Κάποιες φορές, ένα παιχνίδι μπορεί να έχει δανειστεί όλα τα «σωστά υλικά», ενδιαφέρον σκηνικό, μελετημένο σύστημα μάχης, και ξεκάθαρες επιρροές, αλλά δεν καταφέρνει να απογειωθεί. Το Asterigos: Curse of the Stars, η πρώτη προσπάθεια της Acme Gamestudio, είναι ένα τέτοιο παιχνίδι.
Είναι φιλόδοξο, οπτικά γοητευτικό και γεμάτο ιδέες. Όμως, στην προσπάθειά του να είναι ταυτόχρονα Soulslike, κλασικό action-adventure και μυθολογικό RPG, τελικά χάνει την εστίασή του. Το αποτέλεσμα; Ένα παιχνίδι συμπαθητικό αλλά “άνισο”, που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει.
Μια πόλη παγιδευμένη στον χρόνο
Το Asterigos σε βάζει στον ρόλο της Hilda, μιας νεαρής πολεμίστριας του “The Northwind Legion”, η οποία ταξιδεύει στην καταραμένη πόλη Aphes – μια άλλοτε ακμάζουσα μητρόπολη που έχει παγιδευτεί στον χρόνο λόγω της λεγόμενης “Κατάρας των Άστρων” – για να βρει τον αγνοούμενο πατέρα της. Η πόλη είναι παγιδευμένη στον χρόνο, με τους κατοίκους της να έχουν παραμορφωθεί από μια μαγική κατάρα. Καθώς εξερευνάς, ξεδιπλώνονται πολιτικές συγκρούσεις, αρχαία μυστικά και ίντριγκες. Η αφηγηματική βάση είναι υποσχόμενη, και η πόλη, με την κλασική της ελληνορωμαϊκή θεματική και τη μαγική ατμόσφαιρα, προσφέρει ένα ελκυστικό σκηνικό.
Η ιστορία ξεκινά με ενδιαφέρον τρόπο, η μυθολογική αισθητική, οι χαμένες πολιτείες και το μυστήριο γύρω από την κατάρα δημιουργούν δυνατές βάσεις. Ωστόσο, η εκτέλεση της αφήγησης υστερεί. Οι διάλογοι είναι συχνά αμήχανοι ή πολύ μακροσκελείς, ενώ μεγάλο μέρος της πλοκής μεταφέρεται μέσω σημειώσεων και στατικών συνομιλιών χωρίς κινηματογραφική ροή. Αυτό κάνει τις αλληλεπιδράσεις με τους χαρακτήρες να χάνουν το βάρος τους.
Η Hilda είναι συμπαθητική και παραδόξως, για τα σημερινά δεδομένα, προσγειωμένη, όχι υπεροπτική, ούτε υπερβολικά ηρωική. Όμως, ο κόσμος γύρω της δείχνει άψυχος. Η Aphes είναι τεράστια, αλλά η απουσία ζωντανών NPCs ή ουσιαστικής δραστηριότητας, καταλήγει να την μεταμορφώνει σε μια πόλη φάντασμα, κυριολεκτικά.
Το ρηχό σύστημα μάχης
Αν αυτό που σε νοιάζει είναι η μάχη, το Asterigos ίσως δεν έχει να προσφέρει πράγματα. Από την αρχή έχεις πρόσβαση σε έξι όπλα, ξίφος και ασπίδα, στιλέτα, σφυρί, δόρυ, μαγικά βραχιόλια και ραβδί, και μπορείς να εξοπλιστείς με δύο, ταυτόχρονα, δημιουργώντας ένα δικό σου “combo”. Το κάθε όπλο έχει ξεχωριστές κινήσεις και ειδικές ικανότητες, και η εναλλαγή στη μάχη, μεταξύ των δύο, δίνει αρκετή ποικιλία.
Το σύστημα είναι ευχάριστο, κατά τις πρώτες ώρες, και προσφέρει έναν γρήγορο ρυθμό. Όμως, δεν έχει το βάθος που θα περίμενε κανείς. Πολλές από τις ικανότητες έχουν παρόμοια απόδοση, άρα η αλλαγή build ή στοιχείων δεν κάνει μεγάλη διαφορά. Το σύστημα με τα elements επίσης δεν εξηγείται καθαρά και δεν έχει σαφή επίδραση στη μάχη. Δεν παίρνει αρκετά μέχρι να αρχίσεις να χρησιμοποιείς απλά ένα μόνο όπλο, αγνοώντας την ύπαρξη του δεύτερου.
Όσο για τα boss fights, αν και ποικίλα, σπάνια εντυπωσιάζουν. Οι περισσότερες μάχες μπορούν να «κερδηθούν» απλά με spam potions και επιθέσεις. Δεν έχουν την ένταση και το τακτικό βάθος που χαρακτηρίζει τα πραγματικά Soulslikes. Επίσης, η δυσκολία δεν είναι συνεπής.
H εξερεύνηση
Όσον αφορά την εξερεύνηση, κινείται αμήχανα ανάμεσα σε action-adventure και Soulslike style. Η Aphes είναι σχεδιασμένη σαν διασυνδεδεμένος λαβύρινθος, με μονοπάτια, παρακάμψεις και μυστικά. Δεν είναι ένας ανοιχτός κόσμος, αλλά έχει μεγάλο μέγεθος. Το πρόβλημα; Δεν υπάρχει καθόλου χάρτης – και μου κάνει τεράστια εντύπωση που το λέω για ένα τόσο σχετικά linear παιχνίδι. Συνήθως, αυτό είναι κάτι που δεν με απασχολεί προσωπικά, όμως στην περίπτωση του Asterigos, στοιχίζει.
Σε ένα παιχνίδι που βασίζεται στην εξερεύνηση, αυτό είναι τεράστιο μειονέκτημα. Πολλές περιοχές μοιάζουν μεταξύ τους, και χωρίς mini-map ή σημεία αναφοράς, είναι πανεύκολο να χαθείς και να κάνεις κύκλους. Πολλοί παίκτες ανέφεραν ότι πέρασαν αμέτρητο χρόνο απλά ψάχνοντας πού να πάνε. Στην δική μου περίπτωση, αυτό συνέβαινε κυρίως όποτε προσπαθούσα να βεβαιωθώ πως έχω εξερευνήσει όλες τις περιοχές ή όταν προσπαθούσα να γυρίσω πίσω σε σημεία που έπρεπε να παραδώσω κάποια αντικείμενα. Δεν μου έχει ξανά τύχει σε παιχνίδια αυτού του genre, να έχω νιώσει τόση ανάγκη για ένα (έστω) minimap.
Οι αποστολές περιλαμβάνουν διαλόγους με αδιάφορους χαρακτήρες, και παρόλο που το in-game journal προσπαθεί να προσφέρει μια πιο προσωπική οπτική στις σκέψεις της Hilda, συχνά δεν παρέχει την καθοδήγηση που χρειάζεται για να ολοκληρωθούν οι δευτερεύουσες αποστολές ομαλά.
Η έλλειψη χάρτη καθιστά τις παράπλευρες αποστολές λιγότερο ελκυστικές, γιατί να ασχοληθείς με κάτι που ξέρεις ότι θα χρειαστεί να ψάχνεις ξανά από την αρχή, ένα-ένα τα σημεία; Ειδικά από την στιγμή που οι ανταμοιβές δεν προσφέρουν κάτι το σπουδαίο. Είναι λες και σχεδιάστηκε έτσι επίτηδες, για να “τραβηχτεί” ο gameplay χρόνος.
Γοητευτικό αλλά ανισόρροπο
Οπτικά, το παιχνίδι έχει έναν ευχάριστο cartoon-ish style, Disneylike, κάτι μεταξύ Kena: Bridge of Spirits και Immortals: Fenyx Rising. Τα χρώματα, το φως, και οι καθαρές γραμμές κάνουν τον κόσμο εύκολο να τον διαβάσεις οπτικά και προπάντων, ευχάριστο στο να τον κοιτάς.
Τα τεχνικά προβλήματα είναι υπαρκτά. Τα cutscenes είναι “καλοφτιαγμένα”, αλλά οι υφές και τα animations έχουν θέματα. Ορισμένα textures λείπουν, τα μοντέλα των εχθρών φαίνονται ξεπερασμένα, και οι ρυθμοί καρέ πέφτουν συχνά, σε κάποιες κονσόλες.
Στον τομέα του ήχου, η μουσική και τα εφέ είναι λειτουργικά, με την φωνή της Hilda να ξεχωρίζει, αν και κάποιες φορές υπάρχει κακό mastering του ήχου και το ένα υπερκαλύπτει το άλλο. Όσον αφορά το voice over, μόνο λίγες γραμμές είναι πλήρως ηχογραφημένες και η εναλλαγή φωνητικών/μη φωνητικών διαλόγων κουράζει.
Χωρίς σαφή κατεύθυνση
Το Asterigos: Curse of the Stars είναι ένα παιχνίδι που έχει δημιουργηθεί με αγάπη για το είδος του αλλά δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να είναι. Θέλει να είναι Souls-lite, θέλει να είναι RPG μυθολογικής περιπέτειας, και προσπαθεί να είναι φιλικό, απλοϊκό και απαιτητικό ταυτόχρονα. Το πρόβλημα είναι ότι κανένα από αυτά δεν το πετυχαίνει πλήρως.
Αν είσαι αρχάριος στα Soulslike ή ψάχνεις κάτι πιο χαλαρό, ίσως να σε κερδίσει. Η μάχη μπορεί να είναι αρκετά διασκεδαστική, σε ορισμένα σημεία, ο κόσμος έχει όμορφη αισθητική και η Hilda είναι ένας χαρακτήρας που αξίζει να γνωρίσεις. Αλλά μην περιμένεις βάθος, ούτε μια “σφιχτή” εμπειρία.
Asterigos: Curse of the Stars
To Asterigos: Curse of the Stars είναι φιλόδοξο, οπτικά γοητευτικό και γεμάτο ιδέες. Όμως, στην προσπάθειά του να είναι ταυτόχρονα Soulslike, κλασικό action-adventure και ένα μυθολογικό RPG, τελικά χάνει την εστίασή του. Το αποτέλεσμα; Ένα παιχνίδι συμπαθητικό αλλά “άνισο”, που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει.