Τα παιχνίδια τρόμου αποτελούν πάντα γόνιμο έδαφος για μοναδικές πολιτισμικές προοπτικές και το DreadOut ξεχώρισε ως μια σπάνια ινδονησιακή προσέγγιση του είδους, προκαλώντας συγκρίσεις με το εμβληματικό Fatal Frame. Δέκα χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία για PC, το franchise έκανε την εμφάνισή του στις κονσόλες με το DreadOut: Remastered Collection. Ωστόσο, ο τίτλος υπόσχεται περισσότερα από όσα προσφέρει, καθώς αυτή η επανέκδοση αποτυγχάνει να ανταποκριθεί τόσο στην ετικέτα “remastered” όσο και στην ετικέτα “collection”.
Το DreadOut χτίζει τη βάση του πάνω στη ινδονησιακή λαογραφία, συνδυάζοντας υπερφυσικά στοιχεία με μια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Η πρωταγωνίστρια, η Linda, οπλισμένη με ένα smartphone που λειτουργεί ως εργαλείο ανίχνευσης φαντασμάτων, περιηγείται σε ανατριχιαστικά περιβάλλοντα γεμάτα με κακόβουλα πνεύματα. Το πολιτιστικό υπόβαθρο προσδίδει γοητεία και ενδιαφέρον, προσφέροντας μια φρέσκια γεύση στους λάτρεις του τρόμου που είναι εξοικειωμένοι με τις δυτικές ή ιαπωνικές επιρροές. Στιγμές μαύρου χιούμορ και παράξενες σχεδιαστικές επιλογές δίνουν στο παιχνίδι μια ιδιόρρυθμη προσωπικότητα, ενισχύοντας την cult έλξη του. Δυστυχώς, αυτές οι υποσχόμενες πτυχές υπονομεύονται από κακή εκτέλεση.
Μηχανισμοί
Η μηχανισμοί του παιχνιδιού επικεντρώνονται στη Linda που αντιμετοπίζει φαντάσματα/οντότητες με το smartphone της. Σε αντίθεση με το Fatal Frame, το οποίο προσφέρει βάθος μέσω αναβαθμίσεων στην κάμερα, ειδικών επιθέσεων και στρατηγικών επιλογών film, το DreadOut επιλέγει τον μινιμαλισμό. Η μάχες είναι απλοποιημένες… ίσως πολύ. Η Linda δεν χρειάζεται πια ακριβή ευθυγράμμιση για να εξορκίσει τα πνεύματα, μειώνοντας την ένταση και την πρόκληση. Ενώ αυτή η προσέγγιση γλιτώνει τους παίκτες από τους καταστροφικούς μηχανισμούς μάχης του sequel, αφαιρεί το δυνατό engagement.
Παρά την απλότητά του, ορισμένοι γρίφοι προσφέρουν ικανοποίηση όταν έχουν λογική. Η ευθυγράμμιση των φωτογραφιών για να αποκαλυφθούν κρυμμένα αντικείμενα είναι μια έξυπνη ιδέα, αν και πολλοί γρίφοι είναι εκνευριστικά ασαφείς. Ένας γρίφος στον πρόλογο που αφορά τα κεριά απαιτεί ένα τέτοιο παράλογο άλμα, που καθιστά την αναζήτηση ενός οδηγού αναγκαία, για ορισμένους. Αυτό αντανακλά μια ευρύτερη αδυναμία σχεδιασμού: οι γρίφοι συχνά φαίνονται αυθαίρετοι αντί για διαισθητικοί, δοκιμάζοντας την υπομονή περισσότερο από την εξυπνάδα.
Τεχνικοί περιορισμοί
Η ετικέτα “remastered” συνήθως υποδηλώνει βελτιωμένα γραφικά και τελειοποιημένους μηχανισμούς, αλλά το DreadOut: Remastered Collection μόλις και μετά βίας ξεπερνά την αρχική του έκδοση για PC. Ενώ το παιχνίδι τρέχει επαρκώς σε κονσόλες όπως το Nintendo Switch, οι γραφικές υφές παραμένουν παρωχημένες, με αποτέλεσμα να μοιάζουν με ασαφή στίγματα, με γκρίζα εφέ όπως το νερό που απεικονίζεται ως μαύρα τετράγωνα. Ο έλεγχος της κάμερας είναι άλλο ένα αδύναμο σημείο. Η κίνηση της Linda φαίνεται άβολη και παρωχημένη, προδίδοντας τις ρίζες του ως PC port. Χάνονται ευκαιρίες, όπως η έλλειψη υποστήριξης για γυροσκοπική στόχευση που θα μπορούσε να έχει βελτιώσει το immersion.
Τα τεχνικά προβλήματα ταλαιπώρησαν το DreadOut στον υπολογιστή, και λίγα έχουν αλλάξει σε αυτήν την έκδοση. Τα σφάλματα που διακόπτουν το παιχνίδι παραμένουν σημαντικό εμπόδιο, παγιδεύοντας τους παίκτες σε ατελείωτους κύκλους που απαιτούν επανεκκίνηση ολόκληρων chapter. Αυτά τα glitches καταστρέφουν οποιαδήποτε αίσθηση προόδου, αναγκάζοντας σε εκνευριστική επανάληψη χωρίς εγγύηση ότι θα ακολουθήσει η επιτυχία. Για ένα παιχνίδι που έχει ήδη αργό ρυθμό και δεν διαθέτει χάρτες, αυτό είναι ένα σκληρό ελάττωμα.
Όχι και τόσο «Collection»
Για να προστεθεί και η προσβολή στη ζημιά, το DreadOut: Remastered Collection αποτυγχάνει να συμπεριλάβει το DreadOut 2, προσφέροντας μόνο το βασικό παιχνίδι και το DLC Keepers of the Dark. Το τελευταίο είναι σχεδόν μόνο μια αποσπασματική “επιδρομή αφεντικών” (boss rush) που χρησιμοποιεί ανακυκλωμένα assets. Οι συναντήσεις με τα αφεντικά στερούνται της αφηγηματικής ανάπτυξης που κάνει παρόμοιες μάχες αξέχαστες σε άλλους τίτλους. Αυτό το περιεχόμενο φαίνεται σαν απορρίμματα ιδεών παρά σαν μια συνεκτική επέκταση, προσφέροντας ελάχιστα κίνητρα για τους παίκτες να αντέξουν τον combat-heavy σχεδιασμό του.
Κατακλείδα
Το DreadOut θα μπορούσε να είχε γίνει ένα μοναδικό cult franchise, συνδυάζοντας την ινδονησιακή μυθολογία τρόμου με υπερφυσικούς μηχανισμούς επιβίωσης. Η ανατριχιαστική του ατμόσφαιρα, το ιδιόρρυθμο χιούμορ και ο σχεδιασμός που εμπνέεται από τη λαογραφία διαθέτουν αδιαμφισβήτητη γοητεία. Ωστόσο, το DreadOut: Remastered Collection σπαταλά αυτό το δυναμικό με παρωχημένα γραφικά, αδέξιους ελέγχους, ασαφείς γρίφους και απαράδεκτα σφάλματα που το καθιστούν οριακά ακατάλληλο.
Στην τρέχουσα κατάσταση του, η έλξη του παιχνιδιού περιορίζεται στους πιο υπομονετικούς λάτρεις του τρόμου ή σε εκείνους που έλκονται από πολιτιστικές περιέργειες. Χωρίς κρίσιμες αναβαθμίσεις που να διορθώνουν τα προβλήματα σταθερότητας και ελέγχου του, αυτή η συλλογή είναι μια χαμένη ευκαιρία παρά μια αναζωογονημένη κλασική εμπειρία τρόμου.
