Τα survival crafting παιχνίδια έχουν αποδείξει εδώ και χρόνια πως δύσκολα χάνουν τη γοητεία τους. Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα εθιστικό στο να ξεκινάς με το απόλυτο τίποτα και, σιγά-σιγά, να μετατρέπεις ένα αφιλόξενο μέρος σε μια πλήρως λειτουργική βάση γεμάτη αυτοματισμούς, αποθήκες, μηχανές και άμυνες. Το StarRupture πατάει ακριβώς πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία, αλλά προσπαθεί να τη συνδυάσει με first-person shooting, co-op survival, factory management και ένα ενδιαφέρον sci-fi setting.
Και το εντυπωσιακό είναι πως, ακόμα και σε Early Access μορφή, δείχνει ήδη ότι έχει πολύ δυνατά θεμέλια.
Μια ενδιαφέρουσα αφετηρία
Το StarRupture σε ρίχνει στον πλανήτη Arcadia-7, ως μέλος μιας αποστολής που μοιάζει κάθε άλλο παρά “εθελοντική”. Ο πυρήνας του σεναρίου περιστρέφεται γύρω από μια εταιρική/ποινική δυστοπία, όπου άνθρωποι αποστέλλονται σε έναν μακρινό και εξαιρετικά επικίνδυνο κόσμο για να εξορύξουν πόρους, να χτίσουν εγκαταστάσεις και να στείλουν τα πολύτιμα υλικά τους πίσω στις εταιρείες που ελέγχουν την αποστολή.
Το παιχνίδι δεν πετάει το lore συνεχώς στα μούτρα σου, και αυτό είναι ταυτόχρονα προτέρημα αλλά και αδυναμία. Από τη μία, αφήνει χώρο στην εξερεύνηση και στο environmental storytelling, κάτι που κάνουν πολλά αντίστοιχα παιχνίδια. Από την άλλη, πολλές από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του μοιάζουν σαν να βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της υπόσχεσης και όχι της πλήρους αξιοποίησης.
Παρόλα αυτά, η βασική ιδέα είναι αρκετά καλή ώστε να κουμπώνει όμορφα με το gameplay loop. Δεν εξορύσσεις απλώς για να εξορύξεις. Υπάρχει η αίσθηση πως εργάζεσαι για κάτι μεγαλύτερο, όσο κυνικό ή απάνθρωπο κι αν είναι αυτό το κάτι.
Απλό gameplay loop, αλλά αποτελεσματικό
Το StarRupture είναι ένα παιχνίδι για ανθρώπους που αγαπούν την πρόοδο. Ξεκινάς από το μηδέν. Μαζεύεις πρώτες ύλες, στήνεις βασικές εγκαταστάσεις, οργανώνεις τη ροή των υλικών σου και αρχίζεις να κατασκευάζεις πιο σύνθετες παραγωγικές αλυσίδες. Στη συνέχεια, αναλαμβάνεις παραγγελίες, ξεκλειδώνεις νέες τεχνολογίες, βελτιώνεις τη βάση σου και επεκτείνεις σταδιακά την παραγωγική σου αυτοκρατορία.
Αυτό που κάνει το loop τόσο απολαυστικό είναι ότι σου δίνει συνεχώς έναν μικρό αλλά ουσιαστικό στόχο. Πάντα υπάρχει κάτι που χρειάζεσαι να ξεκλειδώσεις, να βελτιώσεις, να ξανασχεδιάσεις ή να οργανώσεις καλύτερα. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ατού του παιχνιδιού αυτή τη στιγμή.
Δεν προσπαθεί να σε πνίξει με αχρείαστη πολυπλοκότητα από το πρώτο δίωρο. Αντιθέτως, η λογική της παραγωγής και της προόδου γίνεται κατανοητή αρκετά γρήγορα, κάτι που το κάνει πιο φιλικό και σε παίκτες που δεν έχουν “λιώσει” σε τίτλους τύπου Satisfactory.
Factory system που σε τραβάει
Σε αντίθεση με άλλα factory games που στηρίζονται έντονα στη μεταφορά πόρων μέσω conveyor belts και συνεχούς ροής, εδώ το σύστημα μοιάζει πιο αιτητικό. Τα μηχανήματα “ζητούν” τους πόρους που χρειάζονται αντί να κατακλύζονται διαρκώς από υλικά. Αυτό έχει δύο πολύ σημαντικά αποτελέσματα.
Πρώτον, η βάση σου μπορεί να γίνει πολύ πιο καθαρή και διαχειρίσιμη. Δεν έχεις πάντα την αίσθηση ότι σχεδιάζεις ένα βιομηχανικό χάος που περιμένει να καταρρεύσει μόλις κάτι πάει στραβά.
Δεύτερον, σε αναγκάζει να σκεφτείς λίγο πιο στρατηγικά την παραγωγή σου. Αν κάτι λείπει ή αν ένα στάδιο μπουκώσει, η γραμμή σταματάει.
Στην αρχή, βέβαια, αυτό σημαίνει αρκετό τρέξιμο πέρα-δώθε και αρκετή χειροκίνητη διαχείριση. Μέχρι να ξεκλειδώσεις πιο προηγμένα εργαλεία αποθήκευσης και logistics, το σύστημα απαιτεί υπομονή. Όμως όταν όλα αρχίζουν να “δένουν”, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά ικανοποιητικό.
Η μεγάλη ιδέα του “Rupture”
Αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που κάνει το StarRupture να ξεχωρίζει, αυτό είναι το βασικό του περιβαλλοντικό gimmick. Οι περιοδικές ηλιακές εκρήξεις, τα λεγόμενα “ruptures”.
Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο ήλιος του πλανήτη εξαπολύει μια καταστροφική έκρηξη που σαρώνει την επιφάνεια. Αν βρίσκεσαι έξω χωρίς προστασία, πεθαίνεις. Αν η βάση σου δεν είναι σωστά οργανωμένη, διαταράσσεται η λειτουργία της. Αν εξερευνάς πολύ μακριά χωρίς να έχεις το νου σου, μπορεί να χάσεις μεγάλο κομμάτι της προόδου σου.
Αυτός ο μηχανισμός, ενώ αρχικά μοιάζει σαν καθαρό σπάσιμο νεύρων ή φρενάρισμα (κατά τις πρώτες ώρες), τελικά είναι και ο λόγος που το παιχνίδι αποκτά δική του ταυτότητα.
Οι εκρήξεις δημιουργούν έναν ολόκληρο ρυθμό ζωής στον πλανήτη. Μετά από κάθε rupture, το περιβάλλον αλλάζει δραστικά. Η επιφάνεια γίνεται καμένη, νεκρή και σχεδόν απόκοσμη. Ορισμένοι πόροι εμφανίζονται μόνο τότε. Περιοχές που πριν ήταν μπλοκαρισμένες γίνονται προσβάσιμες. Άλλα σημεία αποκτούν προσωρινά αξία που πριν δεν είχαν.
Και έπειτα, όλα ξαναγεννιούνται.
Αυτή η κυκλική αίσθηση καταστροφής και αναγέννησης είναι ό,τι πιο έξυπνο έχει να δείξει το παιχνίδι μέχρι στιγμής. Είναι ένας μηχανισμός που επηρεάζει ουσιαστικά το exploration, τη συλλογή πόρων, το planning και το survival.
Η εξερεύνηση έχει ρυθμό και προσωπικότητα
Ο πλανήτης του StarRupture είναι μεγάλος, ανοιχτός και αρκετά καλοσχεδιασμένος ώστε να κρατάει το ενδιαφέρον σου για πολλές ώρες, κι ας μην προσφέρει μεγάλη ποικιλία σε ευρήματα για την ώρα. Δεν είναι από εκείνα τα sandbox που μοιάζουν μεγάλα μόνο σε χιλιόμετρα αλλά όχι σε ουσία, εν μέρει. Υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον στο να φύγεις από τη βάση σου και να αρχίσεις να ψάχνεις γύρω σου.
Εγκαταλελειμμένες δομές, παράξενα βιολογικά στοιχεία, σημεία με ιδιαίτερους πόρους, υπόγειες περιοχές και διάφορα environmental στοιχεία δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν εξερευνάς απλώς έναν ακόμα χάρτη, αλλά έναν κόσμο που έχει όντως περάσει από καταστροφές, αποικισμούς και αποτυχημένες προσπάθειες επιβίωσης.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η εξερεύνηση δεν μοιάζει αποκομμένη από το υπόλοιπο παιχνίδι. Δεν είναι “πάω βόλτα επειδή έτσι”. Πας γιατί θέλεις πόρους, upgrades, πληροφορίες, shortcuts, νέες ευκαιρίες ή απλώς καλύτερο έλεγχο της περιοχής σου.
Όχι σπουδαίο, αλλά καλό combat
Το shooting κομμάτι του παιχνιδιού είναι ίσως το στοιχείο που το διαφοροποιεί περισσότερο από αρκετούς ανταγωνιστές του, στο factory sim genre. Το StarRupture δεν αρκείται στο να είναι ένα ήσυχο factory sim με survival στοιχεία. Θέλει να σε βάλει και σε μάχες.
Και ευτυχώς, αυτό το κομμάτι λειτουργεί… OK.
Τα όπλα έχουν ικανοποιητικό feedback, οι εχθροί είναι επαρκώς επιθετικοί ώστε να σε κρατούν σε εγρήγορση, και οι μάχες δίνουν μια απαραίτητη δόση έντασης ανάμεσα στα πιο λογιστικά κομμάτια του gameplay. Δεν πρόκειται να το μπερδέψεις με καθαρόαιμο FPS, ούτε φτάνει σε επίπεδα Borderlands, Apex Legends ή κάποιου movement-heavy shooter.
Το combat εδώ εξυπηρετεί σωστά τον σκοπό του. Σπάει τον ρυθμό της παραγωγής, προσθέτει πίεση στην εξερεύνηση και κάνει την επιβίωση να νιώθει πιο “ζωντανή”. Θα ήθελα λίγο περισσότερη κινητικότητα, περισσότερη ποικιλία σε εχθρούς και λίγο μεγαλύτερο βάθος στη συμπεριφορά τους, αλλά για την παρούσα φάση είναι απολύτως λειτουργικό.
Φτιαγμένο για co-op
Αν και το StarRupture παίζεται άνετα solo, είναι ξεκάθαρο ότι η εμπειρία έχει σχεδιαστεί με τον co-op παράγοντα στο μυαλό. Και αυτό, ίσως, δεν είναι κακό.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο να προσπαθείς μόνος σου να εξορύξεις, να μεταφέρεις, να χτίσεις, να πολεμήσεις και να διαχειριστείς τα πάντα, σε σχέση με το να έχεις δύο ή τρεις φίλους που μπορούν να μοιράσουν ρόλους. Ένας να οργανώνει τη βάση, ένας να κάνει exploration, ένας να ασχολείται περισσότερο με combat και logistics… και ξαφνικά, η όλη φάση αποκτά άλλο ρυθμό.
Παρόλα αυτά, το σημαντικό είναι πως δεν σε τιμωρεί αν παίζεις μόνος. Το solo experience παραμένει διασκεδαστικό, απλώς λίγο πιο αργό σε ορισμένα σημεία. Δυστυχώς, δεν προσφέρει ακόμα sliders που να αφορούν την αλλαγή δυσκολίας σε διάφορα πράγματα ή το rating (multiplier) με το οποίο να αλλάζει ο ρυθμός του progress.
Εκεί που αρχίζουν τα προβλήματα
Και κάπου εδώ αρχίζουμε να φτάνουμε στα σημεία όπου το StarRupture θυμίζει έντονα ότι είναι ακόμα Early Access. Το μεγαλύτερο του πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ότι λείπουν features. Είναι ότι δεν εξηγεί αρκετά καλά αυτά που ήδη έχει.
Το tutorial κάνει μια βασική δουλειά, αλλά όχι τη δουλειά που πραγματικά χρειάζεται ο παίκτης. Υπάρχουν μηχανισμοί που είτε παρουσιάζονται πολύ επιφανειακά είτε σχεδόν καθόλου. Αν δεν έχεις εμπειρία από το genre, είναι εύκολο να νιώσεις ότι το παιχνίδι περιμένει από εσένα να ξέρεις ήδη πώς λειτουργεί. Σε ένα τόσο systems-heavy παιχνίδι, αυτό είναι σοβαρό θέμα.
Πέρα από αυτό, υπάρχουν και αρκετές ελλείψεις σε quality-of-life χαρακτηριστικά που σήμερα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητα για το είδος. Η διαχείριση inventory θα μπορούσε να είναι πολύ πιο άνετη, το crafting πιο “συνδεδεμένο” με την αποθήκευση, ορισμένες κατασκευές πιο ξεκάθαρες ως προς το placement τους, και συνολικά το UI/UX χρειάζεται δουλειά για να γίνει πιο φιλικό και λιγότερο κουραστικό μετά από πολλές ώρες. Τέτοια ζητήματα του στερούν μέρος της δυναμικής του.
Εκεί που πραγματικά “σκοντάφτει”, είναι στο ότι (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή) δείχνει τις δυνατότητές του πιο γρήγορα απ’ όσο τις αξιοποιεί πλήρως. Με άλλα λόγια, όταν καταλάβεις πώς λειτουργεί, όταν στήσεις τη βάση σου, όταν αρχίσεις να ξεκλειδώνεις τα βασικά του συστήματα, έρχεται κάποια στιγμή που νιώθεις πως δεν έχει ακόμα αρκετό βάθος συνέχειας για να σε κρατήσει με την ίδια ένταση.
Τα progression trees θα μπορούσαν να είναι πιο γεμάτα. Οι εταιρικές/τεχνολογικές διαδρομές θα μπορούσαν να προσφέρουν πιο έντονες διαφοροποιήσεις. Οι στόχοι θα μπορούσαν να αποκτήσουν πιο ισχυρό endgame motivation. Χρειάζεται ένα πιο καθαρό μακροπρόθεσμο push. Έναν μεγάλο στόχο. Κάτι που να σου λέει από νωρίς “εκεί θέλεις να φτάσεις”. Κάτι που να κάνει κάθε shipment, κάθε εξόρυξη και κάθε νέο κομμάτι της παραγωγής να μοιάζει μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου.
Για Early Access τίτλο, υπάρχει ήδη αρκετό ψωμί. Αλλά νιώθεις έντονα πως η καλύτερη εκδοχή του παιχνιδιού είναι ακόμα μπροστά του.
Δείχνει πολύ καλύτερο απ’ όσο περιμένεις
Ένα από τα ευχάριστα σημεία έκπληξης στο StarRupture είναι η συνολική του παρουσίαση. Ο κόσμος του έχει πολύ ωραία sci-fi αισθητική, με έντονες χρωματικές αντιθέσεις, καλοσχεδιασμένα βιομηχανικά στοιχεία και αρκετά ατμοσφαιρικές μεταβάσεις στο περιβάλλον.
Οι στιγμές μετά από ένα rupture είναι από τις πιο δυνατές οπτικά σε όλο το παιχνίδι. Το να βγαίνεις από το καταφύγιό σου και να αντικρίζεις έναν καμένο, σχεδόν νεκρό κόσμο, πριν αρχίσει σταδιακά να επανέρχεται στη ζωή, είναι πραγματικά από εκείνες τις στιγμές που δίνουν προσωπικότητα σε έναν τίτλο.
Υπάρχουν σημεία όπου ο κόσμος θα μπορούσε να είναι πιο ζωντανός, πιο πλούσιος οικολογικά και πιο εντυπωσιακός σε λεπτομέρεια. Αλλά συνολικά, για το στάδιο στο οποίο βρίσκεται, το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο δυνατό απ’ όσο θα περίμεναν αρκετοί.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι, σε γενικές γραμμές, τρέχει αρκετά καλά για το είδος και την κλίμακά του, αν και αυτό προφανώς θα εξαρτηθεί και από το σύστημά σου. Υπάρχουν πάντως ακόμα τεχνικά θέματα, μικροκολλήματα, crashes και ασταθείς συμπεριφορές που πρέπει να διορθωθούν όσο το παιχνίδι προχωράει προς την πλήρη κυκλοφορία.
Συμπέρασμα
Το StarRupture είναι από εκείνα τα Early Access παιχνίδια που δεν σε κερδίζουν επειδή είναι πιο ολοκληρωμένα από άλλα, αλλά επειδή σου δείχνουν πολύ καθαρά τι μπορούν να γίνουν.
Έχει εξαιρετική κεντρική ιδέα, πολύ καλό factory/building loop, ουσιαστικό survival ρυθμό, αξιοπρεπές combat και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα περιβαλλοντικά hooks που έχουμε δει τελευταία στο είδος, χάρη στα ruptures. Από την άλλη, χρειάζεται ξεκάθαρα περισσότερο περιεχόμενο, καλύτερο onboarding, πιο polished quality-of-life συστήματα και γενικότερα περισσότερη ωριμότητα σε αρκετούς τομείς.
Αν οι δημιουργοί του στηρίξουν σωστά το roadmap του και συνεχίσουν να επενδύουν σε περιεχόμενο, balance, προσβασιμότητα και βελτιώσεις εμπειρίας, έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε ένα δυνατό sci-fi base-building survival παιχνίδι. Για την ώρα, είναι ένα πολύ υποσχόμενο παιχνίδι που αξίζει να το έχεις στο ραντάρ σου, ειδικά αν έχεις παρέα.
Το StarRupture είναι ένα ιδιαίτερα υποσχόμενο sci-fi survival/factory παιχνίδι που ήδη καταφέρνει να προσφέρει ένα απολαυστικό και εθιστικό gameplay loop. Παρά τα εμφανή προβλήματα ενός Early Access τίτλου, όπως η έλλειψη περιεχομένου και τα quality-of-life κενά, η βάση του είναι τόσο δυνατή που δύσκολα αγνοείται.
Ίσως να σου αρέσει γιατί:
- Το factory loop είναι εθιστικό
- Τα ruptures δίνουν ταυτότητα στο παιχνίδι
- Έχει ωραίο sci-fi setting
Ίσως να μην σου αρέσει γιατί:
- Λείπουν αρκετά quality-of-life features
- Το progression και το endgame χρειάζονται περισσότερη δουλειά
- Υπάρχουν τεχνικές ατέλειες