Από την πρώτη στιγμή που ο Trey, o πρωταγωνιστής, ξυπνά μέσα σε ένα πεδίο λουλουδιών χωρίς μνήμη, το LumenTale: Memories of Trey χτίζει μια ατμόσφαιρα μελαγχολικής περιέργειας. Έναν κόσμο γεμάτο χρώματα, τεχνολογία, παράδοση και πλάσματα που μοιάζουν γνώριμα, αλλά ποτέ εντελώς προβλέψιμα.
Η σκιά του Pokémon βρίσκεται παντού πάνω από το είδος των creature collectors και κάθε νέα προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε μια σύγκριση, μαζί του. Το LumenTale όμως δεν δείχνει να φοβάται αυτή τη σύγκριση. Αντιθέτως, μοιάζει να την αποδέχεται και να προσπαθεί να χτίσει τη δική του ταυτότητα πάνω στα θεμέλια του είδους. Δεν προσπαθεί απλώς να αντιγράψει τη γνωστή φόρμουλα με διαφορετικά τέρατα και άλλες ονομασίες. Θέλει να γίνει πιο σύνθετο, πιο στρατηγικό, πιο “RPG”, αν θες, στον πυρήνα του.
Το πρόβλημα είναι πως αυτή η φιλοδοξία λειτουργεί συχνά σαν δίκοπο μαχαίρι. Για κάθε εξαιρετική ιδέα που προσθέτει βάθος στη μάχη ή στον κόσμο, υπάρχει και μια επιλογή σχεδιασμού που κουράζει, μπερδεύει ή δοκιμάζει την υπομονή του παίκτη. Το LumenTale είναι γεμάτο συστήματα, μηχανισμούς και λεπτομέρειες που δείχνουν πόσο πάθος έριξε η ομάδα ανάπτυξης στο project. Όμως πολλές φορές μοιάζει σαν να προσπαθεί να χωρέσει περισσότερα πράγματα απ’ όσα μπορεί να διαχειριστεί σωστά.
Παρά τα προβλήματα, υπάρχει κάτι σχεδόν μαγνητικό στην όλη εμπειρία. Κάτι που σε κάνει να συνεχίζεις. Να θες να δεις την επόμενη πόλη, να ανακαλύψεις ένα νέο Animon, να ακούσεις το επόμενο μουσικό θέμα ή να μάθεις άλλο ένα κομμάτι από το παρελθόν του Trey. Είναι ένα παιχνίδι που κουβαλά έντονα την αίσθηση της περιπέτειας.
Ένας κόσμος ανάμεσα στην τεχνολογία και τον μύθο
Η ήπειρος Talea χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο διαφορετικές φιλοσοφίες ζωής. Από τη μία υπάρχει η Logos, όπου η τεχνολογία κυριαρχεί και οι πόλεις μοιάζουν βγαλμένες από futurist anime. Από την άλλη βρίσκεται η Mythos, πιο δεμένη με την παράδοση, τη φύση και τις παλιές δοξασίες. Το παιχνίδι δεν παρουσιάζει αυτή τη σύγκρουση με ιδιαίτερη πρωτοτυπία σε επίπεδο ιδεών, όμως καταφέρνει να τη ντύσει με εξαιρετική αισθητική και ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα. Κάθε περιοχή έχει τη δική της ταυτότητα και αποφεύγει να μοιάζει απλώς με ένα διαφορετικό biome για grinding.
Το δυνατότερο στοιχείο του κόσμου είναι ίσως η συνοχή του. Οι πόλεις δεν υπάρχουν μόνο για να δίνουν quests ή μάχες. Υπάρχει ζωή, αρχιτεκτονική προσωπικότητα και μια αίσθηση πολιτισμού πίσω από κάθε περιοχή. Από το Voltar με τη σχεδόν καρναβαλική sci-fi αισθητική του μέχρι τις πιο φυσικές περιοχές της Mythos, καταφέρνει να δημιουργήσει την αίσθηση ενός κόσμου που συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν δεν τον κοιτάζεις.
Ο Trey ως πρωταγωνιστής βοηθά αρκετά σε αυτό. Δεν είναι το κλασικό παιδί που ξεκινά το ταξίδι του για να γίνει ο καλύτερος trainer. Είναι ένας ενήλικας με κυνισμό, σαρκασμό και χαμένες μνήμες. Ο χαρακτήρας του έχει περισσότερο βάρος απ’ ό,τι μας συνηθίζει το genre και οι διάλογοί του συχνά δίνουν μια πιο ανθρώπινη διάσταση στην ιστορία. Τα flashbacks και τα μυστηριώδη οράματα χτίζουν σταδιακά το μυστήριο, αν και η αφήγηση αργεί αρκετά να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις.
Εκεί ίσως βρίσκεται και η μεγαλύτερη αδυναμία του narrative. Το παιχνίδι κρατά τα χαρτιά του υπερβολικά κλειστά για πάρα πολλές ώρες. Οι αποκαλύψεις έρχονται αργά και για μεγάλο μέρος της διάρκειας νιώθεις ότι η ιστορία κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της. Παρ’ όλα αυτά, η γραφή έχει ενδιαφέρον, οι χαρακτήρες είναι συμπαθείς και ο κόσμος αρκετά γοητευτικός ώστε να διατηρείται ζωντανή η επιθυμία για εξερεύνηση.
Combat system που ξεχωρίζει
Εκεί όπου το LumenTale καταφέρνει να διαφοροποιηθεί είναι στο σύστημα μάχης του. Αντί για τις κλασικές μονές (ή διπλές) αναμετρήσεις, οι περισσότερες μάχες λειτουργούν με ομάδες έως τεσσάρων Animon ταυτόχρονα. Αυτό αλλάζει εντελώς τη στρατηγική λογική του παιχνιδιού. Δεν αρκεί πλέον να έχεις απλώς ένα overpowered creature που καθαρίζει τα πάντα. Η σύνθεση της ομάδας, οι ρόλοι και η διαχείριση πόρων αποκτούν τεράστια σημασία.
Το SP system είναι ίσως η ιδέα που δένει τα πάντα. Όλη η ομάδα μοιράζεται μια κοινή μπάρα ενέργειας για abilities, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε κίνηση έχει συνέπειες για όλους τους υπόλοιπους “συμμάχους”. Αν ξοδέψεις υπερβολικά πολλούς πόντους νωρίς στον γύρο, οι υπόλοιποι χαρακτήρες θα μείνουν σχεδόν άχρηστοι. Αυτό δημιουργεί μια συνεχόμενη αίσθηση tactical planning που σπάνια συναντάμε στο genre.
Παράλληλα, το TP mechanic επιβραβεύει την εκμετάλλευση αδυναμιών και τα critical hits, χαρίζοντας bonus ενέργειες χωρίς SP cost. Οι μάχες αποκτούν έτσι ρυθμό και δυναμική, ειδικά αργότερα όταν οι ομάδες γίνονται πιο εξειδικευμένες. Το παιχνίδι σε ενθαρρύνει να χτίσεις πραγματικούς ρόλους μέσα στο party σου: healers, tanks, supports, damage dealers. Σε συνδυασμό με τα stat allocations σε κάθε level up, η αίσθηση customization είναι εξαιρετική.
Το πρόβλημα είναι ότι όλο αυτό το βάθος συνοδεύεται από μία υπερβολικά κακή επεξήγηση. Τα tutorials λείπουν, ορισμένα βασικά mechanics θάβονται μέσα σε menus και πολλές πληροφορίες δεν μας παρουσιάζονται ξεκάθαρα. Το παιχνίδι απαιτεί σχεδόν να αποστηθίσεις traits, weaknesses και ιδιαιτερότητες χωρίς επαρκή βοήθεια. Αν είσαι διατεθειμένος να επενδύσεις χρόνο, το combat ανταμείβει εντυπωσιακά. Αν όχι, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μια αρκετά κουραστική διαδικασία.
Εξερεύνηση, συλλογή και ένας κόσμος γεμάτος συστήματα
Η εξερεύνηση στο LumenTale: Memories of Trey έχει μια old-school λογική που θυμίζει παλαιότερα RPGs, εκεί όπου η περιέργεια ανταμειβόταν διαρκώς. Το Holoken, το ιδιαίτερο εργαλείο του Trey που λειτουργεί σαν futuristic γιο-γιο και μηχανισμός σύλληψης Animon, αποτελεί τον βασικό μηχανισμό αλληλεπίδρασης με τον κόσμο. Δεν χρησιμοποιείται μόνο για captures, αλλά και για environmental puzzles, traversal και πρόσβαση σε κρυφές περιοχές. Είναι ένα από τα πιο εμπνευσμένα στοιχεία του παιχνιδιού, επειδή δίνει φυσική υπόσταση στις κινήσεις σου αντί να περιορίζεται σε απλές επιλογές μέσα από menus.
Καθώς προχωρά η ιστορία, ξεκλειδώνεις elemental abilities μέσω των Animon σου. Μπορείς να σπάσεις βράχους, να κάψεις εμπόδια, να δημιουργήσεις διαδρομές ή να αλληλεπιδράσεις με μηχανισμούς ανάλογα με τον τύπο του creature που έχεις ενεργό. Στη θεωρία, αυτό δίνει έναν metroidvania χαρακτήρα στην εξερεύνηση και κάνει τις παλιές περιοχές να αποκτούν νέο ενδιαφέρον. Στην πράξη όμως, η ανάγκη να αλλάζεις συνεχώς party members για να χρησιμοποιήσεις συγκεκριμένα abilities γίνεται κουραστική αρκετά γρήγορα – κάτι που παιχνίδια όπως τα Pokémon έχουν αποβάλει εδώ και αρκετά gens. Το menu management διακόπτει συνεχώς τη ροή.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το παιχνίδι πετάει συνεχώς νέες δραστηριότητες. Crafting με δεκάδες recipes, collectible cards, challenges, weather systems, training facilities, ειδικά stat systems, Animon scanning mechanics και πολλά ακόμη. Είναι σχεδόν εντυπωσιακό το πόσο περιεχόμενο έχει στριμώξει η Beehive Studios μέσα σε έναν τίτλο. Υπάρχει πάντα κάτι ακόμη να κάνεις ή να ανακαλύψεις. Το πρόβλημα είναι πως αρκετά από αυτά τα συστήματα μοιάζουν ημιτελή ή όχι αρκετά ανεπτυγμένα ώστε να δικαιολογούν την ύπαρξή τους.
Το crafting, για παράδειγμα, έχει ενδιαφέρον ως ιδέα και συνδέεται έντονα με την ιταλική ταυτότητα του studio μέσα από τις συνταγές και τα φαγητά. Όμως το παιχνίδι σε αναγκάζει κάποια στιγμή να το χρησιμοποιήσεις χωρίς να σου δίνει σωστή καθοδήγηση για υλικά ή τοποθεσίες. Το ίδιο συμβαίνει και με το scanning system των Animon, όπου πρέπει να σκανάρεις επανειλημμένα creatures για να αποκτήσεις πλήρεις πληροφορίες. Αντί να ενισχύουν το immersion, ορισμένα mechanics καταλήγουν να λειτουργούν περισσότερο σαν αγγαρεία.
Ένα μικρό παραμύθι επιστημονικής φαντασίας
Αν υπάρχει κάτι που το LumenTale πετυχαίνει σχεδόν αδιαπραγμάτευτα, αυτό είναι η αισθητική του ταυτότητα. Έχει έναν απίστευτα ζεστό και χρωματιστό εικαστικό χαρακτήρα που καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στο anime ύφος, το science fiction και το fantasy. Οι 2D χαρακτήρες πάνω στα 3D περιβάλλοντα δημιουργούν μια εικόνα που συχνά θυμίζει διαδραστικό παραμύθι. Δεν στηρίζεται στον τεχνικό ρεαλισμό, αλλά στην καλλιτεχνική συνοχή. Και αυτό λειτουργεί υπέρ του.
Τα Animon είναι προσεγμένα, σχεδιαστικά, και καταφέρνουν να έχουν προσωπικότητα χωρίς να γίνονται υπερβολικά περίπλοκα. Πολλά από αυτά αποπνέουν εκείνη τη δύσκολη ισορροπία μεταξύ χαριτωμένου και απειλητικού, ενώ τα late-game evolutions είναι συχνά εντυπωσιακά. Ακόμη κι όταν κάποια σχέδια μοιάζουν γνώριμα σε επίπεδο έμπνευσης, το overall αποτέλεσμα έχει χαρακτήρα και αποφεύγει την αίσθηση φθηνής απομίμησης.
Η μουσική παίζει επίσης τεράστιο ρόλο στην ατμόσφαιρα. Τα themes των περιοχών έχουν μια γλυκιά μελαγχολία που ταιριάζει απόλυτα στο ταξίδι του Trey. Άλλοτε ήρεμα και σχεδόν ονειρικά, άλλοτε πιο περιπετειώδη και ενεργητικά. Είναι από εκείνα τα soundtracks που ίσως δεν θυμάσαι αμέσως μετά το τέλος του παιχνιδιού, αλλά συνοδεύουν ιδανικά την εμπειρία.
Δυστυχώς, ο τεχνικός τομέας είναι εκείνος που πληγώνει περισσότερο. Ειδικά στην έκδοση του Switch, τα προβλήματα είναι συχνά και εμφανή. Frame drops, freezes, loading screens που διαδέχονται το ένα το άλλο και crashes. Υπάρχουν στιγμές όπου οι μάχες μοιάζουν να “σπάνε” από τις καθυστερήσεις των animations, ενώ η απουσία fast travel κάνει την κατάσταση ακόμη πιο κουραστική. Είναι κρίμα, γιατί πίσω από όλα αυτά φαίνεται ξεκάθαρα ένα παιχνίδι με τεράστια αγάπη και πραγματικό όραμα.
Τελικές σκέψεις
Το LumenTale: Memories of Trey είναι ίσως ένα από τα πιο φιλόδοξα creature collectors των τελευταίων ετών. Προσπαθεί να εξελίξει τη φόρμουλα μέσα από πιο σύνθετα combat systems, μεγαλύτερη ελευθερία στο party building και έναν κόσμο που δίνει έμφαση στην εξερεύνηση και την ατμόσφαιρα. Όταν όλα λειτουργούν σωστά, καταφέρνει να θυμίσει γιατί αγαπάμε εξαρχής αυτό το genre.
Ταυτόχρονα όμως, είναι κι ένα παιχνίδι που μοιάζει να λυγίζει κάτω από το βάρος της ίδιας του της φιλοδοξίας. Η υπερφόρτωση σε μηχανισμούς, η ελλιπής επεξήγηση πολλών συστημάτων και κυρίως τα τεχνικά προβλήματα, το κρατούν πίσω από το να γίνει πραγματικά σπουδαίο. Υπάρχουν στιγμές όπου η εμπειρία σε συνεπαίρνει και άλλες όπου νιώθεις ότι παλεύεις περισσότερο με το ίδιο το παιχνίδι παρά με τους αντιπάλους.
Παρά τις ατέλειές του, δύσκολα μπορείς να το αγνοήσεις. Έχει ψυχή και ξεχειλίζει από δημιουργικότητα. Σου δίνει εκείνη την σπάνια αίσθηση πως οι δημιουργοί ήθελαν πραγματικά να φτιάξουν κάτι δικό τους και όχι απλώς ένα ασφαλές αντίγραφο μιας πετυχημένης συνταγής. Αν η ομάδα συνεχίσει να το υποστηρίζει με patches και βελτιώσεις, κάτι που αναμένω ίσως και σε day 1 patch, έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε cult αγαπημένο.
LumenTale: Memories of Trey
Το LumenTale: Memories of Trey είναι ένα φιλόδοξο creature collector RPG που προσπαθεί να εξελίξει τη γνωστή φόρμουλα με πιο στρατηγικές μάχες, βαθύ customization και έναν πανέμορφο sci-fi fantasy κόσμο. Παρά τα τεχνικά προβλήματα και την υπερβολική πολυπλοκότητα ορισμένων συστημάτων, προσφέρει μια εμπειρία γεμάτη προσωπικότητα, εξερεύνηση και πραγματική αγάπη για το genre.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- To combat system είναι εξαιρετικά βαθύ και στρατηγικό
- Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι πανέμορφη
- Έχει μεγάλη ποικιλία μηχανισμών και customization
- Προσφέρει ένα ενδιαφέρον setting με ωραίο worldbuilding
- Το soundtrack είναι ιδιαίτερο
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Υποφέρει από ορισμένα τεχνικά προβλήματα, ειδικά στο Switch
- Έχει υπερβολικά πολλά systems χωρίς σωστή επεξήγηση
- Κουράζει η έλλειψη fast travel...
- Καθώς και τα αρκετά loading screens
- To menu management στα Holoken είναι κουραστικό
- Αργεί να "δέσει" η ιστορία