Από το πρώτο του κιόλας trailer, η ταυτότητά του Eastern Era ήταν ξεκάθαρη. Πρόκειται για ένα colony simulator/sect management παιχνίδι που παίρνει τη λογική τίτλων όπως το RimWorld και τη μεταφέρει σε ένα καθαρά Wuxia περιβάλλον, με μαθητές, πνευματική ενέργεια, παραδοσιακή αρχιτεκτονική, εσωτερικές τεχνικές και αργή, μεθοδική εξέλιξη.
Το Eastern Era είναι ένα παιχνίδι με πολύ ξεκάθαρο όραμα και ακόμα πιο ξεκάθαρη αγάπη για το είδος που υπηρετεί. Δεν μοιάζει με ένα reskin του RimWorld ή άλλου παρόμοιου τίτλου. Έχει τη δική του ταυτότητα, τη δική του αισθητική και το δικό του σύστημα προόδου, το οποίο βασίζεται όχι μόνο στην επιβίωση και την οργάνωση μιας βάσης, αλλά και στην καλλιέργεια των disciples σου, στην πνευματική τους εξέλιξη, και στη δημιουργία μιας ολόκληρης πολεμικής σχολής που σταδιακά μετατρέπεται από κατατρεγμένο κατάλοιπο σε κανονική δύναμη, μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού.
Το πρόβλημα είναι πως, παρά το πόσο ενδιαφέρον είναι τα θεμέλια του, δείχνει σε αρκετά σημεία σαν να βγήκε “λίγο” νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε.
Ένα colony sim με προσωπικότητα
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Eastern Era είναι πως δεν νιώθει generic. Το setting του δεν είναι ανατολίτικο για το φαίνεσθαι – κάτι συνηθισμένο στα παιχνίδια με Wuxia setting. Η ίδια η λογική του είναι χτισμένη γύρω από την ιδέα του Wuxia sect life. Δεν ξεκινάς ως πανίσχυρος ήρωας, αλλά ως αρχηγός ενός διαλυμένου sect, που προσπαθεί να επιβιώσει με λίγους μαθητές και ελάχιστους πόρους.
Αυτό λειτουργεί εξαιρετικά μέσα στο genre. Όπως συμβαίνει στα καλύτερα colony sims, η ικανοποίηση έρχεται από το ότι ξεκινάς από το απόλυτο τίποτα και χτίζεις σταδιακά κάτι δικό σου. Η διαφορά εδώ είναι ότι αυτό το κάτι είναι μια πολεμική σχολή, με χαρακτήρα, φιλοσοφία, πειθαρχία και ξεχωριστή αισθητική.
Ως συνήθως, το cultivation είναι ο πρωταγωνιστής. Διαχειρίζεσαι ανθρώπους που προπονούνται, μαθαίνουν τεχνικές, εξελίσσονται πολεμικά και πνευματικά, κάνουν breakthroughs, χτίζουν τις βάσεις για ισχυρότερα martial arts paths και σταδιακά μεταμορφώνονται σε κάτι πολύ πιο δυνατό από απλούς “workers”.
Αυτό δίνει στο παιχνίδι μια πολύ διαφορετική αίσθηση από ένα παραδοσιακό survival colony sim. Οι χαρακτήρες εδώ έχουν μεγαλύτερο “βάρος” και μεγαλύτερη σημασία, γιατί το παιχνίδι θέλει ξεκάθαρα να επενδύσεις πάνω τους.
Το αποτέλεσμα είναι πως όταν ένας disciple σου εξελίσσεται σωστά, όταν περνά σε νέο επίπεδο martial mastery ή όταν αρχίζει να γίνεται ο πυρήνας της σχολής σου, έχει πραγματικό payoff. Δεν είναι το γνωστό “+2 σε ένα stat”. Είναι πρόοδος που τη νιώθεις. Και ακριβώς επειδή ως παιχνίδι επενδύει τόσο πολύ σε αυτό, σε κάνει να νοιάζεσαι περισσότερο και για το τι συμβαίνει σε αυτούς τους χαρακτήρες.
Το επόμενο μεγάλο ατού του Eastern Era είναι το base building του. Η κατασκευή της σχολής ξεπερνάει την διακοσμητική ή την πρακτική διάσταση. Δίνει ξεκάθαρα έμφαση στο ότι ο χώρος όπου ζουν και καλλιεργούνται οι disciples σου πρέπει να είναι και σωστά οργανωμένος. Τα κτίρια δεν τα βάζεις απλώς “όπου βολεύει”, σε μια προσπάθεια min-maxing χώρου, αλλά λειτουργούν καλύτερα όταν τα στήσεις με λογική, με σωστή ροή και με προσοχή στη συνολική σύνθεση της βάσης.
Αυτό από μόνο του θα ήταν ήδη αρκετό για να δώσει χαρακτήρα στο building, αλλά πάει ένα βήμα παραπέρα βάζοντας και στοιχεία όπως η ισορροπία του χώρου, η αρχιτεκτονική αισθητική, και η γενικότερη λογική του να δημιουργήσεις ένα sect που μοιάζει όχι απλώς λειτουργικό, αλλά και “σωστό” μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού (lore friendly).
Έτσι, η βάση σου αποκτάει ουσιαστική μορφή. Δεν είναι το κλασικό cluster από crafting stations και αποθήκες. Σταδιακά, μοιάζει με κάτι πιο οργανικό, πιο προσωπικό και πιο “δικό σου”. Αυτό είναι τεράστιο πλεονέκτημα και ίσως από αυτά τα στοιχεία που “κουβαλάνε” το παιχνίδι.
Παρότι το cultivation και η Wuxia αισθητική είναι αυτά που το κάνουν να ξεχωρίζει, ως παιχνίδι δεν “ξεχνά” ποτέ ότι παραμένει στον πυρήνα του ένα survival management game. Πρέπει να οργανώσεις παραγωγή, να εξασφαλίσεις τροφή, να μαζέψεις ξύλο, πέτρα και βασικά υλικά, να χτίσεις εγκαίρως υποδομές και να βεβαιωθείς ότι οι άνθρωποί σου δεν θα καταρρεύσουν πριν καν μπεις στο “ζουμί”.
Και εδώ είναι που δείχνει τη μεγαλύτερη αρετή αλλά και το μεγαλύτερο πρόβλημά του.
Από τη μία, το γεγονός ότι πρέπει να ισορροπείς ανάμεσα σε καθημερινή επιβίωση, μακροπρόθεσμο χτίσιμο, και πολεμική/πνευματική εξέλιξη δίνει στο Eastern Era ένα πραγματικά πολύπλευρο gameplay loop. Πάντα υπάρχει κάτι να οργανώσεις, κάτι να βελτιώσεις, κάτι να διορθώσεις. Από την άλλη όμως, αυτό το ίδιο loop μπορεί πολύ εύκολα να γίνει υπερβολικά βαρύ, ειδικά στις πρώτες ώρες.
Εarly game και pacing
Το Eastern Era δεν είναι καθόλου “plug and play” εμπειρία. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αρκεί ως παιχνίδι να σε βοηθά να καταλάβεις πώς να σταθείς στα πόδια σου. Δυστυχώς, εκεί πονάει και αρχίζουν τα πρώτα σοβαρά προβλήματα.
Έχει απότομο learning curve και σε αρκετές περιπτώσεις μοιάζει να περιμένει από εσένα να καταλάβεις μόνος σου κρίσιμους μηχανισμούς που θα έπρεπε να εξηγούνται πολύ πιο καθαρά. Το tutorial και η γενικότερη καθοδήγηση δεν είναι πάντα στο ύψος των απαιτήσεων ενός τόσο σύνθετου παιχνιδιού, με αποτέλεσμα οι πρώτες ώρες να γίνονται συχνά περισσότερο κουραστικές απ’ όσο χρειάζεται. Και αυτό είναι το κρίμα στην προκειμένη, γιατί κάτω από αυτή τη δυσκολία κρύβεται απλώς κακή επικοινωνία των συστημάτων και όχι τεράστιο βάθος.
Αν είσαι ήδη βετεράνος σε colony sims, πιθανότατα θα κάνεις adapt πιο εύκολα. Αν όμως μπαίνεις με ενθουσιασμό λόγω του setting και όχι επειδή έχεις χιλιάδες ώρες σε management games, μπορεί να σε χάσει αρκετά γρήγορα.
Η αργή πρόοδος δεν είναι πρόβλημα από μόνη της. Σε τέτοιου είδους παιχνίδια, το slow burn είναι συχνά μέρος της μαγείας. Το θέμα είναι αν αυτή η αργή εξέλιξη είναι ικανοποιητική ή απλώς κουραστική. Στην περίπτωση του Eastern Era, ισχύουν και τα δύο.
Υπάρχουν στιγμές όπου το αργό χτίσιμο της σχολής σου, η σταδιακή εκπαίδευση των disciples και η προσεκτική οργάνωση της βάσης δημιουργούν αυτό το σχεδόν “τελετουργικό” feeling που κάνει το παιχνίδι ξεχωριστό. Όταν όλα λειτουργούν, η εμπειρία έχει μια ηρεμία και μια απορροφητικότητα που πραγματικά σε τραβάει μέσα της.
Υπάρχουν όμως και άλλες στιγμές όπου το pacing μοιάζει απλώς βαρύ, σαν να σε υποχρεώνει να αφιερώσεις υπερβολικά πολύ χρόνο για πολύ μικρή ανταμοιβή. Η συλλογή πόρων, η πρώτη φάση ανάπτυξης, και γενικότερα η μετάβαση από το «παλεύω να επιβιώσω» στο «χτίζω επιτέλους το sect που θέλω» αργεί περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Το combat έχει βελτιωθεί αισθητά, από τα early builds, αλλά δεν είναι ο βασικός πρωταγωνιστής. Είναι καλύτερο απ’ όσο ίσως θα περίμενε κανείς από ένα παιχνίδι που στηρίζεται τόσο πολύ σε management systems. Δεν πρόκειται για κάποιο action masterpiece, ούτε για τον τομέα που θα κουβαλήσει μόνος του την εμπειρία, αλλά εξυπηρετεί τον σκοπό του πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θα φοβόσουν σε ένα παιχνίδι τέτοιας κλίμακας.
Η πολεμική ικανότητα των disciples σου συνδέεται άμεσα με όλη τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, που είναι το training, τα όπλα, η εξέλιξη, τα techniques, η φυσική κατάσταση και η πειθαρχία. Αυτό δίνει στο combat μεγαλύτερο νόημα, γιατί δεν είναι ξεκομμένο από το υπόλοιπο gameplay loop.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι σε κάνει να νιώθεις πως οι μάχες είναι αποτέλεσμα της προετοιμασίας σου. Αν οι disciples σου είναι σωστά εξοπλισμένοι, σωστά εκπαιδευμένοι και το sect σου είναι οργανωμένο, τότε το combat λειτουργεί ως payoff όλης αυτής της δουλειάς. Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το να βλέπεις απλώς ωραία animations ή νούμερα να χτυπιούνται μεταξύ τους.
Όταν σε εκνευρίζει ως παιχνίδι, η ατμόσφαιρά του έρχεται και εξισορροπεί την κατάσταση. Καταφέρνει να χτίσει έναν κόσμο που μοιάζει ξεχωριστός. Η αισθητική του Wuxia δίνει πραγματικά άλλη αίσθηση στο χτίσιμο, στην πρόοδο και στο γενικότερο roleplay. Το να δημιουργείς αυλές, training areas, κατοικίες, πνευματικούς χώρους και αμυντικές δομές μέσα σε ένα περιβάλλον που θυμίζει κλασικά martial arts settings λειτουργεί απίστευτα καλά.
Και είναι ίσως ο βασικός λόγος που φαίνεται να έχει τόσο μεγάλο potential. Γιατί ακόμα κι όταν σε παιδεύει, σου θυμίζει διαρκώς γιατί ήθελες εξαρχής να παίξεις κάτι τέτοιο.
Το μεγάλο πρόβλημα
Δυστυχώς, το Eastern Era χάνει πολύ έδαφος στον τεχνικό τομέα. Όσο καλές κι αν είναι οι ιδέες του, όσο ενδιαφέρον κι αν είναι το core gameplay του, δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι η τεχνική του κατάσταση μοιάζει σε αρκετά σημεία πιο κοντά σε Early Access τίτλο παρά σε ένα “καθαρό” 1.0 launch – βέβαια η FunYoo δουλεύει πυρετωδώς και βελτιώνει πράγματα.
Σε ένα playthrough, αντιμετώπισα crashes, freezes, περίεργα performance spikes, προβλήματα στο pathfinding, NPCs που κολλάνε, κακή συμπεριφορά στο ΑΙ, καθώς και διάφορα μικρότερα ή μεγαλύτερα bugs που μπορεί να μετατρέψουν ένα χαλαρό session σε μια πολύ εκνευριστική διαδικασία.
Το πιο ενοχλητικό είναι ότι αρκετά από αυτά τα προβλήματα επηρεάζουν την ίδια την πρόοδο σημαντικά. Βρέθηκα πολλές φορές αντιμέτωπος με game breaking bugs, kαι σε ένα παιχνίδι όπου επενδύεις ώρες στο να στήσεις σωστά τη βάση σου και να αναπτύξεις τους χαρακτήρες σου, αυτό πονάει περισσότερο απ’ ό,τι θα πονούσε σε ένα άλλο παιχνίδι.
Ένα ακόμα ζήτημα που βαραίνει αρκετά την εμπειρία είναι το localization και γενικότερα η παρουσίαση των πληροφοριών. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, ακόμα και σήμερα, αρκετά παιχνίδια της ανατολής υποφέρουν από τέτοια ζητήματα. Σε ένα τόσο συστημικό παιχνίδι, όπου η κατανόηση των mechanics είναι το μισό gameplay, δεν γίνεται να εμφανίζονται κομμάτια κειμένου, στοιχεία του UI ή επεξηγήσεις που να μην έχουν αποδοθεί σωστά ή να αφήνουν κενά.
Αν το Eastern Era θέλει να ξεφύγει από την κατάσταση του “είναι ένα πολύ ενδιαφέρον niche game για πολύ συγκεκριμένο κοινό” και να γίνει κάτι πιο μεγάλο, αυτός είναι ένας από τους βασικούς τομείς που πρέπει να διορθώσει – το οποίο συμβαίνει σταδιακά, αλλά η εμπειρία λέει πως δεν θα γίνουν πολλά βήματα σε αυτόν τον τομέα.
Παρά όλα αυτά τα παράπονα, είναι δύσκολο να γράψεις για το Eastern Era χωρίς να παραδεχτείς ότι υπάρχει πραγματικά κάτι πολύ δυνατό στον πυρήνα του και επιμένω σε αυτό. Ως παιχνίδι, δεν αποτυγχάνει λόγω έλλειψης ιδεών. Δεν αποτυγχάνει επειδή δεν ξέρει τι θέλει να είναι. Το πρόβλημά του είναι ότι αυτή τη στιγμή παλεύει ακόμα να στηρίξει τεχνικά και σχεδιαστικά όλο το βάρος των φιλοδοξιών του.
Αν ανήκεις στο σωστό κοινό, δηλαδή αν αγαπάς τα colony sims, αν σε τραβάει το Wuxia setting, αν σου αρέσουν τα αργά progression systems και αν μπορείς να συγχωρέσεις τα προβλήματα, τότε το Eastern Era έχει πολύ καλές πιθανότητες να σε ρουφήξει για ώρες.
Συμπέρασμα
Η FunYoo έκανε ένα μεγάλο βήμα, που δεν βλέπουμε συχνά από ασιατικά studios (και ειδικά από Wuxia τίτλους), και ανοίχτηκε προς την δύση. Το Eastern Era είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ξεχωριστά colony sims που έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα, ακριβώς επειδή δεν φοβάται να στηριχτεί σε μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα και να χτίσει ολόκληρη την εμπειρία του γύρω από αυτήν.
Το cultivation σύστημα, το sect-building, η Wuxia αισθητική και το συνολικό fantasy του να δημιουργήσεις τη δική σου πολεμική σχολή λειτουργούν εξαιρετικά καλά και δίνουν μια προσωπικότητα που λείπει από πολλούς ανταγωνιστές του.
Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή υπονομεύεται από τεχνικά προβλήματα, αδύναμο onboarding, αργό pacing και ένα γενικό αίσθημα ότι μάλλον κυκλοφόρησε λίγο νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε. Αν μπορείς να κάνεις υπομονή, να δεχτείς αρκετές ατέλειες και να επενδύσεις χρόνο για να μάθεις τα συστήματά του, έχει να προσφέρει πολλά.
Eastern Era
Το Eastern Era είναι ένα φιλόδοξο και πραγματικά ιδιαίτερο colony sim, που ξεχωρίζει χάρη στην Wuxia ταυτότητά και το βαθύ cultivation σύστημά του. Δεν είναι ακόμα όσο “δεμένο” θα έπρεπε, αλλά ο πυρήνας του είναι τόσο ενδιαφέρων που αξίζει την προσοχή των φίλων του είδους. Αν αντέχεις τα bugs και το αργό ξεκίνημα, ίσως βρεις ένα υποσχόμενο strategy/management παιχνίδι.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Έχει ιδιαίτερο Wuxia/cultivation setting
- Το sect/disciple progression είναι εθιστικό
- Το base building και η συνολική οργάνωση έχουν βάθος
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Η τεχνική κατάσταση έχει αρκετά προβλήματα
- Μοιάζει περισσότερο με Early Access
- Το onboarding/tutoring είναι αδύναμο
- Το pacing είναι συχνά αργό
- Tο UI και το localization χρήζουν βελτίωσης