Το JDM: Japanese Drift Master είναι μια indie προσπάθεια που προσπαθεί να αγγίξει την καρδιά μιας ολόκληρης κουλτούρας, όντας ένα racing παιχνίδι με έμφαση στο drifting. Με σαφείς επιρροές από το Initial D και την ιαπωνική street racing σκηνή, επιχειρεί κάτι φιλόδοξο: να παντρέψει ένα open-world arcade/simcade racer με μία αφήγηση τύπου manga, αλλά και την αυθεντική ιαπωνική ατμόσφαιρα.
Και το αποτέλεσμα; Στον πυρήνα του, υπάρχει ένας τίτλος γεμάτος πάθος, στιβαρότητα στη φυσική του drifting, αλλά και κάποιες ατέλειες.
Πολλα υποσχομενο
Η πρώτη επαφή με το JDM είναι δυνατή. Εντυπωσιακή παρουσίαση, manga-style αφήγηση, μια φανταστική open world περιοχή, το Guntama Prefecture, γεμάτη από στενά ιαπωνικά δρομάκια, τις κλασικές βουνίσιες touge διαδρομές, επαρχιακά χωριά και neon-φωτισμένα αστικά τοπία.
Παίζεις ως ο Touma, ένας “Πολωνός drifter” που φτάνει στην Ιαπωνία, προσπαθώντας να ενταχθεί στην τοπική σκηνή και να αποδείξει την αξία του.
Η ιστορία που παρουσιάζεται μέσα από στατικές σελίδες manga, χωρίς voice over, ξεκινά με δυναμισμό, αλλά γρήγορα χάνει το ενδιαφέρον της. Πολλοί παίκτες θεώρησαν ότι ίσως θα ήταν καλύτερα το παιχνίδι να μην είχε καθόλου αφήγηση, καθώς συχνά επιβραδύνει το gameplay χωρίς να προσθέτει ουσιαστικό βάθος. Προσωπικά, δεν παρακολούθησα ολόκληρη την ιστορία – έκανα skip αρκετά σημεία.
Ωστόσο, αυτό που τραβάει την προσοχή από την αρχή είναι ο χειρισμός. Όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή προσπαθεί κάτι το ιδιαίτερο. Γενικά, μπορώ να πω με σιγουριά πως είναι από εκείνα τα παιχνίδια που ο χειρισμός κάνει “click”.
Simcade και Αrcade
Το JDM προσφέρει δύο modes οδήγησης: simcade και arcade. Το simcade mode φιλοδοξεί να συνδυάσει τον ρεαλισμό με την προσβασιμότητα, αλλά συχνά οδηγεί σε απογοητευτική εμπειρία, με υπερβολικά «νεκρό» τιμόνι και ασαφή ανταπόκριση στις κινήσεις. Από την άλλη, το arcade mode είναι πιο ξεκάθαρο, πιο “παιχνιδιάρικο” και κάνει το drifting άκρως διασκεδαστικό από την πρώτη στιγμή.
Οι παίκτες μπορούν να εκτελέσουν drifts μέσω χειρόφρενου, clutch-kick (ναι, έχει αφιερωμένο κουμπί για clutch-kick) ή σκέτη ιπποδύναμη. Το παιχνίδι δίνει πόντους με βάση τη διάρκεια, την ταχύτητα και το ρίσκο του κάθε drift, και η φυσική στο συγκεκριμένο πεδίο είναι απλά απολαυστική.
Δυστυχώς, μόλις βγεις από την δράση του drifting, το παιχνίδι αρχίζει να μας τα χαλάει. Η συμβατική οδήγηση στο open world είναι μεν μια ωραία εμπειρία αλλά άβολη και τα drag, grip και time attack events μοιάζουν με προσθήκες δεύτερης διαλογής, χωρίς το ίδιο επίπεδο φροντίδας στον σχεδιασμό τους.
Open world
Το Guntama φαίνεται τεράστιο στα χαρτιά, πάνω από 250 χιλιόμετρα δρόμων, πόλεις, χωριά, λίμνες, και mountain passes. Ωστόσο, στην πράξη, η εξερεύνηση είναι περιορισμένη. Οι περισσότεροι δρόμοι είναι “γραμμικοί”, οι φράχτες και τα αντικείμενα δεν καταστρέφονται, και πολλές διαδρομές καταλήγουν σε αόρατους τοίχους και αδιέξοδα. Παρά το εντυπωσιακό design του χάρτη, λείπει η ουσία που θα τον έκανε πραγματικά “ζωντανό”.
Οι δευτερεύουσες δραστηριότητες είναι ελάχιστες: λίγα speed traps, κάποιες αποστολές παράδοσης sushi, και μερικά time trials. Δεν υπάρχουν collectibles ή hidden events. Όλα τα υπόλοιπα, όπως οι illegal αγώνες και τα events με υψηλότερη δυσκολία, παρουσιάζονται ως “Coming Soon” (μπήκαν με το day 1 patch), στον χάρτη.
Το αποτέλεσμα; Ένας κόσμος που είναι τεχνικά open αλλά νιώθει πιο “κλειστός” από ένα linear racing παιχνίδι.
Customization
Αν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο το JDM: Japanese Drift Master πραγματικά διαπρέπει, αυτός είναι το customization. Από τις μηχανικές ρυθμίσεις μέχρι τις αισθητικές τροποποιήσεις, το παιχνίδι προσφέρει έναν πλούτο επιλογών που θυμίζουν κορυφαίους τίτλους της σκηνής.
Μεταξύ άλλων, μπορείς να πειράξεις: αναρτήσεις, γωνίες ευθυγράμμισης, ρυθμίσεις turbo, σύστημα πέδησης, γωνία τιμονιού και πολλά άλλα.
Όλα αυτά επηρεάζουν άμεσα την αίσθηση του οχήματος, ακόμα κι αν το παιχνίδι δεν εξηγεί πάντα ξεκάθαρα τι σημαίνει κάθε ρύθμιση για τον μέσο χρήστη. Αυτό αποτελεί πρόβλημα για νεότερους παίκτες που δεν έχουν εμπειρία από tuning. Θα μπορούσε να κάνει το μεγάλο βήμα και να εξηγεί αρκετά αναλυτικά είτε μέσω tutorials, είτε γραπτά (όπως τα Forza Horizon), τι επιπλοκές μπορεί να επιφέρει κάθε αλλαγή.
Σε αισθητικό επίπεδο, υπάρχουν body kits, φτερά, εξατμίσεις, ακόμα και αγωνιστικά καθίσματα ή τιμόνια, αλλά όχι σε μεγάλη ποικιλία. Το επίπεδο λεπτομέρειας φτάνει μέχρι το animation των χεριών του χαρακτήρα μέσα στο cockpit, κάτι που ανεβάζει τον ρεαλισμό του παιχνιδιού σημαντικά.
Τεχνικα εμποδια
Δυστυχώς, η τεχνική κατάσταση του παιχνιδιού είναι μια άλλη ιστορία. Υπάρχουν σοβαρά performance issues, ακόμα και σε μεσαίας ή υψηλής ισχύος PC setups. Από frame drops, softlocks και μη λειτουργικά menu, μέχρι προβλήματα με το rendering.
Ειδικά στους αγώνες, το AI είναι ασυνεπής. Σε κάποιες περιπτώσεις οι αντίπαλοι κινούνται με τρομακτικά χαμηλή ταχύτητα. Σε άλλες, κάνουν boost με ανεξήγητο τρόπο και “ξεφεύγουν” χωρίς να παίζουν με τους ίδιους κανόνες φυσικής. Οι αποστολές “tail the target” καταλήγουν σε μαρτύριο, επειδή πρέπει να κάνεις drift πίσω από άλλο όχημα χωρίς να το προσπεράσεις, μια εξαιρετικά άβολη εμπειρία.
Όσον αφορά τα racing wheels, υπάρχει περιορισμένη υποστήριξη και αρκετά άβολο force feedback. Ο χειρισμός με controller ή keyboard, ωστόσο, είναι αποδεκτός και σταθερός. Προσωπικά, κατέληξα στο να χρησιμοποιώ controller.
Aτμoσφαιρα
Η ιστορία του Touma παραδίδεται με στατικές σελίδες manga που εμφανίζονται ανάμεσα στα events. Ενώ το style είναι συμπαθητικό και έχει προσωπικότητα, η αφήγηση παραμένει επιφανειακή και αποκομμένη από την υπόλοιπη εμπειρία. Οι χαρακτήρες δεν μιλούν, δεν επηρεάζουν την δράση, και δεν “ζουν” μέσα στον κόσμο.
Η αισθητική του παιχνιδιού επίσης πάσχει από έλλειψη συνοχής. Κάποια UI στοιχεία έχουν anime style ή είναι racing-themed, ενώ άλλα είναι απλά, generic και άτονα. Οι γραφικές επιλογές (μεγάλα βάθη πεδίου, grainy εφέ, προβληματικό LOD) κάνουν την εικόνα να φαίνεται περίεργη, ακόμη και σε καλές ρυθμίσεις.
Το soundtrack όμως καταφέρνει να μας βάλει στο κλίμα. Υπάρχουν σταθμοί με Japanese hip hop, metal, J-pop, και φυσικά Eurobeat, απαραίτητο για οποιοδήποτε παιχνίδι εμπνέεται από το Initial D. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η default μουσικές επιλογές δεν είναι πάντα αυτές που ταιριάζουν στο κλίμα του παιχνιδιού ή του εκάστοτε event.
Γερο σκαρι
Το JDM: Japanese Drift Master είναι ένα έργο γεμάτο πάθος, από μια μικρή ομάδα που ήθελε να δημιουργήσει το απόλυτο tribute στην ιαπωνική tuning κουλτούρα και σε μεγάλο βαθμό, το πετυχαίνει. Αλλά το κάνει μ’ έναν τρόπο που αφήνει την αίσθηση ότι κυκλοφόρησε… ένα στάδιο νωρίτερα απ’ όσο θα έπρεπε.
Το campaign είναι “γραμμικά μη-γραμμικό”. Δηλαδή, υπάρχει ένας open world χάρτης, αλλά το παιχνίδι σου ζητά να παίζεις μία αποστολή τη φορά, χωρίς ουσιαστική ελευθερία. Η έλλειψη ζωής (NPCs), side content, ή έστω μικρών events για εξερεύνηση, μειώνει το immersion και κάνει το Guntama να νιώθει σαν ένα σκηνικό και όχι σαν ζωντανός κόσμος.
Τα loading screens είναι πολλά και ενίοτε μεγάλα, για ένα τέτοιο παιχνίδι. Οι αποστολές, αν και μερικές έχουν πολύ καλές ιδέες (όπως τα delivery runs σε style Crazy Taxi), κουράζουν λόγω επανάληψης ή ανούσιων μηχανισμών. Τα challenges είναι είτε υπερβολικά εύκολα είτε αφύσικα δύσκολα. Πολλά από αυτά καταλήγουν να ζητούν από τον παίκτη να εκμεταλλευτεί glitches ή περίεργα tricks αντί για οδηγική δεξιότητα.
Επιπλέον, υπάρχουν αποστολές όπως αυτή που πρέπει να εντυπωσιάσεις “την anime φίλη σου” με drift βαθμούς για να την κάνεις να… χαμογελάσει. Είναι το είδος fanservice που δεν προσθέτει κάτι στην εμπειρία, και αφήνει περίεργη αίσθηση, ειδικά όταν το υπόλοιπο παιχνίδι προσπαθεί να είναι μια σοβαρή αποτύπωση της drift κουλτούρας.
Eνα love letter
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το JDM είναι ένα love letter προς το drifting και την όλη κουλτούρα πίσω από αυτό. Η πιστότητα, αρκετά licensed αμάξια (και έρχονται ακόμα περισσότερα), η πλούσια παραμετροποίηση, η προσπάθεια δημιουργίας ενός ουσιαστικού cast χαρακτήρων (όσο ρηχό κι αν είναι το αποτέλεσμα), και η προσοχή στην αποτύπωση της ιαπωνικής κουλτούρας αποδεικνύουν πως η Gaming Factory έβαλε ψυχή σ’ αυτό τον τίτλο.
Το πρόβλημα είναι ότι, πολλές φορές, οι ατέλειες ξεχωρίζουν περισσότερο από τα καλά στοιχεία του. Το AI, το optimization, το ελλιπές UI, οι ελλείψεις σε polish, και η έλλειψη σαφήνειας στις ρυθμίσεις κάνουν την εμπειρία συχνά εκνευριστική. Σε συνδυασμό με τη χαμηλή πυκνότητα περιεχομένου και τη γραμμικότητα του campaign, ο παίκτης νιώθει γρήγορα πως έχει “δει τα πάντα” μέσα σε λίγες ώρες. Μου πήρε μόλις 10 ώρες για να κάνω τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του “grind” για να στήσω πέντε αμάξια.
Το θετικό της υπόθεσης είναι πως υπάρχει ελπίδα. Η ομάδα ανάπτυξης έχει ανακοινώσει ένα 9μηνο roadmap με νέα events, περιεχόμενο και βελτιώσεις. Και εφόσον πραγματοποιηθεί, το JDM θα μπορούσε να εξελιχθεί σ’ έναν αγαπημένο τίτλο της σκηνής drift/simcade.
Για την ώρα όμως, είναι ένα διασκεδαστικό και άγαρμπο παιχνίδι. Αν είσαι fan του Initial D, του tuning, του retro NFS vibe, ή θέλεις να πετάξεις μερικά drifts υπό τον Eurobeat ήχο, το JDM προσφέρει αρκετά για να σε τραβήξει. Αν θες ένα στιβαρό, ολοκληρωμένο racer χωρίς τεχνικά προβλήματα… ίσως πρέπει να περιμένεις λίγα patches ακόμα.
JDM: Japanese Drift Master
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το JDM είναι ένα love letter προς το drifting και την όλη κουλτούρα πίσω από αυτό...!