Από την πρώτη στιγμή που άνοιξε το “early access” του Forza Horizon 6 και ξεκίνησα να παίζω, σκεφτόμουν πως ακριβώς μπορεί να το βαθμολογήσει κάποιος λαμβάνοντας υπόψιν πως είναι μια must racing εμπειρία. Μπήκα με αρκετά καλή διάθεση (και hype), αλλά πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού πως το franchise δεν έχει δει ιδιαίτερες αλλαγές, από το Forza Horizon 3, κυρίως, και μετά. Το Forza Horizon 4 είχε χαρακτήρα, κάτι που το 5 πάσχιζε – ας παριστάνουμε πως το 5 δεν βγήκε ποτέ. Το 6 όμως; Well… το Forza Horizon 6 είναι μια περίπτωση σαν και το 4.
Το νιώθεις από την πρώτη στιγμή που οι τροχοί ακουμπούν στην άσφαλτο της βρεγμένης Shibuya στο Tokyo, ενώ τα νέον αντανακλούν πάνω στο καπό και μια μελωδία city pop σβήνει αργά πίσω από τον ήχο του turbo. Είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ένας ψηφιακός κόσμος μοιάζει να αναπνέει.
Η Playground Games έκανε επιτέλους το πολυπόθητο ταξίδι/άλμα προς την Ιαπωνία και το μετέτρεψε σε μια γιορτή αυτοκίνησης. Όχι όμως με τη μορφή ενός αυστηρά ρεαλιστικού χάρτη, αν και υπάρχουν σημεία που είναι πραγματικά. Το Forza Horizon 6 παρουσιάζει μια εξιδανικευμένη εκδοχή της χώρας. Ένα συμπυκνωμένο όνειρο γεμάτο βουνά για touge, στενά σοκάκια λουσμένα σε πινακίδες neon, αυτοκινητόδρομους που διασχίζουν τη νύχτα σαν φωτεινά ποτάμια και μικρές επαρχιακές διαδρομές που μυρίζουν βροχή και καμένο λάστιχο.
Το εντυπωσιακό είναι πως, έξι παιχνίδια μετά, η σειρά εξακολουθεί να διατηρεί την ταυτότητα της. Δεν προσπαθεί να γίνει hardcore simulation. Δεν την ενδιαφέρει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα ενός circuit racer. Το Forza Horizon 6 θέλει να σε κάνει να ερωτευτείς την οδήγηση και το καταφέρνει με τρόπο σχεδόν αβίαστο. Ακόμα κι όταν η φόρμουλα δείχνει γνώριμη, η ατμόσφαιρα αυτού του νέου σκηνικού αρκεί για να κάνει το ταξίδι να μοιάζει φρέσκο.
Παράλληλα όμως, πίσω από τα πυροτεχνήματα και τη λάμψη, αρχίζουν να διακρίνονται και κάποια σημάδια κόπωσης. Η σειρά βρίσκεται πλέον σε ένα περίεργο σημείο. Από τη μία τελειοποιεί όσα κάνει καλά. Από την άλλη, μοιάζει φοβισμένη να αλλάξει πραγματικά, όπου δείχνει πως έχει ξεπεραστεί. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που προσφέρει αμέτρητες ώρες απόλαυσης, αλλά και μια αίσθηση πως ίσως έχει φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί με την υπάρχουσα φιλοσοφία του.
Ένας ψηφιακός ύμνος στην Ιαπωνία
Η μεγαλύτερη επιτυχία του δεν είναι ούτε ο αριθμός των αυτοκινήτων ούτε το μέγεθος του χάρτη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνει τη φαντασίωση της Ιαπωνίας μέσα από το βλέμμα ενός petrolhead. Η Playground δεν επιχείρησε να δημιουργήσει μια φωτογραφική αναπαράσταση της χώρας. Δημιούργησε, ας πούμε, ένα “greatest hits” της ιαπωνικής αυτοκινητιστικής κουλτούρας.
Μέσα σε λίγα λεπτά μπορείς να βρεθείς από πυκνοκατοικημένες λεωφόρους γεμάτες φωτεινές διαφημίσεις σε ορεινά περάσματα που θυμίζουν σκηνές βγαλμένες από anime των ‘90s. Καταφέρνει να μεταφέρει εκείνη τη ρομαντική εικόνα της νυχτερινής οδήγησης, όπου ο δρόμος ανοίγεται μπροστά σου κι όλα μοιάζουν λίγο πιο κινηματογραφικά απ’ όσο θα έπρεπε. Και κάπου εκεί, το Horizon 6 πετυχαίνει το σημαντικότερο. Σε κάνει να θέλεις να οδηγήσεις χωρίς σκοπό.
Το “Discover Japan”, η νέα πλευρά του παιχνιδιού που εστιάζει περισσότερο στην εξερεύνηση και την κουλτούρα, αποδεικνύεται τελικά πολύ σημαντικότερη απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Δεν λειτουργεί απλώς σαν checklist δραστηριοτήτων. Δίνει προσωπικότητα στον κόσμο. Οι μικρές ξεναγήσεις, οι φωτογραφικές αποστολές, οι διαδρομές μέσα από ιστορικές περιοχές και οι αναφορές στην ιστορία της ιαπωνικής αυτοκίνησης προσθέτουν έναν τόνο σχεδόν ταξιδιωτικού ντοκιμαντέρ.
Υπάρχουν στιγμές που αφήνει στην άκρη την ανάγκη για ταχύτητα και απλώς σε αφήνει να υπάρξεις μέσα στον χώρο του. Να παρατηρήσεις τις λεπτομέρειες μιας επαρχιακής διαδρομής, να ακούσεις τον ήχο της βροχής πάνω στη λαμαρίνα ή να χαθείς σε έναν αυτοκινητόδρομο με φόντο τα φώτα της πόλης. Αυτές είναι και οι καλύτερες στιγμές του Forza Horizon 6.
Οδήγηση που παραμένει σημείο αναφοράς
Εκεί όπου η σειρά συνεχίζει να κυριαρχεί στον χώρο των arcade racers, χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό, είναι φυσικά το driving model. Το Forza Horizon 6 ίσως να μην επαναστατεί, όμως τελειοποιεί ξανά μια ήδη εξαιρετική βάση. Η οδήγηση παραμένει απολαυστική με τρόπο σχεδόν επικίνδυνο για την αίσθηση του χρόνου. Μπαίνεις για «μία ακόμα κούρσα» και ξαφνικά έχουν περάσει δύο ώρες. Έβγαλα, σχεδόν αβίαστα, όλο το “main questline” σε 2-3 μέρες.
Το σημαντικότερο είναι πως προσαρμόζεται σχεδόν σε κάθε τύπο παίκτη. Με όλες τις βοήθειες ενεργοποιημένες, γίνεται ένα άκρως προσβάσιμο arcade racer που μπορεί να απολαύσει οποιοσδήποτε. Όσο όμως αφαιρείς assists, αρχίζει να αποκαλύπτει έναν πιο απαιτητικό χαρακτήρα. Οι μεταφορές βάρους, η πρόσφυση στο βρεγμένο οδόστρωμα και η συμπεριφορά κάθε αυτοκινήτου αποκτούν ουσία.
Οι μάχες στα ορεινά touge αποτελούν ίσως το απόλυτο highlight. Εκεί βλέπουμε γιατί ζητούσαμε τόσα χρόνια την Ιαπωνία ως τον επόμενο προορισμό. Στενοί δρόμοι, συνεχόμενες φουρκέτες, drift μέσα στη νύχτα και μουσική που δένει τέλεια με τον ρυθμό της διαδρομής. Είναι από εκείνες τις στιγμές που το Horizon 6 σταματά να μοιάζει με open-world checklist και μετατρέπεται σε καθαρή οδηγική απόλαυση.
Ακόμα και τα διαφορετικά είδη επιφανειών έχουν πλέον περισσότερο χαρακτήρα. Η βροχή επηρεάζει αισθητά το κράτημα, το χιόνι αλλάζει τη συμπεριφορά των αυτοκινήτων και οι χωμάτινες διαδρομές απαιτούν διαφορετική προσέγγιση. Δεν φτάνει ποτέ στο επίπεδο ενός αυστηρού προσομοιωτή, αλλά αυτό δεν είναι και το ζητούμενο. Πετυχαίνει εκείνη τη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλιστικό feedback και την arcade διασκέδαση… και το λατρεύω.
Υπερβολή, θέαμα και μια μόνιμη ανάγκη εντυπωσιασμού
Αν υπάρχει κάτι που με χαλάει στο Forza Horizon 6 περισσότερο από κάθε άλλο, είναι η αδυναμία του να “ηρεμήσει”. Είναι αποφασισμένο να σου υπενθυμίζει συνεχώς το πόσο διασκεδαστικό είναι. Κάθε λίγα λεπτά εμφανίζονται ειδοποιήσεις, rewards, wheelspins, πόντοι εμπειρίας και νέες δραστηριότητες. Είναι ένας ασταμάτητος καταιγισμός ντοπαμίνης.
Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό λειτουργεί. Τα μεγάλα Horizon Rush events είναι θεαματικά με τρόπο σχεδόν γελοία απολαυστικό. Αγώνες απέναντι σε τεράστια gundams, καταδιώξεις δίπλα σε bullet trains και scripted στιγμές που θυμίζουν blockbuster δράσης δημιουργούν σκηνές που δύσκολα ξεχνάς. Η Playground αγκαλιάζει για μία ακόμη φορά την υπερβολή της.
Υπάρχουν όμως και εκείνες οι φορές που όλο αυτό καταλήγει κουραστικό. Ο χάρτης είναι ασφυκτικά γεμάτος από icons, collectibles και filler δραστηριότητες χωρίς ιδιαίτερη ουσία. Το interface συχνά μοιάζει περισσότερο με theme park εφαρμογή παρά με ένα racing game. Ανήκει σε εκείνη τη σχολή open-world σχεδιασμού που φοβάται πως ο παίκτης θα βαρεθεί αν δεν συμβαίνει κάτι κάθε δευτερόλεπτο – Ubisoft-like.
Κι αυτό τελικά αφαιρεί λίγο από τη μαγεία, δυστυχώς. Γιατί το ίδιο το driving είναι τόσο καλό, που δεν χρειάζεται διαρκώς πυροτεχνήματα για να κρατήσει το ενδιαφέρον σου. Μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές γεννιούνται ακριβώς όταν αγνοείς όλους τους περισπασμούς και απλώς οδηγείς μέσα στη νύχτα. Εκεί καταλαβαίνεις πως η ουσία του Horizon παραμένει ακόμα πανίσχυρη, ακόμη κι αν το παιχνίδι συχνά προσπαθεί να την πνίξει κάτω από layers περιττής φασαρίας.
Τεχνικός τομέας και ατμόσφαιρα
Οπτικά, το Forza Horizon 6 είναι εντυπωσιακό, έστω κι αν η τεχνολογική του βάση αρχίζει πλέον να δείχνει την ηλικία της σε ορισμένα σημεία. Η Playground καταφέρνει να αποσπάσει σχεδόν τα πάντα από τη ForzaTech engine, προσφέροντας πανέμορφους φωτισμούς, εξαιρετικά reflections και εκπληκτικά μοντέλα αυτοκινήτων.
Η νυχτερινή οδήγηση στο Tokyo είναι από τα πιο ατμοσφαιρικά πράγματα που έχει παρουσιάσει ποτέ η σειρά. Οι βρεγμένοι δρόμοι αντανακλούν τα neon σαν καθρέφτες, οι αυτοκινητόδρομοι μοιάζουν ατελείωτοι και η αίσθηση ταχύτητας είναι φανταστική. Το παιχνίδι γνωρίζει πότε να γίνει σχεδόν φωτορεαλιστικό και πότε να θυσιάσει τον ρεαλισμό για χάρη του στιλ.
Ωστόσο, σε πιο ήρεμες στιγμές φαίνονται και οι αδυναμίες. Τα cutscenes εξακολουθούν να έχουν εκείνη την παράξενη αποστειρωμένη αισθητική της σειράς, με χαρακτήρες που μοιάζουν περισσότερο με φωνές παρά με πραγματικές προσωπικότητες. Οι διάλογοι παραμένουν υπερβολικά “χαρούμενοι”, σχεδόν τεχνητά αισιόδοξοι, στερώντας από τον κόσμο οποιοδήποτε ίχνος έντασης ή ανθρώπινης τριβής.
Αντίθετα, ο ηχητικός τομέας είναι εξαιρετικός. Οι κινητήρες ακούγονται υπέροχα, τα radio stations έχουν γνώριμα κομμάτια και η προσθήκη ιαπωνικής μουσικής δίνει μοναδικό χαρακτήρα στην εμπειρία. Υπάρχουν στιγμές όπου ένα κομμάτι city pop που παίζει χαμηλά στο background αρκεί για να μετατρέψει μια απλή διαδρομή σε κάτι σχεδόν νοσταλγικό.
Το γνώριμο πρόβλημα της σειράς
Παρά τις αρετές του, το Forza Horizon 6 δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα βασικό πρόβλημα. Η σειρά έχει πλέον τελειοποιήσει τη φόρμουλά της σε τέτοιο βαθμό, ώστε δυσκολεύεται να εξελιχθεί ουσιαστικά. Ναι, η Ιαπωνία αλλάζει την αισθητική. Ναι, υπάρχουν νέες δραστηριότητες και βελτιώσεις. Όμως ο βασικός κορμός παραμένει σχεδόν απαράλλαχτος.
Αυτό δεν θα ενοχλήσει όσους απλώς θέλουν περισσότερο Horizon. Για πολλούς, το γεγονός ότι η συνταγή λειτουργεί τόσο καλά αρκεί. Όταν η οδήγηση είναι τόσο απολαυστική, δύσκολα παραπονιέσαι πραγματικά. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια αίσθηση στασιμότητας που πλανάται πάνω από ολόκληρη την εμπειρία.
Το νέο σύστημα με τα estates και τα build εργαλεία προσφέρει μια καλοδεχούμενη δημιουργικότητα, αλλά δεν μοιάζει αρκετά βαθύ ώστε να αλλάξει ουσιαστικά τον τρόπο που παίζεις. Παρόμοια, πολλά από τα side activities είναι διασκεδαστικά για λίγο, αλλά σπάνια αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα. Το παιχνίδι εξακολουθεί να βασίζεται υπερβολικά στην ποσότητα.
Βέβαια, ακόμη και μέσα σε αυτή τη στασιμότητα, το Horizon 6 παραμένει καλύτερο από το μεγαλύτερο μέρος του ανταγωνισμού του.
♫ ♪ Stay with meeeee, mayonaka no doa o tataki ♫ ♪
Το Forza Horizon 6 είναι ένα love letter προς την ιαπωνική αυτοκινητιστική κουλτούρα. Ένα παιχνίδι που καταλαβαίνει τη γοητεία της νυχτερινής “βόλτας” με το αμάξι, του βρεγμένου δρόμου, του drift σε μια ορεινή στροφή και της μουσικής που συνοδεύει μια μοναχική βόλτα μετά τα μεσάνυχτα. Η Playground Games δημιούργησε ίσως τον πιο ατμοσφαιρικό κόσμο που είχε ποτέ η σειρά.
Ταυτόχρονα όμως, είναι κι ένα παιχνίδι που αποκαλύπτει τα όρια της υπάρχουσας φόρμουλας. Η ανάγκη του να εντυπωσιάζει ασταμάτητα συχνά κουράζει, ενώ η δομή του αρχίζει να μοιάζει υπερβολικά γνώριμη. Δεν είναι η επανάσταση που ίσως χρειαζόταν η σειρά. Είναι όμως μια εξαιρετικά καλοφτιαγμένη, πανέμορφη και βαθιά απολαυστική εξέλιξη αυτού που το Horizon κάνει εδώ και χρόνια καλύτερα από όλους.
Forza Horizon 6
Το Forza Horizon 6 παίρνει τη δοκιμασμένη συνταγή της σειράς και τη μεταφέρει σε μια εντυπωσιακή, σχεδόν ονειρική εκδοχή της Ιαπωνίας. Η οδήγηση παραμένει κορυφαία, η ατμόσφαιρα μαγνητική και οι διαδρομές στα βουνά ή στους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους προσφέρουν μερικές από τις καλύτερες στιγμές που έχει χαρίσει ποτέ ένα arcade racer. Παρ’ όλα αυτά, η υπερβολική πληροφορία, η γνώριμη δομή και η έλλειψη ουσιαστικής ανανέωσης το εμποδίζουν από το να κάνει το μεγάλο άλμα. Ακόμη κι έτσι όμως, παραμένει μία από τις πιο απολαυστικές και must racing εμπειρίες.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Αποτυπώνει εκπληκτικά την Ιαπωνία
- Προσφέρει ένα από τα πιο polished arcade driving models
- Έχει τεράστια ποικιλία αυτοκινήτων
- Ο ηχητικός τομέας είναι τρομερός
- Έχει touge races και νυχτερινές διαδρομές που μένουν αξέχαστες
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Το franchise αρχίζει να δείχνει σημάδια κόπωσης
- To interface και ο χάρτης είναι υπερβολικά φορτωμένα
- Για μία ακόμη φορά έχει άχρωμους χαρακτήρες και αδιάφορα cutscenes
- Φοβάται να σε αφήσει "ήσυχο"
- Ορισμένα νέα systems δεν έχουν το απαραίτητο βάθος
- Εξακολουθεί να είναι φορτωμένο από participation trophies