Τα παιχνίδια γρίφων αποτελούν μια ιδιαίτερη, και προσωπικά αγαπημένη, κατηγορία, καθώς δύσκολα απευθύνονται στο ευρύ κοινό. Δεν βασίζονται στη δράση. Ζητούν να παρατηρείς, να κρατάς σημειώσεις, να συνδέεις πληροφορίες και, κυρίως, να αποδεχθείς ότι η λύση δεν θα δοθεί στο πιάτο – τουλάχιστον την καλή εποχή του “pixel hunt”. Το Dimhaven – The Lost Source της Zadbox Entertainment κινείται πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία, χωρίς να κάνει ιδιαίτερες παραχωρήσεις.
Με εμφανείς επιρροές από τίτλους όπως τα Myst, Riven και Quern: Undying Thoughts, αλλά και με κοινό εκδότη με το The House of Da Vinci (Blue Brain Games), επιχειρεί να παντρέψει μια μυστηριώδη ιστορία με απαιτητικούς γρίφους και μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να θέλεις να εξερευνήσεις κάθε γωνιά του νησιού. Το ερώτημα είναι αν καταφέρνει να ισορροπήσει όλα αυτά ή αν η δυσκολία του γίνεται τελικά εμπόδιο.
Η πρωταγωνίστρια Emily Ravenstone φτάνει στο απομονωμένο νησί Dimhaven αναζητώντας τον εξαφανισμένο θείο της, Zack. Η αρχική ιδέα είναι αρκετά απλή και λειτουργεί αποτελεσματικά ως αφετηρία για την εξερεύνηση του κόσμου. Πολύ γρήγορα όμως γίνεται σαφές ότι η εξαφάνιση του Zack αποτελεί μόνο την κορυφή ενός πολύ μεγαλύτερου μυστηρίου, το οποίο ξεδιπλώνεται σταδιακά μέσα από επιστολές, έγγραφα και τα ίχνη ανθρώπων που κάποτε έζησαν στο νησί.
Οι πρώτες ώρες καταφέρνουν να δημιουργήσουν έντονη περιέργεια. Κάθε νέο στοιχείο δίνει την εντύπωση πως οδηγεί σε μια μεγαλύτερη αποκάλυψη, ενώ το ιδιαίτερο χιούμορ που συνοδεύει τα πρώτα βήματα της Emily προσφέρει μικρές ανάσες ανάμεσα στους απαιτητικούς γρίφους. Ωστόσο, όσο προχωρά η ιστορία, το σενάριο αρχίζει να ανοίγει ολοένα και περισσότερα μέτωπα, με αποτέλεσμα το τελικό του ξετύλιγμα να μοιάζει υπερβολικά περίπλοκο για τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αντί να κορυφώνεται οργανικά, αφήνει αρκετά ερωτήματα και ενδέχεται να μπερδέψει περισσότερο παρά να ικανοποιήσει.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν θα σε καθοδηγεί διαρκώς ούτε θα σου υποδείξει την επόμενη κίνηση. Σχεδόν κάθε πρόβλημα αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης αλυσίδας ενεργειών. Ένα χαμένο διαβατήριο μπορεί να απαιτεί πρώτα να λειτουργήσει ένας αυτόματος πωλητής, ο οποίος με τη σειρά του χρειάζεται ηλεκτροδότηση, νομίσματα και σωστή παρατήρηση του περιβάλλοντος. Αντίστοιχα, η απόκτηση της βίζας για την είσοδο στο νησί απαιτεί να συνδυάσεις στοιχεία από ημερολόγια, γράμματα, λουκέτα, ημερομηνίες και διάφορα αντικείμενα που αρχικά μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους.
Το σημαντικότερο είναι ότι οι λύσεις προσφέρουν πραγματική ικανοποίηση. Όταν τελικά αποκωδικοποιήσεις έναν περίπλοκο μηχανισμό, γνωρίζεις πως το πέτυχες χάρη στη δική σου παρατηρητικότητα και όχι επειδή το παιχνίδι σε οδήγησε διακριτικά προς τη σωστή απάντηση. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν και στιγμές όπου η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πρόκληση και την απογοήτευση γίνεται αρκετά θολή. Ορισμένοι γρίφοι δεν παρέχουν αρκετές πληροφορίες, ενώ ακόμη και το ενσωματωμένο σύστημα βοήθειας δεν λύνει πάντα την ουσία του προβλήματος, αλλά απλώς επιβεβαιώνει ότι κινείσαι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Από τη στιγμή που η Emily προσγειώνεται με αλεξίπτωτο στο απομονωμένο νησί, το Dimhaven καταφέρνει να δημιουργήσει μια αίσθηση απομόνωσης που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Η θάλασσα, οι βραχώδεις ακτές, η πυκνή βλάστηση και οι παράξενες κατασκευές συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει ταυτόχρονα οικείος και αφιλόξενος. Είναι ένας χώρος που σε προσκαλεί να ψάξεις κάθε γωνιά, όχι επειδή σε ανταμείβει συνεχώς με αντικείμενα, αλλά επειδή γεννά την περιέργεια για το τι κρύβεται λίγο παραπέρα, όπως και για τις ιστορίες που διηγείται το περιβάλλον.
Μεγάλο ρόλο σε αυτή την αίσθηση παίζει και ο ηχητικός σχεδιασμός. Ο αέρας, τα κύματα, τα πουλιά και οι υπόλοιποι φυσικοί ήχοι δημιουργούν ένα εξαιρετικά πειστικό περιβάλλον, το οποίο ενισχύεται από μια διακριτική μουσική επένδυση που συνοδεύει ιδανικά τις στιγμές εξερεύνησης. Ακόμη και όταν περνάς αρκετά λεπτά προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσεις έναν μηχανισμό, η ατμόσφαιρα καταφέρνει να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον.
Εξίσου σημαντικό είναι το επίπεδο αλληλεπίδρασης με τον κόσμο. Παράθυρα ανοίγουν, καμπάνες χτυπούν, φώτα ενεργοποιούνται, συρτάρια ξεκλειδώνουν και σχεδόν κάθε αντικείμενο μοιάζει να έχει έναν σκοπό. Η επιλογή των δημιουργών να βασίσουν τις περισσότερες κινήσεις στο σύρσιμο του ποντικιού κάνει τις αλληλεπιδράσεις πιο φυσικές και ενισχύει την αίσθηση ότι πραγματικά αγγίζεις τα αντικείμενα του περιβάλλοντος αντί απλώς να πατάς ένα κουμπί.
Οπτικά, ακολουθεί έναν δρόμο που δύσκολα περνά απαρατήρητος. Επιλέγει να συνδυάσει σύγχρονα εφέ φωτισμού με μια έντονα pixelated αισθητική που θυμίζει παλαιότερες εποχές. Το αποτέλεσμα είναι αρκετά ξεχωριστό και χαρίζει στο παιχνίδι τη δική του προσωπικότητα.
Βέβαια, αυτή η επιλογή δεν θα κερδίσει τους πάντες. Ενώ τα τοπία, ο φωτισμός και η συνολική σκηνοθεσία είναι εντυπωσιακά, ορισμένα μοντέλα χαρακτήρων και υφές δείχνουν αισθητά πιο απλοϊκά. Για κάποιους αυτό αποτελεί μέρος της καλλιτεχνικής ταυτότητας, ενώ άλλοι ίσως θεωρήσουν ότι θυμίζει υπερβολικά τίτλους προηγούμενων δεκαετιών.
Στο τεχνικό κομμάτι η εικόνα είναι γενικά θετική, χωρίς όμως να λείπουν τα shenanigans. Μπορεί να υπάρξουν πτώσεις στην απόδοση ή μικρά bugs που επηρεάζουν ακόμη και το inventory. Ευτυχώς πρόκειται για προβλήματα που δεν φαίνεται να χαρακτηρίζουν ολόκληρη την εμπειρία, ενώ οι δημιουργοί δείχνουν να υποστηρίζουν ενεργά το παιχνίδι με διορθώσεις, οπότε είναι πολύ πιθανό να μην υπάρχουν καν, αυτά τα θέματα, τη στιγμή που διαβάζεις το κείμενο.
Το Dimhaven – The Lost Source απευθύνεται ξεκάθαρα σε όσους αγαπούν να λύνουν πολύπλοκους γρίφους χωρίς συνεχείς υποδείξεις, να κρατούν σημειώσεις και να αφιερώνουν χρόνο στην παρατήρηση του περιβάλλοντος.
Το αφηγηματικό του κομμάτι χάνει μέρος της συνοχής του όσο πλησιάζει προς το τέλος, ενώ υπάρχουν στιγμές όπου η δυσκολία μπορεί να είναι απογοητευτική. Παρ’ όλα αυτά, η ατμόσφαιρα, η ιδιαίτερη καλλιτεχνική προσέγγιση και οι πραγματικά ευρηματικοί γρίφοι συνθέτουν μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται, ειδικά από φίλους του είδους.
Dimhaven - The Lost Source
Το Dimhaven - The Lost Source είναι ένα απαιτητικό puzzle adventure που στηρίζεται στην παρατήρηση, τη λογική και την επιμονή. Οι ευρηματικοί γρίφοι, η υποβλητική ατμόσφαιρα και ο ιδιαίτερος οπτικοακουστικός του χαρακτήρας το κάνουν να ξεχωρίζει, ακόμη κι αν το σενάριο χάνει τη συνοχή του όσο πλησιάζει στο φινάλε.
Ίσως σου αρέσει γιατί:
- Οι γρίφοι είναι έξυπνοι και απαιτητικοί
- Η καλλιτεχνική ταυτότητα είναι ξεχωριστή
- Η ατμόσφαιρα και ο ηχητικός σχεδιασμός είναι εξαιρετική
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Η ιστορία γίνεται περίπλοκη
- Η ιδιαίτερη του αισθητική δεν θα αρέσει σε όλους
- Ορισμένοι γρίφοι μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση