Το Moros Protocol είναι ένα από εκείνα τα παιχνίδια που στο παρασκήνιο ίσως κρύβουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, αρκετών χρόνων, την οποία θα ήθελα να μάθω κάποια στιγμή. Αποκτώντας την concept-ικη του μορφή το 2010 και με ενεργή ανάπτυξη από το 2020, έφτασε η στιγμή της πολυπόθητης κυκλοφορίας. Ως παιχνίδι, καλείται να εκτελέσει ένα δύσκολο εγχείρημα, μιας και επιχειρεί να ενώσει δύο απαιτητικά είδη. Tα roguelike και τα first-person shooters. Το αποτέλεσμα είναι ένας ιδιαίτερα φιλόδοξος τίτλος που μπορεί να σταθεί ισάξια απέναντι στο πάνθεον των indie fps/rogue-likes.
Πρόκειται για ένα “boomer shooter” ύφους Quake ή Half-Life, εμπλουτισμένο με πολλές επαναλήψεις και κάποια “τυχαία” στοιχεία. Η βασική υπόθεση είναι απλή και άκρως ατμοσφαιρική. Βρισκόμαστε πάνω στο Orpheus, ένα άλλοτε υπερσύγχρονο πολεμικό σκάφος, το οποίο τώρα έχει καταληφθεί από εξωγήινα βιολογικά τέρατα και μεταλλαγμένους στρατιώτες. Ξυπνάμε χωρίς μνήμη, εγκλωβισμένοι σε έναν εφιάλτη όπου ο θάνατος δεν προσφέρει ένα “μόνιμο” τέλος, αλλά προκαλεί την αναβίωση σε ένα νέο σώμα. Έτσι, κάθε run είναι κομμάτι της ίδιας αφηγήσεως, με εμάς να ξαναδοκιμάζουμε μέχρι να ανακαλύψουμε τι συνέβη.
Το σκηνικό θυμίζει κάτι ανάμεσα σε επιστημονική φαντασία και survival horror. Οι σκοτεινοί διάδρομοι του Orpheus στάζουν αίμα και βλέννα, τα δωμάτια είναι άλλοτε ήσυχα και άλλοτε γεμάτα θανάσιμες απειλές, ενώ κάθε respawn μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι η αποστολή ίσως είναι καταδικασμένη εξ αρχής. Αυτή η μόνιμη ένταση είναι το πλαίσιο στο οποίο χτίζεται όλο το gameplay.
Gameplay
Στον πυρήνα του, φυσικά, το Moros Protocol είναι ένα fast paced FPS, με roguelike δομή. Ξεκινάμε με ένα σπαθί, όμως πολύ γρήγορα ανακαλύπτουμε πυροβόλα όπλα που χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες. Τα φυσικά (physical) και τα ενεργειακά (energy). Κάθε κατηγορία έχει τα δικά της πυρομαχικά, γεγονός που μας αναγκάζει να εναλλάσσουμε όπλα και style μάχης, κυρίως στα πρώτα runs. Αν προσπαθήσεις να παίξεις αποκλειστικά με μία κατηγορία, θα ξεμείνεις χωρίς σφαίρες, πολύ σύντομα. Αυτό το design σε υποχρεώνει να πειραματιστείς, να συνδυάσεις melee επιθέσεις με shooting και να εκμεταλλευτείς το περιβάλλον για κάλυψη και επιβίωση. Μου αρέσει που είναι στημένο έτσι, γιατί είναι με τέτοιο τρόπο που όσο προχωράς και ξεκλειδώνεις πράγματα, σου δίνει χώρο ώστε να βρεις τι σου αρέσει και τι όχι.
Το melee σύστημα είναι ιδιαίτερα καλοδουλεμένο. To slashing δεν λειτουργεί ως “ύστατη λύση”, καθώς αποτελεί κεντρικό εργαλείο. Οι επιθέσεις έχουν βάρος, υπάρχουν charged χτυπήματα και το σημαντικότερο, σκοτώνοντας εχθρούς με melee έχεις αυξημένες πιθανότητες για drops πυρομαχικών και health. Έτσι, σε ωθεί να “ρισκάρεις”. Το αποτέλεσμα είναι ένας ρυθμός μάχης που σε κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση.
Ως παιχνίδι, διαφοροποιείται περαιτέρω με τα “augments”, δηλαδή ενισχύσεις που εφαρμόζονται σε όπλα και πανοπλίες, on-the-go. Τα augments, τα οποία “κουμπώνουν” πάνω στην πανοπλία και σε κάθε όπλο, μπορούν να αλλάξουν δραματικά τη στρατηγική ενός run. Ουσιαστικά έχουμε από μικρά buffs όπως +5 HP, μέχρι “game-changing” και “style-changing” perks όπως βλήματα που εκρήγνυνται, αυτόματo healing μετά από καθαρισμό ενός δωματίου και περισσότερο damage. Αν και ορισμένα augments είναι απογοητευτικά σε σχέση με άλλα, η ποικιλία τους δίνει την αίσθηση ότι κάθε run μπορεί να είναι διαφορετικό και μοναδικό.
Η εξερεύνηση ακολουθεί τη λογική “δωμάτιο-δωμάτιο”. Οι χώροι είναι “προκάτ” (hand-built) αλλά συνδέονται με τυχαίο τρόπο ώστε να δίνουν την αίσθηση της ποικιλίας. Μερικά δωμάτια έχουν vendors, chests… άλλα είναι γεμάτα με εχθρούς και μερικά κρύβουν μυστικά όπως καταπακτές πίσω από τοίχους που μπορείς να κόψεις με το σπαθί σου, αν θεωρείς πως αξίζει το μειονέκτημα ότι δέχεσαι ζημιά. Υπάρχει πάντα το δέλεαρ του “ίσως βρω κάτι πολύτιμο” και αυτό κρατάει την περιέργεια ζωντανή.
Η προοδος
Όπως σε κάθε roguelike, το κλειδί είναι η πρόοδος μέσω επαναλαμβανόμενων runs. Το Moros Protocol διαθέτει ένα εκτενές σύστημα αναβαθμίσεων μέσω “biocurrency”, μιας μπλε μπαλίτσας που μαζεύουμε από εχθρούς και chests. Το biocurrency επενδύεται σε ένα τεράστιο skill tree, γεμάτο τόσο από μικρές αναβαθμίσεις, όσο και σημαντικές προσθήκες όπως το να ξεκινάς ήδη με κάποιο όπλο ή να έχεις περισσότερες σφαίρες. Εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη αίσθηση προόδου, αφού χωρίς αυτές τις αναβαθμίσεις, οι πρώτες ώρες μπορούν να φανούν απογοητευτικές και άδικες.
Ωστόσο, η απόκτηση αυτού του νομίσματος ίσως φανεί αργή, για κάποιους, με αποτέλεσμα μετά από πολλά runs να μην έχεις μαζέψει αρκετά για κάποια ουσιαστική αναβάθμιση. Αυτό οδηγεί σε μια αίσθηση grind, όπου βελτιώνεσαι περισσότερο λόγω προσωπικής εμπειρίας και εξοικείωσης με το παιχνίδι, παρά λόγω in-game αναβαθμίσεων. Για κάποιους αυτό είναι θετικό, η αίσθηση δηλαδή ότι η επιδεξιότητα μετράει. Για άλλους, ίσως είναι απογοητευτικό, αφού οι roguelike μηχανισμοί υπόσχονται, υποτίθεται, μια πιο σταθερή αίσθηση προόδου.
Οι μάχες με τα bosses είναι το αποκορύφωμα κάθε sector. Πρόκειται για μεγάλες αναμετρήσεις με μοτίβα επιθέσεων που μαθαίνονται με την πάροδο του χρόνου. Η δυσκολία τους ανεβαίνει σταδιακά και παρότι η ικανοποίηση, όταν τα νικάς, είναι τεράστια, η διάρκεια μέχρι να τα ξανασυναντήσεις μπορεί να κρατήσει, ενίοτε, και μία ώρα ή περισσότερο αν τύχει κάποιο bug που σε κλειδώνει από progress. Αυτό “σπάει” λίγο την κλασική roguelike λογική του “just one more run”, αφού τα runs του Moros Protocol είναι πιο μεγάλα και απαιτητικά. Αυτό που κρατάω είναι πως θα ήθελα περισσότερα τέτοια bosses.
H αισθητικη
Ένα από τα πρώτα στοιχεία που σίγουρα θα κερδίσει κάποιον είναι το εικαστικό του ύφος. Υιοθετεί μια 3D pixel αισθητική που θυμίζει voxels ή τις “chunky” υφές κλασικών τίτλων των 90s. Η αίσθηση είναι διπλή. Από τη μία νιώθεις ότι παίζεις κάτι βγαλμένο από την εποχή του Quake και του πρώτου Half-Life, ενώ από την άλλη υπάρχουν σύγχρονες τεχνικές φωτισμού και rendering που προσδίδουν μια πιο μοντέρνα υφή. Το αποτέλεσμα είναι ένα υβρίδιο που συνδυάζει νοσταλγία και καινοτομία.
Οι χώροι του Orpheus είναι γεμάτοι λεπτομέρεια. Σπασμένα μεταλλικά panels, αλυσίδες που κρέμονται, δωμάτια γεμάτα αίματα και παχύρρευστα υγρά που εντείνουν την αίσθηση αποσύνθεσης. Οι εχθροί, είτε πρόκειται για γιγάντιες μύγες που εκτοξεύουν βλήματα είτε για παραμορφωμένους στρατιώτες, κινούνται με ρεαλιστική, σχεδόν ανησυχητική ρευστότητα. Η ίδια η πράξη της μάχης συνοδεύεται από δυνατές εκρήξεις αίματος, έντονο feedback στα όπλα και εφέ που κάνουν κάθε χτύπημα να φαίνεται ουσιαστικό.
Ο ηχητικός τομέας ενισχύει όλη αυτήν την ατμόσφαιρα. Η μουσική είναι ρυθμική, με υψηλά BPM, αν και αρκετά χαμηλή σε ένταση ώστε να μην καλύπτει τους ήχους του περιβάλλοντος. Οι κραυγές των εχθρών, οι εκρήξεις, και το “χχχσσα” της λεπίδας όταν σκίζει έναν οργανισμό προσθέτουν στο σύνολο. Μπορεί να μην έχει το πιο μνημειώδες soundtrack, αλλά ηχητικά επιτυγχάνει κάτι πολύ σημαντικό. Σε κάνει να νιώθεις εγκλωβισμένος σε έναν εφιαλτικό, μεταλλικό “λαβύρινθο”.
Co-op και τεχνικα
Το Moros Protocol προσφέρει την δυνατότητα για co-op (δύο παίκτες). Όχι μόνο σε αφήνει να μοιραστείς την εμπειρία με φίλο, αλλά παράλληλα προσαρμόζει τη ροή του gameplay ώστε να απαιτεί συνεργασία. Ο διαμοιρασμός πόρων, η κάλυψη στους στενούς χώρους και η στρατηγική χρήση όπλων διαφορετικών τύπων δίνουν μια ωραία αίσθηση. Στο co-op, οι μάχες με bosses γίνονται λιγότερο “δύσκολες”, αλλά ταυτόχρονα πιο έντονες, αφού η αποτυχία του ενός μπορεί να δυσκολέψει την πορεία του άλλου.
Ωστόσο, τεχνικά ζητήματα υπονομεύουν εν μέρει την εμπειρία. Στο PC η απόδοση είναι γενικά καλή, με κάποια drops πριν την είσοδο σε κάποιο δωμάτιο. Στο Steam Deck βλέπουμε απογοητευτικές πτώσεις στα FPS – τονίζω πως δεν είναι Steam Deck “verified”. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το stutter, αλλά το γεγονός ότι το slowdown επηρεάζει απευθείας την ταχύτητα του gameplay, κάτι που σε ένα γρήγορο FPS γίνεται αμέσως αισθητό και ενοχλητικό. Αυτό μειώνει την “φορητή” αξία του παιχνιδιού, εκτός κι αν υπάρξουν περαιτέρω βελτιστοποιήσεις, ώστε να γίνει verified. Η κατάσταση στο Steam Deck δεν επηρεάζει κάπως την κριτική, απλά θεώρησα πως αξίζει να αναφερθεί.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το παιχνίδι δεν επιτρέπει παύση (pause), ακόμα και σε single-player runs. Όχι πως επηρεάζει αρνητικά, μιας και κάθε δωμάτιο μπορεί να καθαριστεί αρκετά γρήγορα, δίνοντας το περιθώριο να ξαποστάσεις για λίγο. Υπάρχει βέβαια autosave ανά sector, κάτι που σώζει την κατάσταση, αλλά δεν υποκαθιστά μια σωστή λειτουργία παύσης, για τις “έκτακτες” στιγμές. Από την άλλη, θετικά στοιχεία όπως η δυνατότητα rebinding controls και η απενεργοποίηση του screen shake δείχνουν ότι λαμβάνεται υπόψη η άνεση του παίκτη.
Αυτό που προσωπικά με κούρασε αρκετά, το οποίο διορθώνεται ενεργά, είναι ένα συγκεκριμένο bug που σταματάει το progress του run. Πολλές φορές, τύχαινε να κάνει spawn ένα mob μέσα στο πάτωμα, με αποτέλεσμα να γίνεται να προχωρήσω στο επόμενο δωμάτιο… και αυτό συνέβαινε συχνά πριν από το τελικό boss.
The Protocol
Το Moros Protocol δεν είναι ένα τέλειο παιχνίδι, αλλά είναι ένα έργο φτιαγμένο με πάθος και αφοσίωση. Ο πυρήνας του, δηλαδή το combat, η ατμόσφαιρα, η αίσθηση του κινδύνου σε κάθε δωμάτιο, λειτουργεί εξαιρετικά. Οι οπτικοακουστικές επιλογές του προσφέρουν μια μοναδική ισορροπία ανάμεσα στο retro και το μοντέρνο. Οι μηχανισμοί με τα όπλα, τα augments και το skill tree προσφέρουν επαναληψιμότητα και βάθος, ενώ το co-op εμπλουτίζει την εμπειρία με έναν κοινωνικό χαρακτήρα.
Τα αδύναμα σημεία του εντοπίζονται κυρίως στην “αίσθηση του grind” και την αργή εξέλιξη, κατά τις πρώτες ώρες κυρίως. Οι μικρές αναβαθμίσεις συχνά δεν ανταμείβουν όσο θα έπρεπε και τα μακροσκελές runs μπορεί να αποθαρρύνουν όσους έχουν συνηθίσει τα πιο σύντομα loop άλλων roguelikes. Επιπλέον, τεχνικά ζητήματα όπως η απουσία pausing και ορισμένα bugs, κρατούν τον τίτλο πίσω από το να γίνει πλήρως προσβάσιμος και απολαυστικός σε κάθε πλατφόρμα.
Παρά τα μειονεκτήματα, το Moros Protocol αξίζει την προσοχή όσων αγαπούν τα roguelikes και τα κλασικά FPS. Είναι μια εμπειρία που τιμά το παρελθόν του είδους και εισάγει φρέσκες ιδέες. Είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να ανοίξει την πόρτα σε νέους στο είδος, ενώ για όσους αναζητούν πρόκληση, ατμόσφαιρα και βάθος, είναι εξίσου μια πρόταση που ξεχωρίζει.
ΥΓ: Sin Seeker <3
Moros Protocol
Tο Moros Protocol αξίζει την προσοχή όσων αγαπούν τα roguelikes και τα κλασικά FPS, καθώς τιμά το παρελθόν του είδους. Είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να ανοίξει την πόρτα σε νέους στο είδος, ενώ για όσους αναζητούν πρόκληση, ατμόσφαιρα και βάθος, είναι εξίσου μια πρόταση που ξεχωρίζει.