Σε έναν κόσμο που έχει βυθιστεί στο σκοτάδι, όπου ο ήλιος έχει πάψει να ανατέλλει απογοητευμένος από την ανθρώπινη απληστία και αδιαφορία, το Gloomy Eyes ξετυλίγει μια παραμυθένια, μα ταυτόχρονα μελαγχολική ιστορία. Καλείσαι να εξερευνήσεις ένα σύμπαν όπου οι νεκροί ζουν πλάι στους ζωντανούς και η ελπίδα αναβλύζει μέσα από την πιο απροσδόκητη φιλία. Εκείνη ενός ζόμπι-παιδιού και ενός ανθρώπου-κοριτσιού. Δεν πρόκειται για άλλο ένα συνηθισμένο παιχνίδι τρόμου, αλλά για μια συν-αισθηματική περιπέτεια με στοιχεία γοτθικής φαντασίας.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο ήρωες που προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους: τον Gloomy, ένα νεαρό αγόρι-ζόμπι που ζει στο περιθώριο, και τη Nena, μια θαρραλέα και γεμάτη περιέργεια κοπέλα που πιστεύει ότι μπορεί να ανακαλύψει τι συνέβη στον χαμένο ήλιο. Ο κόσμος τους μαστίζεται από φόβο και προκατάληψη, ενώ ένας φανατικός ιερέας, ο θείος της Nena, έχει κηρύξει πόλεμο στους απέθαντους, κατηγορώντας τους για την αιώνια νύχτα που σκεπάζει τα πάντα.
Η αφήγηση, γεμάτη ποιητική μελαγχολία, καθοδηγείται από τη φωνή ενός νεκροθάφτη που λειτουργεί ως αφηγητής και παρατηρητής της ιστορίας. Με τρόπο θεατρικό και συγκινητικό, μας συνοδεύει σε μια ιστορία αγάπης, ελπίδας και λύτρωσης μέσα από το σκοτάδι. Από την πρώτη στιγμή γίνεται φανερό πως το Gloomy Eyes δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με δράση. Θέλει να σε κάνει να νιώσεις πράγματα.
Ενας ηλιος που δεν ανατελλει
Η ατμόσφαιρα του Gloomy Eyes είναι ιδιαίτερη. Εμπνευσμένο ξεκάθαρα από τη σκοτεινή μαγεία του Tim Burton και τη stop-motion αισθητική ταινιών όπως Coraline και The Nightmare Before Christmas, μοιάζει να ζωντανεύει μέσα από μια σειρά μικροσκοπικών διοραμάτων. Κάθε σκηνή θυμίζει θεατρικό σκηνικό, με προσεγμένη φωτιστική σκηνοθεσία και λεπτομέρειες που σε προσκαλούν να παρατηρήσεις το σκηνικό.
Η παλέτα των χρωμάτων κινείται ανάμεσα σε ψυχρά μπλε και βαθιά πορτοκαλί, τονίζοντας την αντίθεση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο φως και το σκοτάδι. Οι χαρακτήρες, αν και σχεδιασμένοι με υπερβολικά χαρακτηριστικά, μεταφέρουν μια ανθρώπινη ευαισθησία που δύσκολα συναντάται σε παιχνίδια αυτού του είδους. Ο Gloomy, με το μισό του κρανίο ανοιχτό, και η Nena, με τα τεράστια μάτια γεμάτα αθωότητα, είναι δύο φιγούρες που αποπνέουν κάτι το τρυφερό, ακόμη κι αν περιβάλλονται από αποσύνθεση και απελπισία.
Η μουσική συνοδεύει υποδειγματικά το ύφος του παιχνιδιού. Οι συνθέσεις θυμίζουν έργα του Danny Elfman. Κάθε κεφάλαιο έχει τον δικό του ηχητικό παλμό, ενώ η αφήγηση του νεκροθάφτη, με φωνή βαθιά, γεμάτη ειρωνεία και συμπόνια, δίνει ζωή στην ιστορία σαν να παρακολουθείς μια κινούμενη παραβολή. Οι ήχοι περιβάλλοντος, το τρίξιμο των φύλλων, τα μακρινά βήματα, το απαλό βουητό του ανέμου, συνθέτουν έναν κόσμο που ζει και αναπνέει, ακόμα και χωρίς φως. Είναι σπάνιο να συναντάς παιχνίδι όπου ο ήχος καθορίζει συναισθηματικά την δράση, τόσο έντονα.
Μηχανισμοι
Το Gloomy Eyes περιγράφεται ως “self-coop” puzzle adventure, δηλαδή μια συνεργατική εμπειρία για έναν μόνο παίκτη. Αυτό σημαίνει πως εναλλάσσεσαι συνεχώς ανάμεσα στους δύο ήρωες, χρησιμοποιώντας τις διαφορετικές τους ικανότητες για να προχωρήσεις. Ο Gloomy μπορεί να μετακινεί βαριά αντικείμενα, να ρίχνει πέτρες και να περνάει από σκοτεινά περιβάλλοντα, αλλά υποφέρει όταν πλησιάζει στο φως. Η Nena, αντίθετα, είναι πιο ευκίνητη, μπορεί να πατήσει διακόπτες και να κινηθεί κάτω από τα φώτα, αλλά κινδυνεύει αν πλησιάσει το σκοτάδι ή τα ζόμπι.
Η εναλλαγή αυτή δημιουργεί μια αίσθηση ρυθμού και συνεργασίας. Πολλά από τα παζλ απαιτούν συνεχή συντονισμό. O ένας ανοίγει δρόμο, ο άλλος περνάει. O ένας κρατάει το φως μακριά, ο άλλος το χρησιμοποιεί. Παρότι τα παζλ δεν είναι εξαιρετικά δύσκολα, παραμένουν ευρηματικά και ενταγμένα στο πνεύμα της αφήγησης. Αυτό που μετράει περισσότερο εδώ δεν είναι η πρόκληση, αλλά η εμπειρία του να βλέπεις τους δύο ήρωες να μαθαίνουν να συνεργάζονται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα θεματάκια. Η κάμερα, που παραμένει σταθερή σε προεπιλεγμένες γωνίες, πολλές φορές δυσκολεύει τον προσανατολισμό. Κάποια αντικείμενα δεν είναι σαφώς διακριτά, ενώ μικρά τεχνικά προβλήματα, όπως το “κόλλημα” των χαρακτήρων στο περιβάλλον, μπορεί να διακόψουν προσωρινά τη ροή. Παρόλα αυτά, τα checkpoints είναι συχνά και οι αποτυχίες δεν τιμωρούνται σκληρά, κάτι που σου επιτρέπει να συνεχίσεις την ιστορία χωρίς εκνευρισμό.
Θεματικα μοτιβα
Η αφήγηση του Gloomy Eyes λειτουργεί σαν παραμύθι για ενήλικες. Είναι ένα ποίημα για την αποδοχή, τη διαφορετικότητα και την ελπίδα μέσα στο σκοτάδι. Πίσω από την απλή επιφάνεια μιας ιστορίας αγάπης ανάμεσα σε ένα κορίτσι και ένα αγόρι-ζόμπι, κρύβεται μια συμβολική ματιά πάνω στη μισαλλοδοξία και τον φόβο του “άλλου”. Οι άνθρωποι που κυνηγούν τα ζόμπι αντιπροσωπεύουν εκείνους που, μπροστά στο άγνωστο, επιλέγουν να καταστρέφουν αντί να κατανοούν. Ο Gloomy και η Nena είναι δύο ψυχές που αρνούνται να αποδεχθούν αυτή τη λογική του μίσους και προτιμούν να φτιάξουν τον δικό τους μικρό κόσμο ελπίδας.
Η σχέση των δύο ηρώων είναι ο πυρήνας που συγκρατεί όλο το οικοδόμημα. Αν και δεν υπάρχει διάλογος ανάμεσά τους, η συναισθηματική τους σύνδεση εκφράζεται μέσα από τις κινήσεις, τα βλέμματα, και τις μικρές στιγμές σιωπής. Η σκηνή όπου τα μάτια τους συναντιούνται για πρώτη φορά κάτω από το φως της σελήνης αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη συμβολική στιγμή.
Η παρουσία του νεκροθάφτη ως αφηγητή ενισχύει το αίσθημα ότι παρακολουθούμε έναν ζωντανό θρύλο. Ο τρόπος που αφηγείται, με χιούμορ και νοσταλγία, μετατρέπει κάθε κεφάλαιο σε μικρό θεατρικό επεισόδιο. Υπάρχει μια αίσθηση λες και ακούμε έναν αφηγητή να μοιράζεται ιστορίες δίπλα στη φωτιά. Το στοιχείο αυτό δίνει μοναδική ταυτότητα.
Τα τεχνικα
Κάθε κεφάλαιο στο Gloomy Eyes μοιάζει με ξεχωριστή μικρογραφία. Οι τοποθεσίες εναλλάσσονται από εγκαταλειμμένα σχολεία και νεκροταφεία μέχρι σκοτεινά λούνα παρκ και ερειπωμένα σπίτια. Ο σχεδιασμός βασίζεται σε σπειροειδή δομή. Επιστρέφεις συχνά σε προγενέστερα σημεία, ενεργοποιώντας μηχανισμούς ή ανοίγοντας νέες διαδρομές. Αυτή η επιλογή δίνει αίσθηση συνεκτικότητας, αν και κάποιες φορές κουράζει όταν η πλοήγηση γίνεται ασαφής λόγω της προοπτικής.
Η δυνατότητα περιστροφής της κάμερας προσφέρει ελευθερία παρατήρησης, αλλά όχι πάντα καθαρό προσανατολισμό. Επειδή τα σκηνικά είναι σχεδιασμένα σαν διοράματα, συχνά δεν είναι προφανές ποιο αντικείμενο μπορεί να μετακινηθεί ή ποια πόρτα οδηγεί παρακάτω. Παρ’ όλα αυτά, η διάταξη των επιπέδων είναι γεμάτη μικρές αφηγηματικές λεπτομέρειες. Πινακίδες, αντικείμενα, σκίτσα στους τοίχους… τα οποία ανταμείβουν όσους αφιερώσουν χρόνο στην παρατήρηση.
Από τεχνικής άποψης, δεν είναι αψεγάδιαστο. Μεταξύ άλλων, συμβαίνουν μικρά κολλήματα στους χαρακτήρες και στιγμιαίες διακοπές στον ήχο. Ευτυχώς, όχι συχνά. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική απόδοση είναι ομαλή, ειδικά στις κονσόλες.
Η ροη
Η δομή του Gloomy Eyes είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να σου επιτρέπει να βιώσεις την ιστορία χωρίς να σκοντάφτεις σε υπερβολικά απαιτητικά εμπόδια. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν στιγμές όπου η ροή διακόπτεται από δυσκολίες ή μηχανισμούς που δεν επικοινωνούν καθαρά τον σκοπό τους. Για παράδειγμα, σε ορισμένα σημεία, η επαφή με το φως ή με έναν εχθρό μπορεί να προκαλέσει “bug” στην εναλλαγή χαρακτήρων, αναγκάζοντας σε να φορτώσεις εκ νέου το τελευταίο checkpoint. Ευτυχώς, αυτά τα ζητήματα δεν συμβαίνουν συχνά, αλλά δείχνουν πως το παιχνίδι θα μπορούσε να ωφεληθεί από λίγο ακόμα polishing, πριν κυκλοφορήσει.
Κάπου εδώ, θέλω να τονίσω πως ενώ ανεβαίνει τώρα το review, η επαφή μου με το παιχνίδι είχε συμβεί πριν την κυκλοφορία. Αυτό σημαίνει πως κάποια από αυτά τα προβλήματα ίσως έχουν επιλυθεί. Η βαθμολογία, στο τέλος, δεν αφορά αρκετά από αυτά τα θέματα.
Οι γρίφοι, αν και σχετικά απλοί, διαθέτουν λογική συνέπεια. Πολλοί βασίζονται σε μηχανισμούς φυσικής, όπως η μετακίνηση αντικειμένων για να δημιουργηθεί σκιά ή η χρήση διακοπτών για να αλλάξει η ροή φωτός. Το γεγονός ότι απαιτείται συνεργασία μεταξύ Gloomy και Nena για κάθε αποστολή, δίνει ρυθμό και νόημα στη δομή. Δεν είναι ένα παιχνίδι που χρειάζεται επιδεξιότητα, αλλά (κυρίως) παρατηρητικότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η απλότητα λειτουργεί υπέρ του, αν και σε προχωρημένα κεφάλαια ίσως κουράζει η επανάληψη του ίδιου μοτίβου.
Η διάρκεια της ιστορίας κυμαίνεται γύρω στις πέντε ώρες, χωρισμένη σε δεκατέσσερα κεφάλαια. Κάθε κεφάλαιο λειτουργεί σαν αυτοτελές επεισόδιο, με αρχή, μέση και τέλος, διατηρώντας την αίσθηση ενός μακρόσυρτου παραμυθιού. Αν κάποιος επιλέξει να ψάξει για collectibles ή “memories”, η διάρκεια αυξάνεται ελαφρώς, αν και αυτά τα στοιχεία είναι περισσότερο διακοσμητικά. Η καμπύλη δυσκολίας παραμένει ήπια και προβλέψιμη, καθιστώντας το προσβάσιμο ακόμη και σε λιγότερο έμπειρους παίκτες.
Και εζησαν αυτοι καλα…
Το Gloomy Eyes είναι ένα παιχνίδι που ακροβατεί σε ένα πολύ λεπτό σκοινί. Από τη μία, προσφέρει μια μαγευτική ατμόσφαιρα, υπέροχη αισθητική και ιστορία. Από την άλλη, υποφέρει από μικρά τεχνικά προβλήματα, ασαφή καθοδήγηση και έναν ρυθμό που κάποιες στιγμές γίνεται αργός. Όμως, τα μειονεκτήματα αυτά δύσκολα σκιάζουν τη συνολική εμπειρία. Είναι ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να το “τρέξεις”… σαν να διαβάζεις ένα σκοτεινό παραμύθι υπό το φως των κεριών.
Απευθύνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό, σε όσους αγαπούν τις ιστορίες που μιλούν για την αποδοχή, τη διαφορετικότητα και την τρυφερότητα, συγκεκριμένα. Οι λάτρεις του Tim Burton, της Laika και των σκοτεινών παραμυθιών θα αισθανθούν αμέσως “σαν στο σπίτι τους”.
Στο τέλος της διαδρομής, όταν η Nena και ο Gloomy σηκώνουν τα μάτια τους προς τον ουρανό, αντιλαμβάνεσαι ότι η ιστορία δεν αφορούσε την επιστροφή του ήλιου. Ήταν για την επιστροφή της ανθρωπιάς. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο φωτεινό μήνυμα που θα μπορούσε να κρύβει ένα παιχνίδι “βουτηγμένο” στο σκοτάδι.
