Το Guilty Gear -Strive-, από τα πρώτα κιόλας λεπτά, κάνει σαφές πως δεν έχουμε να κάνουμε με άλλη μία προσθήκη σε ένα μακροχρόνιο franchise, αλλά με μια τολμηρή απόπειρα εξευγενισμού και επανασχεδιασμού. Με την κυκλοφορία της έκδοσης 2.0, η Arc System Works δεν φοβήθηκε να αφαιρέσει πράγματα, να απλοποιήσει κάποια άλλα και να ξανά χτίσει από το μηδέν, κρατώντας όμως τον πυρήνα που κάνει τη σειρά τόσο ξεχωριστή.
Αυτό που εντυπωσιάζει αρχικά είναι η αυτοπεποίθηση του τίτλου. Δεν προσπαθεί να αποδείξει το τι είναι. Το γνωρίζει ήδη. Το αποτέλεσμα είναι ένα fighting game που πατά γερά τόσο στην παράδοση όσο και σε μια πιο σύγχρονη, προσβάσιμη φιλοσοφία. Σέβεται τον βετεράνο, αλλά ταυτόχρονα απλώνει το χέρι και στους newbies.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε εκρήξεις χρωμάτων, κιθάρες που ουρλιάζουν και χαρακτήρες που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από ένα μετα-αποκαλυπτικό anime fever dream, αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Όχι βιαστικά, αλλά με έναν σταθερό ρυθμό.
Κάθε μάχη είναι ένα μικρό performance.
Gameplay
Το Guilty Gear -Strive- παραμένει ένα βαθύ και απαιτητικό fighting game. Ωστόσο, η προσέγγιση του είναι πιο “καθαρή” σε σχέση με τους προκατόχους του. Οι κινήσεις έχουν περιοριστεί, τα inputs είναι πιο φιλικά, και η συνολική ροή της μάχης δείχνει πιο συγκρατημένη. Αυτό δεν σημαίνει πως έχει χαθεί η πολυπλοκότητα. Αντιθέτως, απλώς έχει “μεταφερθεί” αλλού.
Η έννοια του tempo αποκτά κεντρικό ρόλο. Δεν αρκεί να γνωρίζεις combos. Πρέπει να καταλαβαίνεις πότε να επιτεθείς, πότε να πιέσεις και πότε να υποχωρήσεις. Το σύστημα tension ενθαρρύνει την επιθετικότητα, δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον ψυχολογικό παιχνίδι μεταξύ των δύο παικτών. Η άμυνα υπάρχει, αλλά δεν είναι ποτέ η “άνετη/ασφαλές” επιλογή.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα “Roman Cancels”, που επιστρέφουν πιο ευέλικτα από ποτέ. Δίνουν τη δυνατότητα για δημιουργικότητα, για improvisation μέσα στη μάχη. Είναι από εκείνα τα συστήματα που δεν κατακτώνται εύκολα, αλλά όταν το κάνεις, αλλάζει πλήρως τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι το παιχνίδι.
Ύστερα, υπάρχει το wall break system. Μια φαινομενικά μικρή προσθήκη που όμως αλλάζει ριζικά τη ροή των αγώνων. Οι μάχες δεν “κολλάνε” σε μια γωνία για πάντα. Υπάρχει μια φυσική επαναφορά, ένα reset που δίνει ανάσα και στους δύο παίκτες, χωρίς να τιμωρεί την επιθετικότητα. Είναι μια σχεδιαστική επιλογή που δείχνει ωριμότητα.
Περιεχόμενο
Ένας τομέας όπου το Strive προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, είναι ίσως το single-player περιεχόμενο. Οι επιλογές υπάρχουν, αλλά μοιάζουν κάπως περιορισμένες σε σχέση με παλαιότερους τίτλους. Το Arcade mode είναι λειτουργικό, αλλά δεν προσφέρει την ίδια αφηγηματική ανταμοιβή που ίσως περίμεναν οι παλιοί fans.
Το Mission mode, από την άλλη, αποτελεί ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία για νέους παίκτες. Πρόκειται για μια σταδιακή εισαγωγή στη “γλώσσα” του παιχνιδιού. Από βασικές κινήσεις μέχρι πιο σύνθετες στρατηγικές, λειτουργεί σαν ένας διακριτικός δάσκαλος που σε καθοδηγεί σιγά-σιγά.
Η απουσία πιο παραδοσιακών modes, όπως εκτεταμένα combo challenges, ίσως απογοητεύσει ένα κομμάτι του κοινού. Όμως είναι ξεκάθαρο πως το βάρος έχει δοθεί αλλού. Το online.
Το Story mode αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση. Δεν είναι mode με την παραδοσιακή έννοια. Είναι ουσιαστικά μια ταινία. Μια μεγάλη, υπερβολική, σχεδόν χαοτική anime αφήγηση που είτε θα σε παρασύρει είτε θα σε αφήσει αποστασιοποιημένο. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια τολμηρή επιλογή.
Η οnline εμπειρία
Το rollback netcode λειτουργεί εξαιρετικά, προσφέροντας ομαλές αναμετρήσεις ακόμα και σε συνθήκες που συνήθως θα δημιουργούσαν προβλήματα. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που η τεχνολογία υπάρχει, αλλά είναι αόρατη και μη επεμβατική.
Το σύστημα των lobbies είναι πιο ιδιόμορφο. Με avatars και μια ελαφρώς arcade αισθητική, προσπαθεί να δώσει χαρακτήρα. Δεν είναι πάντα το πιο πρακτικό σύστημα, αλλά έχει μια γοητεία. Υπάρχει μια αίσθηση κοινότητας, έστω και αν κάποιες φορές η πλοήγηση γίνεται άβολη.
Η κατάταξη των παικτών μέσω floors βοηθά στο matchmaking. Δεν θα βρεθείς εύκολα αντιμέτωπος με κάποιον εκτός του επιπέδου σου. Αυτό το κάνει πιο φιλόξενο, ειδικά για νέους παίκτες που θέλουν να μάθουν χωρίς να αποθαρρύνονται.
Αξίζει να σημειωθεί πως το cross-play, στην έκδοση του Switch, απουσιάζει. Στις υπόλοιπες πλατφόρμες λειτουργεί κανονικά.
Οπτικοακουστικός τομέας
Εδώ το Strive αγγίζει επίπεδα εντυπωσιασμού που δύσκολα συναντάς στο είδος. Είναι πραγματικά “refreshing” το γεγονός πως διατηρεί το χαρακτηριστικό του στιλιζάρισμα και δεν ακολουθεί την μανία των 3D/semi-realistic χαρακτήρων.
Κάθε μάχη ξεκινά σαν σκηνή από anime και μεταβαίνει αβίαστα στο gameplay. Η αισθητική είναι συνεπής, τολμηρή και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Τα animations έχουν βάρος, ένταση και μια σχεδόν κινηματογραφική ποιότητα. Οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί. Οι πίστες, από την άλλη, λειτουργούν σαν σκηνικά που συμπληρώνουν το χάος της μάχης χωρίς να το επισκιάζουν.
Η μουσική, είναι ένα εκρηκτικό μείγμα rock που λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη. Τα κομμάτια διαμορφώνουν τη δράση, με τον τρόπο τους. Είναι από εκείνα τα soundtracks που θα θυμάσαι, και θα ακούς, και εκτός παιχνιδιού. Ο ήχος των επιθέσεων, οι συγκρούσεις, ακόμα και οι μικρές λεπτομέρειες, όλα συνθέτουν μια εμπειρία που είναι “αισθητή”.
Συμπέρασμα
Το Guilty Gear -Strive- είναι ένα τολμηρό, καλοσχεδιασμένο και, πάνω απ’ όλα, ουσιαστικό fighting παιχνίδι. Καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στην προσβασιμότητα και το βάθος, χωρίς να προδίδει την ταυτότητα της σειράς. Σέβεται τον χρόνο σου, ενώ ταυτόχρονα σε προκαλεί να επενδύσεις σε αυτό.
Για τους νέους παίκτες, αποτελεί ίσως το καλύτερο σημείο εισόδου στη σειρά – γενικότερα στα fighting games, μαζί με το Street Fighter 6. Για τους παλιούς, είναι μια ανανέωση που δεν ξεχνά τις ρίζες της.
Guilty Gear -Strive-
Το Guilty Gear -Strive- είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα fighting games των τελευταίων ετών, συνδυάζοντας τεχνική αρτιότητα με καλλιτεχνική ταυτότητα. Παρά τις μικρές αδυναμίες στο περιεχόμενο, η εμπειρία που προσφέρει στο gameplay και στο online κομμάτι είναι κορυφαία. Πρόκειται για έναν τίτλο που δεν φοβάται να εξελιχθεί, παραμένοντας πιστός στον εαυτό του.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Προσφέρει εξαιρετικό gameplay με βάθος και ροή
- Έχει εντυπωσιακό οπτικοακουστικό τομέα
- Το online του έχει rollback netcode και cross-play
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Το lobby system είναι ιδιόμορφο και κάπως άβολο
- Το single-player περιεχόμενο είναι κάπως περιορισμένο
- Η έκδοση του Switch δεν έχει cross-play