Στο βασίλειο των indie παιχνιδιών, το Monarchy τοποθετεί τον εαυτό του ως μια “βασιλική προσπάθεια” που συνδυάζει γοητεία, πρόκληση και χάος. Βάζοντας μας στα παπούτσια ενός μοναχικού μονάρχη, ο οποίος είναι εφοδιασμένος μόνο με έναν τοξότη και ένα ταπεινό πορτοφόλι, αναλαμβάνουμε μια αποστολή για να χτίσουμε, να υπερασπιστούμε και να επεκτείνουμε το μεσαιωνικό μας βασίλειο. Αντλώντας σαφή έμπνευση από το Kingdom: Two Crowns, το Monarchy στοχεύει να συμβάλει σε ένα αναπτυσσόμενο sub-genre. Όμως, καταφέρνει να φτάσει σε βασιλικό status ή αποτυγχάνει κάτω από το βάρος των επιρροών του;
Ένας γνωστός θρόνος
Από την αρχή, είναι αδύνατο να αγνοήσει κανείς την εντυπωσιακή ομοιότητα του Monarchy με το Kingdom: Two Crowns. Και τα δύο παιχνίδια μοιράζονται σχεδόν ταυτόσημα mechanics: προσλαμβάνουμε χωρικούς, κατασκευάζουμε αμυντικά κτίρια και αξιοποιούμε νομίσματα για να εξελίξουμε την αυτοκρατορία μας. Η βασική διαφορά έγκειται στο art style και σε μικρές τροποποιήσεις, όπως το καθημερινό σύστημα “cart” που προσφέρει είτε χρυσό είτε επιπλέον εργάτες. Ενώ το Monarchy βαδίζει σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ φόρου τιμής και μίμησης, μπορεί να γοητεύσει τους παίκτες που είναι εξοικειωμένοι με το Kingdom, ενώ για άλλους ίσως να φαίνεται υπερβολικά παραπλήσιο.
Ωστόσο, εκεί που κάποιοι ίσως το απορρίψουν ως κλώνο, άλλοι μπορεί να δουν τις ρίζες ενός αναπτυσσόμενου sub-genre. Όπως πολλά είδη που έχουν διαμορφωθεί μέσω επανάληψης (Soulslike για παράδειγμα), το Monarchy μπορεί να θεωρηθεί μια απόπειρα να τελειοποιήσει τα γνωστά mechanics και να εισαγάγει διακριτές παραλλαγές σε μια αγαπημένη φόρμουλα.
Σενάρια στρατηγικής
Το παιχνίδι προσφέρει τέσσερα ξεχωριστά σενάρια, το καθένα από τα οποία παρουσιάζει μοναδικές προκλήσεις. Μια αποστολή μας φέρνει αντιμέτωπους με ασταμάτητες επιθέσεις ληστών, με κορύφωση μια επική αναμέτρηση με τον αρχηγό τους. Ένα άλλο τοποθετεί τη δράση σε ένα γραφικό χειμωνιάτικο τοπίο, ενώ το τρίτο εστιάζει στην πολιορκία ενός κάστρου με μια πολιορκητική μηχανή. Αν και η ποικιλία των σεναρίων παρέχει διάφορους “τακτικούς γρίφους”, ο βασικός μηχανισμός παραμένει συνεπής σε όλα αυτά.
Κάθε ταξίδι ξεκινά με την ίδια ταπεινή σκηνή: ένας μοναχικός μονάρχης ρίχνεται σε ένα δάσος με έναν τοξότη και ένα σεντούκι γεμάτο νομίσματα. Η πρώτη μας αποστολή είναι να δημιουργήσουμε μια σκηνή ως κεντρική βάση, να προσλάβουμε χωρικούς και να χτίσουμε αμυντικά τείχη. Η επέκταση είναι το κλειδί, καθώς κόβουμε δέντρα, κατασκευάζουμε νέα κτίρια και προετοιμαζόμαστε για τις νυχτερινές επιθέσεις του εχθρού. Το παιχνίδι απαιτεί μια προσεκτική ισορροπία μεταξύ αμυντικών εξόδων και επιθετικής ανάπτυξης, όπου κάθε απόφαση έχει σημαντικές συνέπειες.
Ένας κόσμος από χρυσό
Μεγάλο μέρος της γοητείας του Monarchy έγκειται στη φανταχτερή χρήση των νομισμάτων ως του μοναδικού πόρου. Από την πρόσληψη χωρικών μέχρι την κατασκευή κτιρίων, η πράξη του να ρίχνεις νομίσματα για την επίλυση προβλημάτων προκαλεί ένα χιουμοριστικό, αν και απλοϊκό, αίσθημα εξουσίας. Ωστόσο, αυτός ο μηχανισμός αποκαλύπτει επίσης μία από τις βασικές απογοητεύσεις του παιχνιδιού. Η επιτυχία συχνά φαίνεται να είναι συνδεδεμένη με την τύχη παρά με τη στρατηγική, καθώς σημαντικοί πόροι όπως τα tokens αναβάθμισης βρίσκονται μερικές φορές πολύ μακριά από το σημείο εκκίνησής.
Η εξερεύνηση είναι απαραίτητη, αλλά οι νυχτερινές αποστολές εκτός των τειχών προκαλούν την καταστροφή. Ο ήλιος λειτουργεί ως το μοναδικό μας ρολόι, και το να βρεθούμε στο σκοτάδι σημαίνει σχεδόν βέβαιη ήττα. Η απώλεια της περιουσίας μας μας καθιστά ευάλωτους, και ένα μόνο πλήγμα στον μονάρχη ή το κάστρο μας τελειώνει το παιχνίδι.
Περιορισμένη ελευθερία και υψηλά ρίσκα
Μια από τις πιο προφανείς προκλήσεις του Monarchy είναι η αυστηρή του προσέγγιση στην πρόοδο. Σε αντίθεση με πολλά στρατηγικά παιχνίδια που ανταμείβουν τη δημιουργική επίλυση προβλημάτων, το Monarchy φαίνεται να καθοδηγεί τους παίκτες σε έναν μοναδικό βέλτιστο δρόμο. Η απόκλιση από αυτό το αόρατο σενάριο συχνά οδηγεί σε αποτυχία. Η έλλειψη σαφούς ανατροφοδότησης εντείνει αυτό το ζήτημα. Κάθε ήττα αφήνει αναπάντητες ερωτήσεις: Μήπως έδωσα υπερβολική προτεραιότητα στην άμυνα; Έπρεπε να είχα χτίσει περισσότερα αγροκτήματα; Μήπως το timing μου ήταν λάθος;
Αυτή η έλλειψη σαφήνειας δημιουργεί έναν κύκλο απογοήτευσης. Οι παίκτες μπορεί να αισθάνονται παγιδευμένοι σε έναν κύκλο αντιδραστικής δαπάνης χωρίς να κάνουν ουσιαστικά βήματα προς τη νίκη. Σε αντίθεση με άλλα δύσκολα παιχνίδια όπου οι καμπύλες μάθησης ενισχύουν τις ικανότητες, το Monarchy αφήνει πολλούς να νιώθουν ότι λείπει ένα θεμελιώδες κομμάτι του puzzle. Ενώ κάποιοι παίκτες ανθίζουν στην αποκωδικοποίηση σύνθετων συστημάτων, άλλοι μπορεί να βρουν αυτήν την εμπειρία περιττά δυσνόητη.
Potential vs. execution
Παρά τις ατέλειές του, το Monarchy δεν στερείται αξίας. Η γοητευτική του παρουσίαση, οι παράξενοι μηχανισμοί του και τα “ποικίλα” σενάρια υποδηλώνουν σημαντική δυναμική. Η βάση του παιχνιδιού είναι σταθερή και με επιπλέον ενημερώσεις ή ισορροπία δυσκολίας, θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια πιο ανταποδοτική εμπειρία. Η προσοχή του δημιουργού στο feedback, συμπεριλαμβανομένων των προγραμματισμένων διορθώσεων δυσκολίας, υποδεικνύει μια συνείδηση των τωρινών περιορισμών του.
Τελικές σκέψεις
Το Monarchy είναι μια ενδιαφέρουσα απόπειρα να βασιστεί στην επιτυχία της σειράς Kingdom, προσφέροντας γνωστούς μηχανισμούς με μερικές αλλαγές. Ωστόσο, η απότομη δυσκολία του, η εξάρτησή του από την τύχη και η έλλειψη αποτελεσματικής ανατροφοδότησης εμποδίζουν την ευρύτερη απήχησή του. Για τους παίκτες που απολαμβάνουν να αναλύουν προκλητικό gameplay και δεν ενοχλούνται από επαναλαμβανόμενες αποτυχίες, προσφέρει μια σκληρή αλλά ενδεχομένως ικανοποιητική εμπειρία. Οι περιστασιακοί παίκτες ή αυτοί που είναι νέοι στο είδος ίσως να θελήσουν να περιμένουν μελλοντικές ενημερώσεις ή κάποια έκπτωση για να βελτιωθούν οι πιο τραχιές γωνίες του. Με ελάχιστες αλλαγές, το Monarchy θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη δικαία του θέση στον θρόνο των “Kingdomlike” παιχνιδιών.
