Η κυκλοφορία του Crimson Desert δεν αποτελεί ένα απλό γεγονός στη βιομηχανία των videogames, αυτονόητα. Μονοπωλούσε τις συζητήσεις, όσο περισσότερο πλησίαζε η κυκλοφορία του, το οποίο (συνήθως) είναι δίκοπο μαχαίρι για ένα παιχνίδι τέτοιου βεληνεκούς. Αναπόφευκτα, υπάρχουν πολλές διαστρεβλωμένες παρουσιάσεις και απόψεις για τον τίτλο, πολλές ανακρίβειες, καθώς και πολλές προσδοκίες που προέκυψαν από λανθασμένες εντυπώσεις.
Πρόκειται για ένα project που κουβαλά πάνω του αρκετά χρόνια προσμονής (επιπέδου Grand Theft Auto), υπερβολικές προσδοκίες και μια σχεδόν επικίνδυνη φιλοδοξία, τόσο από την Pearl Abyss όσο και από τον κόσμο. Δεν ξέρω αν ήταν πρωτεύων στόχος, αλλά φαίνεται πως αρκετοί του χρεώνουν μία διάθεση του να “θέλει” να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει ένα σύγχρονο open world action-adventure (sandbox). Μετά από μια μακρά περίοδο ανάπτυξης και συνεχείς παρουσιάσεις που έδειχναν ένα παιχνίδι σχεδόν “υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό”, το τελικό αποτέλεσμα έρχεται να αποδείξει ότι η Pearl Abyss είχε την διάθεση και τα μέσα να υλοποιήσει κάτι τέτοιο – όσοι γνώριζαν τι εστί Black Desert, το περίμεναν σε έναν βαθμό.
Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι το Crimson Desert δεν προσπαθεί να κερδίσει όποιον δεν είναι διατεθειμένος να αφιερώσει χρόνο. Δεν είναι από εκείνα τα RPG (που ψευδώς το παρουσιάζουν κάποιοι ως ένα τέτοιο) που σε καθοδηγούν διακριτικά, και μη, ή σου εξηγούν κάθε μηχανισμό. Δεν σου πετάει hooks κατά την εισαγωγή και δεν σου αποκαλύπτεται εξ αρχής το μεγαλείο που κρύβει. Αντίθετα, σε ρίχνει σε έναν κόσμο που λειτουργεί ανεξάρτητα από εσένα και περιμένει να προσαρμοστείς. Αυτή η επιλογή σχεδιασμού μπορεί να αποδειχθεί είτε μαγνητική είτε αποθαρρυντική, ανάλογα με το τι αναζητά κάποιος.
Η πρώτη επαφή με τον κόσμο του Pywel είναι σχεδόν αποπνικτική. Όχι λόγω περιορισμών, τουναντίον. Δεν υπάρχει κάποια καθοδήγηση, πέρα από τα αναμενόμενα ερεθίσματα. Δεν σε “σπρώχνει” προς κάποιον ξεκάθαρο στόχο, πέρα από το main quest. Kαλείσαι να παρατηρήσεις το περιβάλλον, να πειραματιστείς και να αποδεχτείς ότι η πρόοδος δεν έρχεται “άμεσα”. Αυτό δημιουργεί μια εμπειρία που θυμίζει περισσότερο εξερεύνηση πραγματικού κόσμου παρά κάποιο παραδοσιακό gameplay loop. Θυμίζει , σε κάποιο βαθμό, το Red Dead Redemption 2 και τα καλοστημένα (οργανικά) μυστικά του.
Σε αντίθεση με πιο “ασφαλείς” παραγωγές, όπως το Red Dead Redemption 2, που προσφέρει μια πιο ελεγχόμενη ροή αφήγησης και καθοδήγησης ενώ σου δίνει το περιθώριο να “παίξεις” με τον κόσμο, το Crimson Desert επιλέγει μια ακόμα πιο ωμή και ανεξάρτητη προσέγγιση. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που δεν προσπαθεί να ευχαριστήσει τους πάντες… και αυτό, παραδόξως, είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του.
Είναι κάτι που δεν έχουμε δει για χρόνια, σε αυτήν την μορφή, και κάτι που αντικατοπτρίζει την χρυσή εποχή του gaming.
Ο Κόσμος του Pywel
Ο κόσμος που λαμβάνει χώρα το Crimson Desert αποτελεί ίσως το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του. Έχουμε δει αρκετά παιχνίδια με μεγάλους χάρτες, αλλά στην περίπτωση του Crimson Desert δεν πρόκειται απλώς για “έναν μεγάλο χάρτη”. Ως παιχνίδι, μας προσφέρει έναν χώρο που μοιάζει να έχει δημιουργηθεί με αυτοσκοπό να “χαθείς” μέσα του – προπάντων, χωρίς να σου δημιουργεί την διάθεση να θέλεις να ψαχτείς με guides και τα λοιπά, κάτι που σπάνια συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Η κλίμακα είναι πραγματικά τεράστια. Όχι μόνο σε οριζόντια διάσταση αλλά και σε κάθετη, κάτι που αλλάζει ριζικά τον τρόπο που προσεγγίζεις την εξερεύνηση.
Σε αντίθεση με πολλά open world παιχνίδια που γεμίζουν τον χάρτη με εικονίδια και δραστηριότητες, πολλές φορές χωρίς συνοχή, εδώ η πληροφορία είναι κάπως πιο περιορισμένη. Το παιχνίδι επιλέγει συνειδητά να αποκρύπτει πληροφορίες, δίνοντας σου όμως το απαραίτητο ερέθισμα. Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές θα βρεθείς να περιπλανιέσαι χωρίς ξεκάθαρο στόχο, ανακαλύπτοντας πράγματα τυχαία. Αυτή η οργανική προσέγγιση θυμίζει έντονα το The Legend of Zelda: Breath of the Wild, αλλά σε πιο “βαριά” και ρεαλιστική εκδοχή.
Η γεωγραφία του κόσμου είναι εξαιρετικά ποικιλόμορφη – ένα από τα πολλά δανεισμένα στοιχεία του Black Desert. Από πυκνά δάση και ορεινές περιοχές μέχρι ερημικά τοπία και παράξενες, σχεδόν φανταστικές, δομές, κάθε περιοχή έχει τη δική της ταυτότητα. Κάθε biome επηρεάζει το gameplay με διάφορους τρόπους, τις στρατηγικές μάχης και, φυσικά, τον τρόπο εξερεύνησης.
Αυτό που θα ξεχωρίσουν αρκετοί, όμως, είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος “υπάρχει” ανεξάρτητα από τον παίκτη. NPCs, ζώα και περιβαλλοντικά στοιχεία λειτουργούν χωρίς να περιμένουν την παρουσία σου. Είναι κομμάτια ενός οικοσυστήματος που εξελίσσεται συνεχώς.
Η έννοια της ελευθερίας στο Crimson Desert είναι διττή. Από τη μία πλευρά, προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες. Από την άλλη, απαιτεί από εσένα να αναλάβεις πλήρως την ευθύνη των επιλογών σου. Δεν υπάρχει “σωστός δρόμος”, ούτε ξεκάθαρη καθοδήγηση.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια εμπειρία που μπορεί να γίνει εξαιρετικά rewarding, αλλά και έντονα απογοητευτική. Είναι πολύ πιθανό να χαθείς, να μην ξέρεις τι πρέπει να κάνεις ή να μείνεις κολλημένος σε μια πρόκληση ή έναν γρίφο για ώρες. Δεν θα σε βοηθήσει στον βαθμό που κάνουν άλλα παιχνίδια, και αυτό είναι απόλυτα συνειδητή επιλογή.
Σε σύγκριση με “πιο linear” τίτλους όπως το Assassin’s Creed Shadows, που προσφέρουν ξεκάθαρα objectives και καθοδήγηση, εδώ η εμπειρία είναι σχεδόν “ανελέητη”. Καλείσαι να μάθεις μέσα από αποτυχίες, να παρατηρείς λεπτομέρειες και να χρησιμοποιείς τη λογική σου, τα οποία μεταλλάσσονται και βελτιώνονται όσο περισσότερο γνωρίζεις τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράγματα και ξεθαρρεύεις.
Παράλληλα, η εξερεύνηση δεν είναι “διακοσμητικός” παράγοντας. Ανταμείβεται ουσιαστικά, είτε μέσω εξοπλισμού, είτε μέσω γνώσης, είτε μέσω “πρόσβασης”. Σε ενθαρρύνει να παρεκκλίνεις από τον κύριο στόχο και πολλές φορές αυτές οι παρεκκλίσεις είναι πιο ενδιαφέρουσες από την ίδια την ιστορία.
Παρά τις αδυναμίες στην αφήγηση, που θα δούμε πιο κάτω, το world-building είναι εξαιρετικό. Ο κόσμος του Pywel δεν παρουσιάζεται απλώς μέσα από cutscenes ή διαλόγους, αλλά αποκαλύπτεται κυρίως μέσα από την εξερεύνηση. Κάθε περιοχή έχει τη δική της ιστορία, τους δικούς της χαρακτήρες και τα δικά της μυστικά… και καλείσαι να ανακαλύψεις αυτά τα στοιχεία μόνος σου.
Αυτός ο τρόπος αφήγησης θυμίζει πιο “παθητικές” μορφές storytelling, όπου η πληροφορία δεν δίνεται απευθείας αλλά προκύπτει μέσα από την εμπειρία – κάτι παρόμοιο με το story telling της FromSoftware. Είναι μια προσέγγιση που δεν θα αρέσει σε όλους.
Μία φιλόδοξη ιστορία με ατέλειες
Η αφήγηση του Crimson Desert είναι από τα αντιφατικά στοιχεία του, αν και προσωπικά λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο γίνεται deliver. Από τη μία πλευρά, πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη πολιτικές ίντριγκες, προσωπικές τραγωδίες και συγκρούσεις φατριών. Από την άλλη, η δομή της αφήγησης δεν καταφέρνει πάντα να μεταφέρει αυτή τη δυναμική με σαφήνεια και αν δεν σου είναι γνώριμα τα σεναριακά στοιχεία που συνδέονται με το Black Desert, μπορεί να μην καταλάβεις πολλά από το σύμπαν. Για παράδειγμα, αν δεν είσαι οικείος με το Black Desert, το όνομα Shakatu δεν φέρει το βάρος που του αναλογεί.
Ως παίκτες, αναλαμβάνουμε τον Kliff, έναν χαρακτήρα που ξεκινά ως ηγέτης μιας ομάδας μισθοφόρων (Greymanes) και καταλήγει μπλεγμένος σε γεγονότα που ξεπερνούν κατά πολύ τις αρχικές του επιδιώξεις. Η αφήγηση δεν προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα από την αρχή. Σε ρίχνει κατευθείαν σε έναν κόσμο γεμάτο συγκρούσεις, χωρίς να σου δίνει την πλήρη εικόνα. Ταυτόχρονα, από τις πρώτες ώρες γίνεται σαφές πως προμηνύεται κάτι μεγάλο.
Αυτή η προσέγγιση έχει ενδιαφέρον, καθώς δημιουργεί ένα αίσθημα μυστηρίου. Ωστόσο, μπορεί να οδηγήσει και σε σύγχυση. Πολλοί χαρακτήρες εμφανίζονται χωρίς ουσιαστική εισαγωγή, ενώ ορισμένα γεγονότα φαίνονται αποσπασματικά. Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που απαιτεί προσοχή και επένδυση για να γίνει κατανοητή… και σίγουρα αρκετό διάβασμα.
Επίσης, ο Kliff ως πρωταγωνιστής είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων, αν και θα προτιμούσα custom χαρακτήρα – το Black Desert έχει έναν από τους καλύτερους character creators και μου κάνει εντύπωση που δεν αξιοποιήθηκε. Διαθέτει παρουσία, ικανότητες και μια σαφή προσωπική διαδρομή. Ωστόσο, σε επίπεδο συναισθηματικής έκφρασης, παραμένει κάπως “συγκρατημένος”. Δεν είναι ένας χαρακτήρας που εκφράζει έντονα τα συναισθήματά του, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει απόσταση με τον παίκτη.
Το άλλο που με προβληματίζει, είναι η επιλογή του να μην μπορείς να κάνεις progress με άλλους χαρακτήρες, όσον αφορά το main quest κατά κύριο λόγο. Κατά κάποιον τρόπο, αναγκάζεσαι να αφιερώσεις τις περισσότερες σου ώρες στον Kliff, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες που μπορείς να ελέγξεις έχουν διαφορετικά weapons και playstyles, που ίσως να σου αρέσουν περισσότερο. Εμένα, για παράδειγμα, μου αρέσει πολύ η Damiane.
Το σύστημα επιλογής χαρακτήρα είναι όμοιο με αυτό του Grand Theft Auto 5. Κάθε χαρακτήρας έχει διαφορετικό (περίπου) playstyle και weapons, “δικό του” skill tree που θέλει extra επένδυση πόντων, μοναδικό flying mechanic και ξεχωριστό special ability. Δυστυχώς, μέχρι το σημείο που έχω φτάσει, φαίνεται πως ο κόσμος είναι χτισμένος γύρω από τον Kliff.
Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες (NPCs) παρουσιάζουν μεγάλη ανομοιογένεια. Υπάρχουν στιγμές όπου κάποιοι ξεχωρίζουν, με ενδιαφέρον backstory και προσωπικότητα. Παράλληλα, όμως, αρκετοί άλλοι παραμένουν επίπεδοι ή ξεχνιούνται εύκολα, ενώ το παιχνίδι προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο.
Η δομή των αποστολών ακολουθεί τη γενικότερη φιλοσοφία του παιχνιδιού. “Freedom over guidance”. Mπορείς να επιλέξεις πώς θα προχωρήσεις, πότε θα ασχοληθείς με την κύρια ιστορία και πότε θα εξερευνήσεις τον κόσμο.
Οι κύριες αποστολές προσφέρουν τις πιο δυνατές στιγμές, τόσο σε επίπεδο δράσης όσο και αφήγησης, αν και υπάρχουν αρκετά side stories που τροφοδοτούν την φαντασία. Ωστόσο, η ροή δεν είναι πάντα ομαλή. Υπάρχουν σημεία όπου η ιστορία φαίνεται να “σπάει” ή να χάνει τη συνοχή της.
Οι δευτερεύουσες αποστολές παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Ορισμένες είναι εξαιρετικά καλοσχεδιασμένες και προσθέτουν περισσότερο βάθος στον κόσμο. Άλλες, όμως, είναι πιο απλές και επαναλαμβανόμενες.
Σύστημα μάχης – Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας
Το σύστημα μάχης του Crimson Desert δεν είναι από τα συνηθισμένα action-based συστήματα, με light και heavy επιθέσεις, και λίγα combos. Έχουμε να κάνουμε με έναν μηχανισμό που θυμίζει περισσότερο ένα fighting game, όσον αφορά την πολυπλοκότητα, σε συνδυασμό με reactive physics.
Στην αρχή, μοιάζει σχεδόν χαοτικό. Οι εντολές είναι πολλές, οι συνδυασμοί περίπλοκοι και η ανταπόκριση απαιτεί ακρίβεια και παρατήρηση του αντιπάλου. Καλείσαι να μάθεις όχι μόνο πότε θα πρέπει να επιτεθείς, αλλά και πώς να “χτίσεις” κάθε προσέγγιση. Combos, counters, grapples, aerial κινήσεις… όλα συνδέονται μεταξύ τους σε ένα σύστημα που απαιτεί χρόνο και ιδρώτα για να αποκαλυφθεί πλήρως.
Καθώς περνούν οι ώρες, αρχίζει να γίνεται σαφές ότι, ως παιχνίδι, ανταμείβει την επιδεξιότητα. Δεν είναι αρκετό να πατάς κουμπιά γρήγορα ή συνεχώς. Πρέπει να κατανοήσεις το timing, τα patterns των εχθρών και τις δυνατότητες του κάθε χαρακτήρα. Σε αυτό το σημείο, θυμίζει έντονα φιλοσοφίες που έχουμε δει σε πιο απαιτητικά παιχνίδια, αλλά με σαφώς μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων – φυσικά υπάρχει και επιλογή του να αγνοήσεις αρκετά από αυτά και να κάνεις overpower τα πάντα, χρησιμοποιώντας πολλά φαγητά.
Η πραγματική δύναμη του combat system βρίσκεται στην ελευθερία που προσφέρει. Δεν υπάρχει μία “σωστή” προσέγγιση ή κάποιο “σπασμένο” build. Mπορείς να δημιουργήσεις το δικό σου στυλ, συνδυάζοντας επιθέσεις και ικανότητες με τρόπους που ταιριάζουν στη δική σου λογική.
Μπορείς να παίξεις επιθετικά, βασιζόμενος σε συνεχόμενα combos και πίεση. Μπορείς να επιλέξεις μια πιο αμυντική προσέγγιση, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για counters. Μπορείς ακόμα και να χρησιμοποιήσεις το περιβάλλον… να εκμεταλλευτείς υψομετρικές διαφορές, αντικείμενα (όπως δέντρα) ή θέσεις για να αποκτήσεις πλεονέκτημα.
Αυτό το επίπεδο ελευθερίας δημιουργεί μια εμπειρία που δύσκολα συγκρίνεται με άλλα open world παιχνίδια. Σε αντίθεση με τίτλους που περιορίζουν τις επιλογές σου σε συγκεκριμένα builds ή playstyles, εδώ η δημιουργικότητα είναι βασικό στοιχείο. Η σχέση μεταξύ επένδυσης χρόνου και πειραματισμού, καθορίζει απόλυτα το πόσο καλά μπορεί να περάσει κάποιος.
Ωστόσο, αυτή η πολυπλοκότητα έχει και το τίμημά της. Για πολλούς, μπορεί να φανεί υπερβολικά απαιτητικό – η Pearl Abyss δήλωσε πως δουλεύει ήδη πάνω στον χειρισμό, ώστε να τον κάνει πιο adaptive και καλύτερο στην αφομοίωση. Γενικά, δεν είναι ένα combat system που “δουλεύει” από την πρώτη στιγμή. Χρειάζεται επιμονή και εξοικείωση.
Μια συνειδητά σκληρή προσέγγιση
Το Crimson Desert δεν είναι από τα πιο προσβάσιμα παιχνίδια, ειδικά για κάποιον αμύητο στο είδος. Η δυσκολία του είναι μέρος της ταυτότητάς του. Δεν υπάρχουν επιλογές difficulty. Όλοι βιώνουν το ίδιο επίπεδο πρόκλησης.
Αυτό σημαίνει ότι τα λάθη τιμωρούνται αυστηρά. Ένα λάθος dodge, μια κακή εκτίμηση ή μια λανθασμένη επιλογή ικανότητας μπορεί να οδηγήσει σε άμεση ήττα. Οι μάχες με bosses, ειδικά, είναι σχεδιασμένες για να δοκιμάζουν τα όρια σου.
Σε αντίθεση με πιο “δίκαιες” ή προβλέψιμες δυσκολίες, εδώ η πρόκληση προκύπτει από την πολυπλοκότητα και το “trial and error”. Οι εχθροί δεν ακολουθούν πάντα απλά patterns. Μπορούν να προσαρμοστούν, να αιφνιδιάσουν και να εκμεταλλευτούν τα λάθη σου.
Αυτό δημιουργεί έντονα συναισθήματα. Η αποτυχία μπορεί να είναι απογοητευτική, αλλά η επιτυχία είναι εξαιρετικά ικανοποιητική. Είναι ένα παιχνίδι που σε “εκπαιδεύει” μέσα από τη δυσκολία του και σε μαθαίνει να επιλέγεις τις μάχες σου. Πολλές φορές, η λύση είναι να επιστρέψεις αργότερα, όταν θα έχεις καλύτερο εξοπλισμό. Άλλες, απλά χρειάζεται να γίνεις καλύτερος.
Οι μάχες με bosses αποτελούν κορυφαίες στιγμές. Πρόκειται για “πολύπλοκες” αναμετρήσεις που απαιτούν στρατηγική, προετοιμασία και προσαρμοστικότητα.
Κάθε boss έχει πολλαπλές φάσεις, διαφορετικά μοτίβα επιθέσεων και μοναδικούς μηχανισμούς. Δεν αρκεί να μάθεις ένα pattern. Θα πρέπει να προσαρμόζεσαι συνεχώς. Αυτή η πολυπλοκότητα μπορεί να γίνει εξαντλητική, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί αξέχαστες στιγμές.
Σε σύγκριση με πιο “scripted” boss fights άλλων παιχνιδιών, εδώ υπάρχει μεγαλύτερη αίσθηση της ελευθερίας και του απρόβλεπτου. Δεν ακολουθείς ένα προκαθορισμένο μονοπάτι, καθώς θα πρέπει να αντιδράς σε πραγματικό χρόνο.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν στιγμές όπου η δυσκολία αγγίζει τα όρια της υπερβολής. Ορισμένες μάχες μπορεί να φανούν άδικες, ειδικά όταν συνδυάζονται με το πολύπλοκο control scheme και την άγνοια.
Ο χειρισμός, είναι ένα από τα αμφιλεγόμενα στοιχεία που όπως προανέφερα, η Pearl Abyss, δουλεύει να τον κάνει καλύτερο. Η πολυπλοκότητα των μηχανισμών έχει ως αποτέλεσμα ένα control scheme που δεν είναι πάντα φιλικό προς τον χρήστη.
Στην αρχή, καλείσαι να διαχειριστείς πολλαπλές εντολές, συνδυασμούς κουμπιών και μενού. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση και να επηρεάσει αρνητικά την εμπειρία, ιδιαίτερα στις πρώτες ώρες.
Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, ο χειρισμός αρχίζει να “δένει”. Οι κινήσεις γίνονται πιο φυσικές, οι συνδυασμοί πιο εύκολοι και η συνολική εμπειρία πιο ομαλή, μιας και όλα συμβαίνουν μηχανικά. Είναι ξεκάθαρο ότι απαιτεί επένδυση χρόνου για να αποδώσει πλήρως. Για αυτόν, κυρίως, τον λόγο (καθώς και για άλλους), το Crimson Desert ξεχωρίζει από τους πιο “casual-friendly” τίτλους, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα πως δεν απευθύνεται και σε casual κοινό.
Ένα παιχνίδι με αμέτρητα layers
Πέρα από τη μάχη, το Crimson Desert διαθέτει ένα τεράστιο εύρος μηχανισμών. Έχουμε στη διάθεση μας από crafting και gathering μέχρι διαχείριση βάσης και επαγγέλματα. Ως sandbox, το Crimson Desert προσφέρει ένα πλήρες οικοσύστημα δραστηριοτήτων.
Η επιρροή από το Black Desert είναι εμφανής. Πολλά συστήματα θυμίζουν MMO, γενικότερα, αλλά έχουν προσαρμοστεί για single-player εμπειρία. Αυτό δημιουργεί ένα βάθος που σπάνια συναντάμε σε παιχνίδια αυτού του τύπου – πλέον, το Crimson Desert έρχεται και γεμίζει το κενό της “single-player εμπειρίας με MMO feeling” που αναζητούν αρκετοί, κάνοντας παρέα στο Final Fantasy XII: The Zodiac Age.
Αν θέλεις, μπορείς να ασχοληθείς με συλλογή πόρων, κατασκευή αντικειμένων, διαχείριση στρατοπέδου/βάσης και να αφιερώσεις χρόνο σε πολλές άλλες δραστηριότητες. Αυτές οι επιλογές επηρεάζουν ουσιαστικά την πρόοδο και νιώθουν rewarding.
Ωστόσο, αυτή η πληθώρα μηχανισμών μπορεί να γίνει overwhelming για κάποιον που δεν έχει συνηθίσει τέτοιο βαθμό ελευθερίας. Σαφώς, δεν είναι όλα εξίσου απαραίτητα σε βαθμό που να μην μπορείς να κάνεις progress, ενώ το παιχνίδι δεν ξεκαθαρίζει πάντα “τι αξίζει” να ακολουθήσεις.
Η διάρκεια του θα ικανοποιήσει αρκετούς. Η κύρια ιστορία από μόνη της μπορεί να ξεπεράσει τις 80 ώρες, ενώ η πλήρης εξερεύνηση μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τις 200 ώρες, ίσως κατά πολύ.
Αυτό δεν σημαίνει πως το Crimson Desert έχει απλώς “περισσότερο ή συμπυκνωμένο περιεχόμενο”, από ότι θα περίμενε κανείς. Σημαίνει ότι έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο που είναι απλωμένο και για μακροχρόνια ενασχόληση. Δεν αναμένεται να τα δεις όλα με μιας.
Σε σύγκριση με άλλα μεγάλα open world παιχνίδια, προσφέρει πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Ωστόσο, αυτή η κλίμακα μπορεί να λειτουργήσει ως βαρίδι, ειδικά για παίκτες με περιορισμένο χρόνο που προτιμούν πιο συγκεντρωμένες εμπειρίες.
Ο τεχνικός τομέας
Οπτικά, το Crimson Desert είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια της γενιάς του. Η χρήση της BlackSpace Engine αποδεικνύεται καθοριστική, προσφέροντας ένα επίπεδο λεπτομέρειας που σπάνια συναντάμε. Ο φωτισμός, τα textures και τα animations συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια εμπειρία που πλησιάζει τον φωτορεαλισμό.
Η σύγκριση με το Red Dead Redemption 2 είναι αναπόφευκτη, αλλά το Crimson Desert μπορεί να σταθεί ισάξια… ίσως το ξεπερνά σε ορισμένους τομείς. Ιδιαίτερα η διαχείριση του φωτός και των καιρικών φαινομένων δημιουργεί σκηνές που μοιάζουν σχεδόν κινηματογραφικές.
Εντυπωσιακή είναι και η δυνατότητα αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον. Σχεδόν κάθε αντικείμενο έχει φυσική υπόσταση και μπορεί να επηρεαστεί από διάφορες δράσεις που συμβαίνουν γύρω του. Αυτό ενισχύει σημαντικά την αίσθηση του immersion.
Παράλληλα, η απόδοση σε PC είναι αξιοσημείωτα σταθερή, κάτι που δεν θεωρείται δεδομένο για παιχνίδια τέτοιας κλίμακας. Η ύπαρξη πολλών ρυθμίσεων σου επιτρέπει να προσαρμόσεις την εμπειρία σύμφωνα με το σύστημά σου, κάτι που δείχνει ιδιαίτερη προσοχή από τους developers. Μάλιστα, μέχρι και τα “ultra”, δεν απαιτεί ιδιαίτερο “high-end” hardware για να τρέξει ικανοποιητικά – το cinematic option σε κάποιες περιπτώσεις δεν δουλεύει όπως πρέπει.
Ένα παιχνίδι που δεν είναι για όλους
Το Crimson Desert είναι ένα “generational” παιχνίδι που δύσκολα μπορεί να αξιολογηθεί με απλά κριτήρια. Δεν είναι το “απόλυτο”. Είναι, όμως, ένα από τα πιο φιλόδοξα projects που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, το οποίο απαντά στους “doomers” κάνοντας deliver αυτά που υποσχέθηκε.
Τα δυνατά του σημεία είναι ξεκάθαρα ο τεράστιος, πολύχρωμος και ζωντανός κόσμος, ένα βαθύ και απαιτητικό σύστημα μάχης, η αίσθηση ελευθερίας και φυσικά η εντυπωσιακή τεχνική υλοποίηση. Παράλληλα, υπάρχουν και σημαντικές αδυναμίες όπως ο χειρισμός, η ανομοιογενής αφήγηση, τα spikes δυσκολίας και ορισμένες επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι με ξεκάθαρη ταυτότητα και απευθύνεται σε εκείνους που αναζητούν βάθος, πρόκληση και ελευθερία.
Για κάποιους, θα είναι ένα αριστούργημα. Για άλλους, μια απογοήτευση. Προσωπικά θεωρώ πως είναι το καλύτερο ατελές παιχνίδι και ένα από τα πλέον all time favorites.
Σε μια εποχή όπου πολλά open world παιχνίδια ακολουθούν ασφαλείς φόρμουλες, το Crimson Desert τολμά να διαφοροποιηθεί. Δεν πετυχαίνει σε όλες τις επιλογές του, αλλά η προσπάθεια και η αγάπη είναι εμφανής σε κάθε πτυχή του.
Αν απολαμβάνεις την εξερεύνηση χωρίς περιορισμούς, τις μάχες και τις προκλήσεις, τότε αυτό το παιχνίδι μπορεί να σου προσφέρει εκατοντάδες ώρες διασκέδασης. Αν, όμως, προτιμάς πιο καθοδηγούμενες και “φιλικές” εμπειρίες, ίσως να μην είναι η καλύτερη επιλογή.
Σε κάθε περίπτωση, το Crimson Desert αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για τα open world. Είναι ένα παιχνίδι που δεν φοβάται να είναι περίπλοκο και, πάνω απ’ όλα, διαφορετικό… και αυτό, εμένα, μου έχει λείψει.
Ευχαριστούμε την Pearl Abyss για την παραχώρηση του παιχνιδιού.
Crimson Desert
Το Crimson Desert αποτελεί ένα εξαιρετικά φιλόδοξο open world action-adventure που επιχειρεί, και καταφέρνει, να επαναπροσδιορίσει το είδος, προσφέροντας έναν τεράστιο, ζωντανό και οργανικά σχεδιασμένο κόσμο με έμφαση στην ελευθερία και την εξερεύνηση χωρίς καθοδήγηση. Παρά το εντυπωσιακό world-building, το βαθύ και απαιτητικό σύστημα μάχης και την τεχνική αρτιότητα, η εμπειρία συνοδεύεται από σημαντικές προκλήσεις, όπως η δυσκολία, ο περίπλοκος χειρισμός και μια αφήγηση που δεν είναι πάντα συνεκτική ή προσβάσιμη. Δεν απευθύνεται σε όλους, αλλά σε όσους αναζητούν βάθος, πρόκληση και ανεξαρτησία, προσφέροντας μια εμπειρία που μπορεί να χαρακτηριστεί ταυτόχρονα ατελής και εξαιρετική.
Ίσως να σου αρέσει γιατί:
- Προσφέρει τεράστιο, ζωντανό και οργανικό open world κόσμο
- Δίνει απόλυτη ελευθερία εξερεύνησης χωρίς ιδιαίτερη καθοδήγηση
- Το σύστημα μάχης είναι κάπως ευέλικτο
- Έχει εξαιρετικό τεχνικό τομέα και γραφικά
- Προσφέρει τεράστια ποικιλία μηχανισμών
- Έχει τεράστια διάρκεια
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Ο χειρισμός είναι πολύπλοκος
- Η αφήγηση είναι ανομοιογενής και συχνά αποσπασματική
- Δεν προσφέρει επιλογές προσαρμογής όσον αφορά την δυσκολία
- Υπάρχουν περιορισμοί στη χρήση άλλων playable χαρακτήρων στην κύρια ιστορία