Το Altheia: The Wrath of Aferi είναι ένα φιλόδοξο action adventure που επιχειρεί να αναμείξει τη μαγεία του Zelda με την αισθητική των ταινιών του Studio Ghibli και Chizu. Δημιουργημένο από τη MarsLit Games, μια μικρή ομάδα που αποτελείται κυρίως από δύο αδέρφια και σε publishing από τις Neon Doctrine και Game Seer Publishing, προσφέρει έναν κόσμο γεμάτο πνεύματα, θεούς και σκοτεινή ενέργεια που απειλεί να καταπιεί τα πάντα.
Η ιστορία διαδραματίζεται στον μαγευτικό κόσμο της Atarassia, μια γη που καταστρέφεται από τη διαφθορά του Void που εξαπλώνει ο θεός Aferi. Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο ήρωες: η Lili, μια νεαρή Φύλακας που δεν θέλει να αναλάβει τον ρόλο της, και ο Sadi, ένας μοναχός σε εκπαίδευση που λειτουργεί ως σύντροφος, καθοδηγητής και πνευματικός συνοδοιπόρος της Lili. Οι δυο τους χάνουν αγαπημένα πρόσωπα εξαιτίας του Aferi και αναγκάζονται να ενώσουν τις δυνάμεις τους, επαναφέροντας τη συμμαχία Φυλάκων και Μοναχών για να αποκαταστήσουν την ισορροπία.
Σεναριο
Το σενάριο δεν προσπαθεί να κρύψει ότι πατάει πάνω σε γνώριμα μοτίβα. Eκδίκηση, απώλεια, αναζήτηση ταυτότητας. Όμως αυτό που το διαφοροποιεί είναι η σχέση των δύο πρωταγωνιστών. Η Lili, γεμάτη θυμό και άρνηση, κουβαλάει το βάρος της μητέρας της, μιας ηρωίδας που θυσιάστηκε απέναντι στο ίδιο κακό που τώρα απειλεί ξανά τον κόσμο. Ο Sadi, πιο ευαίσθητος και φιλόσοφος, λειτουργεί σαν καθρέφτης της συνείδησής της Lili. Είναι ένα πνεύμα που άλλοτε παίρνει ανθρώπινη μορφή, άλλοτε μεταμορφώνεται σε λύκο, και συχνά ενώνεται με το σπαθί της Lili, δημιουργώντας μια μοναδική συνεργασία ανάμεσα σε ψυχή και σώμα.
Η αφήγηση είναι συγκινητική χωρίς να γίνεται μελόδραμα. Υπάρχουν στιγμές σιωπής που μιλούν πιο δυνατά από τους διαλόγους, αν και σε ορισμένες σκηνές, η απουσία φωνητικής ερμηνείας μειώνει την ένταση. Παρόλα αυτά, η συναισθηματική πορεία των δύο ηρώων λειτουργεί πειστικά και το παιχνίδι τολμά να αγγίξει θέματα όπως η ενοχή, η αποδοχή και η ανάγκη για συμφιλίωση με το παρελθόν.
Gameplay
Στο κομμάτι του gameplay, το Altheia προσφέρει δράση και γρίφους, όπως τα παλιά κλασικά action adventures. Eλέγχεις κυρίως την Lili, με τον Sadi να λειτουργεί ως “δεύτερος παίκτης” που βοηθά στη μάχη, στην επίλυση των puzzles και στη γενικότερη διάδραση με τον κόσμο. Ο Sadi μπορεί να ενεργοποιεί μηχανισμούς, να κρατά μοχλούς ή να μεταμορφώνεται σε λύκο για να περάσει από εμπόδια, ενώ η Lili χρησιμοποιεί το σπαθί και το τόξο της για μάχη και εξερεύνηση.
Η μάχη είναι απλή αλλά αποτελεσματική. Οι βασικές επιθέσεις της Lili έχουν ικανοποιητική αίσθηση, και η δυνατότητα να ενισχύει το όπλο της με τη δύναμη του Sadi προσθέτει βάθος, αν και ο ρυθμός της μάχης συχνά “σπάει” όταν πρέπει να αλλάζεις μεταξύ μορφών. Οι εχθροί του Void έχουν ευρηματικό σχεδιασμό. Μπορεί να αντιμετωπίσουμε από απλές σκιές έως τερατώδεις μορφές που απαιτούν διαφορετικές στρατηγικές. Κάποιοι, για παράδειγμα, νικιούνται μόνο αν ρίξεις βόμβα μέσα στο στόμα τους, μια ευχάριστη ανατροπή στη ρουτίνα του hack-and-slash που βλέπουμε σε πιο low budget τίτλους.
Η εξερεύνηση, αν και περιορισμένη, έχει στιγμές ομορφιάς. Δεν υπάρχει μεγάλος ανοιχτός κόσμος όπως στο Breath of the Wild, αλλά μικρότερες, προσεκτικά σχεδιασμένες περιοχές. Παρόλο που η καθοδήγηση μέσω minimap κάνει το ταξίδι πιο γραμμικό, ο κόσμος παραμένει γοητευτικός, με περιβάλλοντα που λένε τη δική τους ιστορία. Βέβαια, τα συχνά πήγαινε-έλα ανάμεσα σε περιοχές μπορεί να κουράσουν.
Τεχνικα
Το Altheia είναι ένα μικρό ακατέργαστο διαμάντι, οπτικά. Το cel-shaded ύφος και οι καθαρές γραμμές του θυμίζουν έντονα τη μαγεία των anime του Ghibli, χωρίς όμως να προσπαθεί να αντιγράψει το στυλ. Οι αποχρώσεις είναι απαλές, με έντονες πινελιές μωβ που υποδηλώνουν τη διαφθορά του Void. Οι χαρακτήρες έχουν εκφραστικότητα και οι κινήσεις τους, ειδικά στις σκηνές δράσης, είναι ρευστές και καθαρές. Κάποιες τεχνικές ατέλειες, όπως σκιές χαμηλής ανάλυσης ή glitches στις σκιές γύρω από τη Lili, δεν καταφέρνουν να καταστρέψουν τη συνολική εικόνα.
Η μουσική συμβάλλει καθοριστικά στην ατμόσφαιρα, με ήπιες μελωδίες που εναλλάσσονται με δυναμικά κομμάτια στις μάχες. Παρόλα αυτά, η μίξη του ήχου δεν είναι πάντα καλή. Κάποιες φορές η μουσική σταματά απότομα ή οι φωνές ακούγονται πολύ δυνατά ή πολύ χαμηλά. Παρ’ όλα αυτά, οι voice actors προσπαθούν φιλότιμα να δώσουν ζωή στους χαρακτήρες και σε ορισμένες στιγμές το καταφέρνουν.
Από πλευράς απόδοσης, είναι κάπως απρόβλεπτο μεν, αλλά σταθερό. Στα περισσότερα συστήματα μπορεί να τρέξει στα 60 καρέ, αλλά υπάρχουν στιγμές που οι πτώσεις στα FPS είναι έντονες, ειδικά σε σκηνές με πολλούς εχθρούς ή φωτισμό. Παρά τα περιστασιακά κολλήματα και softlocks, είναι γενικά σταθερό. Ακόμη και στο Steam Deck φαίνεται να λειτουργεί ομαλά. Τα menu ωστόσο παρουσιάζουν μικρές δυσλειτουργίες. Έτυχαν επιλογές που εξαφανίζονται προσωρινά ή ορθογραφικά λάθη, καθώς και ορισμένες στιγμές που κάποια πράγματα ήταν non-responsive.
Εν κατακλειδι
Το Altheia: The Wrath of Aferi έχει σίγουρα αρκετές ατέλειες. Όμως, καταφέρνει κάτι που λίγα indie παιχνίδια πετυχαίνουν. Έχει ουσία, αισθητική ταυτότητα και συναίσθημα που στηρίζει το lore. Η συνεργασία των δύο χαρακτήρων, οι γρίφοι που απαιτούν σκέψη και οι όμορφες τοποθεσίες δημιουργούν μια εμπειρία γεμάτη φαντασία. Το σύστημα μάχης χρειάζεται αρκετή βελτίωση για να νιώσει ολοκληρωμένο, ενώ το κομμάτι της εξερεύνησης είναι πιο περιορισμένο απ’ ό,τι θα ήθελα. Στο σύνολο του όμως, είναι ένα παιχνίδι που δείχνει πως το πάθος και η καλλιτεχνική ταυτότητα μπορούν να υπερισχύσουν των τεχνικών περιορισμών.