kristian) – μπορείς να το βρεις ΕΔΩ. Ως παιχνίδι, επιχειρεί να συνδυάσει τρία διαφορετικά στοιχεία. Turn-based tactical combat, διαχείριση και ανάπτυξη ενός οικισμού και μια “δραματική” ιστορία εκδίκησης μέσα σε ένα σκληρό σκανδιναβικό πλαίσιο. Η ιδέα και μόνο αρκεί για να τραβήξει την προσοχή όσων αγαπούν τη βόρεια θεματολογία, ειδικά όταν αυτή δεν βασίζεται σε δράκους και μάγους αλλά σε μια πιο “γήινη” θεματική.
Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι η Arctic Hazard είχε φιλοδοξίες. Παρά το περιορισμένο μέγεθος της ομάδας, η παραγωγή δείχνει προσεγμένη. Τα πρόσωπα των χαρακτήρων αποδίδουν συναίσθημα, τα τοπία έχουν βάθος και η σκηνοθεσία στις ενδιάμεσες σκηνές δίνει μια αίσθηση βαρύτητας. Δεν πρόκειται, σε καμία περίπτωση, για υπερπαραγωγή, αλλά σίγουρα δεν μοιάζει πρόχειρο. Κερδίζει τις εντυπώσεις πριν καν ξεκινήσει η πρώτη μάχη.
Η προδοσία
Το αφήγημα ξεκινάει με τον Gunnar Gripsson, έναν νεαρό πολεμιστή που βλέπει την οικογένειά του να χάνεται σε μια προδοσία εξουσίας. Μαζί με τη δίδυμη αδελφή του Sigrid και λίγους πιστούς συντρόφους, εγκαταλείπει την πατρίδα του με σκοπό να επιστρέψει κάποτε πιο δυνατός. Η βάση του σεναρίου είναι απλή: εξορία, ανασυγκρότηση, εκδίκηση. Δεν υπάρχουν περίπλοκες ανατροπές ή φιλοσοφικοί στοχασμοί. Το παιχνίδι χαράζει μια ευθεία πορεία, με ξεκάθαρο στόχο.
Παρότι η κεντρική ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, η παρουσίαση κρατά το ενδιαφέρον. Οι διάλογοι έχουν ρυθμό, ισορροπούν ανάμεσα σε δραματικές στιγμές και ελαφρύτερους τόνους – έχει αρκετά comic reliefs -, και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες συχνά δίνουν χρώμα στο σύνολο. Υπάρχουν στερεοτυπικές φιγούρες, όπως ο τραχύς σιδεράς ή ο θρησκόληπτος ναυτικός που επικαλείται θεότητες της θάλασσας, όμως λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο του κόσμου. Η αφήγηση δεν προσποιείται ότι είναι βαθυστόχαστη. Είναι ένα πολεμικό “έπος” που πρωταρχικό στόχο έχει το να σε διασκεδάσει.
Η σκηνοθεσία των cutscenes βοηθά σημαντικά. Η εκφραστικότητα στα πρόσωπα αποδίδει θυμό, απώλεια και πείσμα, ακόμη κι αν σε ορισμένες στιγμές οι κινήσεις των χειλιών ή τεχνικές ατέλειες χαλούν την ψευδαίσθηση. Η μουσική επένδυση, με έντονα και δραματικά μοτίβα, ενισχύει το συναίσθημα. Σε αρκετές σκηνές, η μουσική καλύπτει αδυναμίες και δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς επεισόδιο ιστορικής σειράς.
Σκανδιναβία
Η σκανδιναβική φύση πρωταγωνιστεί. Πυκνά δάση, απόκρημνες ακτές και χιονισμένα τοπία δημιουργούν ένα περιβάλλον που μοιάζει αφιλόξενο αλλά γοητευτικό. Κατά την εξερεύνηση κινείσαι σε σχετικά περιορισμένες περιοχές, ωστόσο η οπτική ποιότητα και ο φωτισμός κάνουν κάθε αποστολή να ξεχωρίζει οπτικά. Η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε άγρια γη είναι διαρκής.
Η αλληλεπίδραση με τον κόσμο, ωστόσο, είναι περιορισμένη. Εκτός από τη συλλογή πρώτων υλών, βοτάνων για heal ή την αλληλεπίδραση με κάποιους ενισχυτικούς λίθους (buffs), δεν υπάρχουν πολλές παράπλευρες δραστηριότητες. Δεν θα βρεις κρυμμένες ιστορίες πίσω από κάθε γωνία ούτε ουσιαστικές επιλογές που αλλάζουν τη ροή των αποστολών. Το περιβάλλον λειτουργεί κυρίως ως σκηνικό για τις μάχες. Ένα “buffering” πριν την δράση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος δεν έχει χαρακτήρα. Οι κάτοικοι που συναντάς, οι μικρές αφηγηματικές παρεμβάσεις στον οικισμό και οι περιστασιακές ειδήσεις από τους συμμάχους προσθέτουν μια αίσθηση ζωντάνιας. Παρ’ όλα αυτά, οι επαναλήψεις στα μηνύματα και η έλλειψη ουσιαστικών επιλογών μειώνουν το βάθος που θα μπορούσε να έχει στο σύνολο.
Αίμα και ατσάλι
Οι μάχες, όπως προανέφερα, λειτουργούν με σειρά ενεργειών. Κάθε πολεμιστής διαθέτει πόντους δράσης που μοιράζονται ανάμεσα σε κίνηση, επιθέσεις και ειδικές ικανότητες. Η τοποθέτηση πριν την έναρξη της σύγκρουσης παίζει κρίσιμο ρόλο. Ένας τοξότης σε ύψωμα έχει πλεονέκτημα, ενώ ένας πολεμιστής με ασπίδα μπορεί να σπρώξει έναν αντίπαλο σε κάποιο εμπόδιο, προκαλώντας επιπλέον ζημιά ή καθιστώντας τον ευάλωτο.
Οι συνδυασμοί ικανοτήτων είναι το πιο διασκεδαστικό κομμάτι. Μπορείς να παγιδεύσεις έναν εχθρό σε μάχη σώμα με σώμα, να τον χτυπήσεις από τα πλευρά και να κάνεις αλυσιδωτές επιθέσεις που καταλήγουν σε θεαματικά τελειώματα. Οι εκτελέσεις είναι βίαιες και σκηνοθετημένες, προσφέροντας στιγμές έντασης. Ωστόσο, κάποιες φορές οι κινήσεις δεν ευθυγραμμίζονται σωστά, με αποτέλεσμα να φαίνονται χτυπήματα στον αέρα ή αόρατα όπλα.
Η δυσκολία κινείται σε μέτρια επίπεδα, με ορισμένες αποστολές να κάνουν απότομο spike. Η ελευθερία επιλογής σειράς ενεργειών δίνει πλεονέκτημα, μιας και μπορείς με το tab να επιλέξεις όποιον χαρακτήρα θέλεις, αλλά μπορεί να κάνει ορισμένες μάχες πιο εύκολες απ’ όσο θα έπρεπε. Παράλληλα, ζητήματα διεπαφής (UI), όπως ασαφείς ενδείξεις εμβέλειας ή μη ξεκάθαρες πιθανότητες κρίσιμου χτυπήματος, δημιουργούν μικρή σύγχυση. Δεν καταστρέφουν την εμπειρία, αλλά δείχνουν ότι χρειάζεται περισσότερη φροντίδα.
Σκούπα και φαράσι
Μετά από κάθε αποστολή, η ομάδα επιστρέφει στον νεοσύστατο οικισμό. Εκεί το παιχνίδι αλλάζει ρυθμό. Αναλαμβάνεις την κατασκευή κτιρίων, τη βελτίωση υποδομών και τη διαχείριση πρώτων υλών όπως τροφή, ξυλεία και υφάσματα. Η διαδικασία είναι απλή. Επιλέγεις ένα “project” από μια λίστα, περιμένεις συγκεκριμένο αριθμό γύρων και βλέπεις το αποτέλεσμα να υλοποιείται. Η πρόοδος είναι ορατή και δίνει μια αίσθηση εξέλιξης.
Η οικοδόμηση όμως παραμένει επιφανειακή. Οι περισσότερες αναβαθμίσεις ξεκλειδώνονται γραμμικά και σπάνια σε βάζουν σε πραγματικό δίλημμα. Δεν υπάρχουν σοβαρές πολιτικές επιλογές, συγκρούσεις μεταξύ φατριών ή δραματικές συνέπειες από αποφάσεις. Ακόμη και οι λίγες δευτερεύουσες αποστολές, με επιλογή πλευράς, δεν επηρεάζουν ουσιαστικά την πορεία της ιστορίας. Το “meta-game” λειτουργεί περισσότερο ως γέφυρα ανάμεσα στις μάχες παρά ως αυτόνομο, βαθύ σύστημα.
Παρόλα αυτά, υπάρχει μια ικανοποίηση στο να βλέπεις τον οικισμό να μεγαλώνει. Νέα κτίρια, περισσότεροι τεχνίτες, καλύτερος εξοπλισμός για τους πολεμιστές σου. Η αίσθηση ότι χτίζεις σταδιακά τη δύναμη που θα σε οδηγήσει στην τελική σύγκρουση με τον εχθρό λειτουργεί σε επίπεδο θεματικό. Απλώς, όσοι περιμένουν σύνθετη στρατηγική διαχείριση ίσως απογοητευτούν.
Εξοπλισμός και χαρακτήρες
Οι βασικοί ήρωες, όπως ο Gunnar και η Sigrid, συνοδεύονται από μια ομάδα πολεμιστών που μπορεί να αυξάνεται με νέες προσθήκες. Κάθε μονάδα διαθέτει ξεχωριστές παθητικές ιδιότητες και δύο βασικές κατευθύνσεις εξέλιξης. Η επιλογή ικανοτήτων δίνει κάποια ελευθερία, αν και στην πράξη είναι εύκολο να καταλήξεις σε μια συγκεκριμένη στρατηγική και να την ακολουθήσεις μέχρι το τέλος.
Η διαχείριση εξοπλισμού παρουσιάζει μικτά συναισθήματα. Από τη μία, υπάρχει ικανοποιητική ποικιλία σε όπλα και πανοπλίες, με μπόνους που επηρεάζουν ουσιαστικά τη μάχη. Από την άλλη, το μενού δεν είναι πάντα φιλικό, ειδικά όταν η ομάδα μεγαλώνει. Η αναζήτηση του σωστού αντικειμένου για τον σωστό πολεμιστή μπορεί να γίνει κουραστική. Σε ένα παιχνίδι που βασίζεται τόσο στην τακτική, η καθαρότητα στη διαχείριση είναι κρίσιμη.
Θετικό στοιχείο είναι ότι οι χαρακτήρες αισθάνονται σταδιακά ισχυρότεροι. Ένας berserker που αποκτά δυνατότητα heal/regen σε κρίσιμα χτυπήματα ή μια τοξότρια που εκτελεί διαδοχικές επιθέσεις αλλάζουν δραστικά τη ροή της μάχης. Η πρόοδος δεν είναι περίπλοκη, αλλά είναι ουσιαστική. Βλέπεις την επένδυσή σου να αποδίδει.
Τεχνική Κατάσταση και προβλήματα
Εδώ, το παιχνίδι δείχνει τις πιο εμφανείς αδυναμίες του. Παρά την όμορφη εικόνα (όταν δουλεύει), υπάρχουν σοβαρά ζητήματα απόδοσης (και όχι μόνο). Πτώσεις καρέ, καθυστερημένες αντιδράσεις σε εντολές και αργή φόρτωση στοιχείων σκηνικού επηρεάζουν άσχημα. Γενικά, το performance του είναι επιεικώς άθλιο.
Επιπλέον, εμφανίζονται αρκετά θέματα… από αστεία μέχρι ενοχλητικά. Αντικείμενα που εξαφανίζονται ή διπλασιάζονται, ικανότητες που ενεργοποιούνται χωρίς να εκτελείται η αντίστοιχη ενέργεια, σύμμαχοι με περίεργη συμπεριφορά στο πεδίο μάχης ή αόρατοι εχθροί. Το χειρότερο που μου συνέβη ήταν ένα game breaking bug το οποίο αφορούσε το progress μιας αποστολής – ουσιαστικά το παιχνίδι απαιτούσε να χτίσω ένα κτίριο αλλά δεν είχα τους πόρους, με αποτέλεσμα να με “κλειδώσει”. Κάποια από αυτά μπορούν να διορθωθούν με ενημερώσεις, όμως είναι αρκετά και θα πάρει λίγο καιρό.
Υπάρχει υποστήριξη χειριστηρίου αλλά δεν είναι ιδανική. Τα μενού και η πλοήγηση δείχνουν σχεδιασμένα πρωτίστως για ποντίκι και πληκτρολόγιο. Όσοι προτιμούν αίσθηση κονσόλας θα χρειαστεί να κάνουν αρκετή υπομονή. Τίποτα από αυτά δεν καθιστά το παιχνίδι μη λειτουργικό, αλλά δείχνει ότι χρειάζεται επιπλέον φροντίδα.
An oath to us
Το Norse: Oath of Blood είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια που συνδυάζει ιστορική ατμόσφαιρα, τακτική μάχη και βασική διαχείριση οικισμού σε ένα ενιαίο σύνολο. Δεν καινοτομεί ριζικά, ούτε προσφέρει βαθιά στρατηγική σε κάθε επίπεδο. Όμως καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον, κυρίως χάρη στην αφηγηματική του ροή και τις ικανοποιητικές μάχες.
Η εμπειρία μοιάζει με μια “καλοφτιαγμένη” τηλεοπτική σειρά. Ίσως προβλέψιμη σε σημεία, αλλά ευχάριστη και συνεκτική. Αν διορθωθούν τα τεχνικά προβλήματα και βελτιωθεί το UI, μπορεί να σταθεί πολύ πιο δυνατά, ώστε να μην θυμίζει έναν “early access” τίτλο. Όσοι αγαπούν τη βόρεια θεματολογία και τις μάχες με σκέψη και σχεδιασμό θα βρουν εδώ αρκετούς λόγους να επενδύσουν τον χρόνο τους.
Norse: Oath of Blood
Το Norse: Oath of Blood συνδυάζει turn-based τακτική μάχη, ανάπτυξη οικισμού και μια ιστορία εκδίκησης σε ένα σκληρό σκανδιναβικό περιβάλλον. Aκολουθείς τον Gunnar και τη δίδυμη αδελφή του Sigrid, ανασυγκροτώντας τον στρατό τους και χτίζοντας έναν οικισμό για να πάρουν εκδίκηση. Παρά τις περιορισμένες επιλογές αλληλεπίδρασης και μερικά τεχνικά προβλήματα, η αφήγηση, η σκηνοθεσία των cutscenes και η ατμοσφαιρική μουσική κρατούν το ενδιαφέρον, ενώ η τακτική μάχη και η σταδιακή ενδυνάμωση των χαρακτήρων προσφέρουν ικανοποιητική στρατηγική εμπειρία.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Σκανδιναβική θεματική
- Διαχείριση οικισμού και εξοπλισμού
- Θυμίζει το Norsemen
- Διασκεδαστικές μάχες
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Έχει άθλιο performance
- Δεν κάνει "βουτιά" στους μηχανισμούς
- Χρειάζεται polish σε πολλά σημεία όπως το UI