Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο ανάμεσα στο arcade χάος του Call of Duty και τη σχεδόν επαγγελματική δέσμευση που απαιτεί ένα παιχνίδι σα το Hell Let Loose. Σε αυτό κατοικεί εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία η WW1 Game Series της BlackMill Games, με το Gallipoli να αποτελεί το τέταρτο κεφάλαιο μετά τα Verdun, Tannenberg και Isonzo. Μετά από αρκετές ώρες στα χαρακώματα, στις παραλίες και στις άνυδρες εκτάσεις των Ottoman Fronts, μπορώ να πω ότι έχουμε να κάνουμε με το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι που έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα η ομάδα.
Γενικώς, οι προσδοκίες μου ήταν συγκρατημένες. Η βασική φόρμουλα της σειράς είναι πλέον γνωστή και το Gallipoli κυκλοφορεί ως ακόμη ένα standalone multiplayer FPS, κάτι που από μόνο του δημιουργεί ερωτήματα για το πόσο διαφορετικό μπορεί πραγματικά να είναι. Στην πράξη, όμως, η BlackMill Games βελτίωσε σχεδόν κάθε κομμάτι.
Στο Gallipoli, τα όπλα είναι αργά, βαριά και απαιτούν συνειδητές κινήσεις, ενώ ένα reload που διακόπτεται επειδή αποφασίζεις να τρέξεις μπορεί να σε αφήσει εκτεθειμένο ακριβώς τη χειρότερη στιγμή. Το stamina, η καταστολή από κοντινά πυρά και η κατάσταση του στρατιώτη επηρεάζουν το πόσο σταθερά σημαδεύεις και πόσο αποτελεσματικά χειρίζεσαι το όπλο σου.
Αρχικά, αυτή η προσέγγιση μπορεί να προκαλέσει εκνευρισμό, αν δεν έχεις συνηθίσει. Υπάρχουν στιγμές όπου περνάς περισσότερο χρόνο περιμένοντας ένα animation να ολοκληρωθεί παρά πατώντας τη σκανδάλη, και όσοι έχουν συνηθίσει το άμεσο feedback ενός πιο μοντέρνου/arcade FPS θα χρειαστούν μία μικρή περίοδο προσαρμογής.
Η μάχη γίνεται ιδιαίτερα διασκεδαστική όταν “παίρνει μπροστά” για τα καλά η όλα φάση. Έχεις απέναντί σου δεκαπέντε στρατιώτες που κατεβαίνουν προς το χαρακώμα, προλαβαίνεις να ρίξεις δύο ή τρεις βολές και μετά βρίσκεσαι να αλλάζεις γεμιστήρα, να δένεις μια πληγή ή να προσπαθείς να πάρεις ανάσα ενώ κάποιος πετάει grenade από πάνω σου… Ίσως δεν είναι πάντα διασκεδαστικό με τη συμβατική έννοια, αλλά δημιουργεί μια ένταση που ελάχιστα multiplayer shooters καταφέρνουν.
Οι αλλαγές στα ballistics και στο suppression δίνουν επιπλέον βάρος σε κάθε αναμέτρηση. Ένα κοντινό πέρασμα σφαίρας δεν είναι απλώς ένα cinematic εφέ, καθώς επηρεάζει την ψυχραιμία και τον χειρισμό του χαρακτήρα.
Η μεγαλύτερη δομική προσθήκη είναι το Expedition mode. Η βασική ιδέα παραμένει γνώριμη. Μία πλευρά επιτίθεται και η άλλη προσπαθεί να κρατήσει τη γραμμή άμυνας. Η διαφορά βρίσκεται στο Momentum, ένα σύστημα που μετατρέπει τα tickets και τις ενισχύσεις σε κάτι πιο οργανικά δεμένο με τη ροή της μάχης.
Οι επιτιθέμενοι δεν χρειάζεται απλώς να σταθούν μέσα σε έναν κύκλο μέχρι να γεμίσει ένα meter. Συχνά πρέπει να χτίσουν οχυρώσεις, να τοποθετήσουν εκρηκτικά ή να ολοκληρώσουν συγκεκριμένες ενέργειες για να ασφαλίσουν έναν τομέα. Τα δευτερεύοντα objectives μπορούν παράλληλα να ανοίξουν forward spawns ή πρόσβαση σε στρατηγικά assets, δημιουργώντας καταστάσεις όπου μια ομάδα μπορεί να ανατρέψει τη ροή ενός αγώνα χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στο kill count.
Εδώ το Gallipoli δείχνει και μία από τις καλύτερες ιδέες του. Τα εργαλεία συνεργασίας λειτουργούν ακόμη και όταν κανείς δεν θέλει να ανοίξει το μικρόφωνό του. Τα pings, τα binoculars του Scout, τα Squad Beacons και οι κατασκευές των Engineers επιτρέπουν σε μια ομάδα αγνώστων να οργανώσει μια στοιχειώδη επίθεση χωρίς το χάος που συνήθως συνοδεύει το random matchmaking, σε τέτοια simulators.
Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα στον τρόπο που το παιχνίδι αναγνωρίζει αυτή τη συνεισφορά. Οι ρόλοι υποστήριξης δεν ανταμείβονται πάντα όσο θα έπρεπε στο scoreboard, παρότι οι πληροφορίες ή οι υποδομές που προσφέρουν μπορεί να είναι καθοριστικά για τη νίκη. Αν ένα παιχνίδι θέλει να με πείσει να παίζω για την ομάδα αντί να κυνηγάω τα kills, πρέπει και το progression του να αναγνωρίζει αυτή την επιλογή.
Το arsenal είναι επίσης ένα από τα δυνατά σημεία του Gallipoli. Lee-Enfield, Mauser, Martini-Henry, Lewis, Hotchkiss, Vickers και Maxim… όπλα τα οποία δεν υπάρχουν μόνο ως cosmetic επιλογές. Ένας χαρακτήρας μπορεί να γίνει αισθητός στο πεδίο, με την αργή αλλά θανατηφόρα ακρίβεια που μπορεί να προσφέρει ένα rifle ή την τρομακτική δύναμη πυρός ενός σωστά τοποθετημένου machine gun.
Το πρόβλημα με ένα heavy machine gun είναι ότι, τη στιγμή που αρχίζεις να απολαμβάνεις πραγματικά τα 250 rounds που έχεις στη διάθεσή σου, ολόκληρη η αντίπαλη ομάδα φαίνεται να συμφωνεί πως πρέπει να πεθάνεις. Και δίκαια, σαφώς. Η δύναμη αυτών των όπλων αναγκάζει την άλλη πλευρά να αντιδράσει, δημιουργώντας μικρές τακτικές ιστορίες που δεν χρειάζονται scripted events.
Τα classes και τα squads κουμπώνουν σε αυτή τη λογική. Δεν μπορείς να επιλέξεις οποιοδήποτε specialist role θέλεις κάθε στιγμή, ειδικά αν οι δύο πλευρές δεν είναι απόλυτα συμμετρικές. Οι Ottomans και οι British διαθέτουν διαφορετικές δυνατότητες και εξοπλισμό, με τις επιλογές αυτές να βασίζονται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνταν ιστορικά τα όπλα και η υποστήριξη πυρός.
Το progression είναι πιο αμφιλεγόμενο. Τα classes και τα weapons ανεβαίνουν επίπεδα και ξεκλειδώνουν perks που βελτιώνουν reloads, recoil, stamina και weapon handling, κάτι που δίνει κίνητρο για μακροχρόνια ενασχόληση με κάτι συγκεκριμένο. Από την άλλη όμως, όταν ορισμένες από τις μεγαλύτερες δυσκολίες του gameplay μειώνονται όσο περισσότερες ώρες επενδύεις, η γραμμή μεταξύ progression και πλεονεκτήματος γίνεται κάπως άβολη.
Το Gallipoli κάνει μεγάλο άλμα είναι στην παρουσίαση. Οι παραλίες, οι αμμόλοφοι, τα χαρακώματα και οι αρχαίες τοποθεσίες της Μεσοποταμίας έχουν εντυπωσιακή αίσθηση κλίμακας, ενώ ο φωτισμός και τα atmospheric effects χρησιμοποιούνται ως πραγματικό κομμάτι του gameplay.
Ο καπνός μπορεί να κρύψει μια επίθεση μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο ήλιος μπορεί να δημιουργήσει glare μέσα από ένα sniper scope, αναγκάζοντάς σε να επιλέξεις μια πιο έξυπνη θέση αντί απλώς το ψηλότερο σημείο του χάρτη. Όταν μια φιγούρα εμφανίζεται για ένα δευτερόλεπτο πίσω από τη σκόνη και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ακολουθούν άλλες είκοσι, το Gallipoli παράγει μερικές από τις πιο κινηματογραφικές στιγμές που θα συναντήσεις σε ένα multiplayer FPS.
Το soundtrack συμβάλλει σημαντικά σε αυτή την ατμόσφαιρα. Προσωπικά, συνήθως προτιμώ τα realistic shooters να αφήνουν τους πυροβολισμούς και το περιβάλλον να κάνουν όλη τη δουλειά, όμως εδώ η μουσική ξέρει πότε να μείνει στο παρασκήνιο και πότε να ανεβάσει την ένταση μιας επίθεσης. Μαζί με το εξαιρετικό sound design, δημιουργεί την αίσθηση ότι κάθε push μπορεί να εξελιχθεί σε απόλυτη καταστροφή.
Το Gallipoli είναι multiplayer-first παιχνίδι, αλλά τα bots κάνουν αξιοπρεπή δουλειά. Παίρνουν κάλυψη, αντιδρούν στο suppression, αναγνωρίζουν απειλές και μπορούν ακόμη και να σε αναστήσουν, χωρίς να μετατρέπονται σε αλάνθαστες μηχανές. Λειτουργούν αρκετά καλά ώστε να γεμίζουν τα matches και να λειτουργούν ως δίχτυ ασφαλείας όταν οι servers δεν είναι γεμάτοι – κάτι που βίωσα αρκετά πριν το release, λόγω του review copy.
Το cross-play μεταξύ PC και κονσολών εξυπηρετεί ένα διαχρονικό πρόβλημα της σειράς. Η σειρά της BlackMill Games είχε να αντιμετωπίσει μια μικρή και κατακερματισμένη κοινότητα, οπότε η δυνατότητα να συγκεντρώνονται περισσότεροι παίκτες στα ίδια lobbies βοηθάει αρκετά την κατάσταση.
Υπάρχει, ωστόσο, ένα σοβαρό θέμα στα controllers. Η αδυναμία ρύθμισης του dead zone επηρεάζει ιδιαίτερα το λεπτό aiming και τον έλεγχο του recoil, δημιουργώντας μια εμπειρία που δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με mouse και keyboard. Για ένα cross-play shooter, αυτή είναι μια παράλειψη που χρειάζεται διόρθωση, γιατί εδώ η δυσκολία δεν προέρχεται από το ίδιο το design αλλά από τον τρόπο που μεταφράζεται το input.
Το Gallipoli δεν είναι παιχνίδι για όλους, όπως κάθε historical shooter. Θέλει υπομονή, αποδοχή του αργού ρυθμού και διάθεση να πεθάνεις επειδή έκανες μια κακή κίνηση, αντί να πιστεύεις ότι ένα γρήγορο slide ή ένα άμεσο reload θα σε σώσει. Όταν αποδεχτείς αυτή τη φιλοσοφία, η BlackMill Games σου προσφέρει ένα από τα πιο ιδιαίτερα FPS της χρονιάς.
Η περιορισμένη ποσότητα σε content, στο launch, η άνιση αναγνώριση των support roles και τα σοβαρά προβλήματα με το controller εμποδίζουν το Gallipoli από το να θεωρηθεί ολοκληρωμένο. Παρ’ όλα αυτά, το Expedition, η εξαιρετική ατμόσφαιρα, η ουσιαστική συνεργασία και η ένταση της μάχης δημιουργούν ένα περιβάλλον που δεν μοιάζει με τα περισσότερα σύγχρονα shooters. Είναι, ίσως, το καλύτερο σημείο εισόδου στη σειρά για νέους παίκτες και η πιο ολοκληρωμένη εξέλιξη για όσους ακολουθούν τη BlackMill Games από το Verdun.
Gallipoli
Το Gallipoli είναι η πιο ώριμη και ατμοσφαιρική δημιουργία της BlackMill Games μέχρι σήμερα. Η αργή, σκληρή μάχη του απαιτεί υπομονή, αλλά ανταμείβει όσους αποδεχτούν τους κανόνες της. Με περισσότερο content και καλύτερη υποστήριξη για controllers, θα μπορούσε να βρεθεί ακόμη ψηλότερα.