Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δεκάδες (εκατοντάδες…) ανεξάρτητα Αction RPGs να αντλούν έμπνευση από τα Zelda, τα Souls και τα κλασικά JRPGs – πρόχειρο παράδειγμα τα αμέτρητα gacha. Ελάχιστα όμως είναι αυτά που καταφέρνουν να προσφέρουν κάτι το ξεχωριστό ή ουσιαστικό. Συνήθως, τα περισσότερα από αυτά είτε επενδύουν αποκλειστικά στη δυσκολία, είτε στη νοσταλγική pixel art αισθητική, αφήνοντας τους υπόλοιπους τομείς να (υπο)λειτουργούν απλώς υποστηρικτικά. Το Colossus: Eternal Blight επιχειρεί κάτι πολύ πιο φιλόδοξο, δίνοντας βάση στην εξερεύνηση, τις απαιτητικές μάχες, τους γρίφους, την RPG εξέλιξη και τις επιλογές που “επηρεάζουν” τον κόσμο.
Πρόκειται για το πρώτο μεγάλο εγχείρημα της Rustic Panda Games και, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ακόμη σε Early Access, δείχνει από νωρίς πως διαθέτει ξεκάθαρο όραμα. Δημιουργεί μια δική του ταυτότητα μέσα από γνώριμους μηχανισμούς. Σε καμία περίπτωση δεν είναι άψογο, όμως πίσω από κάθε σύστημα διακρίνεται μια ομάδα που γνωρίζει τι θέλει να πετύχει, θέτοντας σωστές βάσεις.
Ο πρωταγωνιστής, Lucian, δεν είναι ο κλασικός “εκλεκτός” που καλείται να σώσει τον κόσμο. Το κίνητρό του είναι πολύ πιο ανθρώπινο. Ακολουθεί τα βήματα του μεγαλύτερου αδελφού του, Lance, ο οποίος εξαφανίζεται καθώς η μυστηριώδης διαφθορά γνωστή ως Blight αρχίζει να εξαπλώνεται σε ολόκληρο το βασίλειο.
Παρότι η βασική ιδέα της διαφθοράς που απειλεί έναν fantasy κόσμο δεν είναι πρωτότυπη, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται κάνει τη διαφορά. Η σχέση των δύο αδελφών χτίζεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά με φυσικούς διαλόγους, πειράγματα και στιγμές που αποτυπώνουν έναν πραγματικό οικογενειακό δεσμό. Έτσι, όταν η ιστορία αρχίζει να σκοτεινιάζει, το συναισθηματικό της βάρος προκύπτει οργανικά και όχι επειδή το επιβάλλει το σενάριο – ένα από τα πιο κακοδουλεμένα plot mechanisms.
Η αφήγηση αποφεύγει επίσης να σε κατακλύζει με ατελείωτη έκθεση πληροφοριών. Αντί να εξηγεί τα πάντα από την αρχή, αφήνει τον κόσμο να αποκαλυφθεί μέσα από την εξερεύνηση, τους κατοίκους και τα γεγονότα. Παράλληλα, το Blight φαίνεται να επηρεάζει και τους ίδιους τους ανθρώπους, δημιουργώντας ενδιαφέρουσες ηθικές προεκτάσεις για τη συνέχεια.
Η μάχη αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του Colossus και ακολουθεί μια πιο μεθοδική φιλοσοφία από αυτή που συναντάμε στα περισσότερα Αction RPG. Οι συγκρούσεις βασίζονται στην παρατήρηση των επιθέσεων των αντιπάλων, στα σωστά dodge και στα parries, τα οποία προσφέρουν σημαντικό πλεονέκτημα όταν εκτελεστούν με ακρίβεια.
Ευτυχώς, το parry δεν μετατρέπεται σε υποχρεωτική λύση. Τα περιθώρια αντίδρασης είναι απαιτητικά μεν αλλά δίκαια και όσοι προτιμούν πιο αμυντικό combat style μπορούν να βασιστούν στα dodge χωρίς να αισθάνονται ότι τιμωρούνται διαρκώς. Η κάθε επιτυχημένη αντεπίθεση προσφέρει ικανοποίηση, ενώ οι μάχες αποκτούν έναν όμορφο ρυθμό που ανταμείβει την υπομονή περισσότερο από το ανεξέλεγκτο button mashing.
Η εξέλιξη του Lucian έρχεται και κουμπώνει εξαιρετικά στην εμπειρία. Έχουμε πολλαπλά skill trees, διαφορετικές combat classes, elemental abilities και ειδικές δεξιότητες, που μας επιτρέπουν τη δημιουργία διαφορετικών builds. Το σύστημα δείχνει αρκετά ευέλικτο, ενθαρρύνοντας τους πειραματισμούς αντί να σε εγκλωβίζει σε κάποιο “meta”.
Το μόνο σημείο που παρουσιάζει μια μικρή αδυναμία αφορά την ενεργοποίηση ορισμένων abilities, καθώς σε έντονες μάχες η διαδικασία επιλογής τους δεν είναι πάντοτε τόσο άμεση όσο θα περίμενε κανείς. Δεν πρόκειται για κάποιο σοβαρό πρόβλημα, αλλά είναι ένας τομέας που θα μπορούσε να γίνει πιο ομαλός μέχρι την τελική κυκλοφορία.
Κάτι άλλο που μου άρεσε είναι η εξερεύνηση. Δεν περιορίζεται σε προαιρετικά σεντούκια ή συλλεκτικά αντικείμενα, αλλά σε ενθαρρύνει να παρατηρείς το περιβάλλον, να θυμάσαι πληροφορίες και να επιστρέφεις σε προηγούμενες περιοχές όταν αποκτήσεις νέες δυνατότητες – περίπου σαν metroidvania.
Οι γρίφοι αποτελούν φυσική προέκταση αυτής της φιλοσοφίας. Άλλοτε βασίζονται στην παρατήρηση του κόσμου και άλλοτε απαιτούν να συνδέσεις στοιχεία που συνάντησες αρκετή ώρα νωρίτερα. Είναι από τις περιπτώσεις όπου το παιχνίδι εμπιστεύεται την εξυπνάδα του παίκτη αντί να υποδεικνύει συνεχώς τη λύση.
Παρόλα αυτά, δεν διατηρούν όλοι οι γρίφοι το ίδιο ποιοτικό επίπεδο. Ορισμένοι, ιδιαίτερα όσοι βασίζονται στη μετακίνηση αντικειμένων, τραβούν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, επηρεάζοντας ελαφρώς τον ρυθμό.
Η αισθητική του Colossus αποτελεί ένα εξίσου εντυπωσιακό στοιχείο. Με μια πρώτη ματιά μπορεί να δώσει την εντύπωση ενός ακόμη pixel art RPG, όμως στην πράξη η εικόνα αποκτά άλλη διάσταση. Τα animations είναι εξαιρετικά ομαλά, τα περιβάλλοντα ξεχειλίζουν από μικρές λεπτομέρειες και κάθε περιοχή έχει τη δική της προσωπικότητα.
Τα γεμάτα πυκνή βλάστηση δάση, τα αρχαία ερείπια, οι παραθαλάσσιες περιοχές και οι μικρές πόλεις συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει ζωντανός. Τα πουλιά πετούν μόλις πλησιάσεις, το φύλλωμα κινείται φυσικά και οι NPCs δεν στέκονται απλώς ακίνητοι περιμένοντας να τα κάνεις trigger. Πολλοί ακολουθούν καθημερινές ρουτίνες, εμφανίζονται σε διαφορετικά σημεία ανάλογα με την ώρα και δίνουν την αίσθηση ότι αποτελούν πραγματικό κομμάτι του κόσμου.
Αντίστοιχα προσεγμένη είναι και η ηχητική επένδυση. Η μουσική μεταβαίνει ομαλά από ήρεμες μελωδίες εξερεύνησης σε πιο έντονες συνθέσεις κατά τη διάρκεια των boss fights, χωρίς ποτέ να γίνεται κουραστική. Παράλληλα, τα ηχητικά εφέ προσδίδουν βάρος σε κάθε χτύπημα, κάθε επιτυχημένο parry και κάθε ξόρκι, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι κάθε ενέργεια έχει πραγματικό αντίκτυπο.
Tο Blight, που ανέφερα και προηγουμένως είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, το οποίο δένει εξαιρετικά με το υπόλοιπο παιχνίδι. Η διαφθορά, πέρα από το ότι εξυπηρετεί ως το κεντρικό αφηγηματικό στοιχείο, επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδράς με τον κόσμο. Στην πορεία συναντάς ανθρώπους που έχουν μολυνθεί και καλείσαι να συλλέξεις πληροφορίες, να μιλήσεις με άλλους χαρακτήρες και τελικά να αποφασίσεις πώς θα διαχειριστείς την κάθε περίπτωση.
Το παιχνίδι αφήνει επίσης να εννοηθεί ότι ο ίδιος ο Lucian θα μπορεί σταδιακά να χρησιμοποιήσει τη δύναμη της διαφθοράς προς όφελός του, αποκτώντας μεγαλύτερη ισχύ με αντίστοιχο κόστος. Αν αυτή η ιδέα αξιοποιηθεί πλήρως στην τελική έκδοση, μπορεί να αποτελέσει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες μηχανισμούς, δίνοντας πραγματικό βάρος στις αποφάσεις μας.
Φυσικά, η Early Access φύση του τίτλου γίνεται αισθητή τακτικά. Κατά διαστήματα εμφανίζονται bugs, όπως χαρακτήρες που κολλούν στο περιβάλλον, περάσματα μέσα από κλειδωμένες πόρτες ή ακόμη και απρόσμενα crashes. Παράλληλα, ορισμένες μάχες πάσχουν από αμφιλεγόμενο enemy placement, ειδικά όταν πολλοί αντίπαλοι εξ αποστάσεως επιτίθενται ταυτόχρονα, ενώ οι χρόνοι φόρτωσης σε συγκεκριμένα σημεία δείχνουν να διαρκούν περισσότερο από όσο θα έπρεπε.
Υπάρχουν και ορισμένες σχεδιαστικές επιλογές που δύσκολα θα αρέσουν σε όλους. Η επανεμφάνιση όλων των εχθρών μετά από κάθε ξεκούραση στα checkpoints ακολουθεί τη Souls λογική και πιθανότατα θα διχάσει αυτούς που ενώ παίζουν τέτοιας αισθητικής παιχνίδια, δεν συμπαθούν ιδιαίτερα την λογική του να μην καθαρίζεις μόνιμα τις περιοχές. Θα ήταν ευπρόσδεκτο να προστεθούν περισσότερες επιλογές προσβασιμότητας, ώστε όσοι προτιμούν μια πιο παραδοσιακή adventure εμπειρία να μπορούν να προσαρμόσουν το παιχνίδι στις προτιμήσεις τους – είναι κάτι που ζητάω ελάχιστες φορές, αλλά εδώ ένιωσα πως το ήθελα σε κάποια σημεία.
Το Colossus: Eternal Blight ήρθε να “παίξει”, όχι εκ του ασφαλούς. Προσπαθεί να συνδυάσει περισσότερες ιδέες από όσες θα τολμούσαν οι περισσότεροι ανεξάρτητοι δημιουργοί και, προς έκπληξη, οι περισσότερες δένουν αρμονικά. Η εξερεύνηση, οι γρίφοι, το απαιτητικό combat, η εξέλιξη του χαρακτήρα και οι αφηγηματικές επιλογές λειτουργούν σαν κομμάτια του ίδιου παζλ και όχι ως ξεχωριστά συστήματα.
Τα τεχνικά ζητήματα, ορισμένες ατέλειες στο balancing και μερικές άστοχες σχεδιαστικές αποφάσεις υπενθυμίζουν συνεχώς ότι πρόκειται για μια Early Access κυκλοφορία. Ωστόσο, κάτω από αυτές τις ατέλειες κρύβεται ένα RPG με ξεκάθαρη ταυτότητα, εντυπωσιακή παρουσίαση και αρκετή φιλοδοξία ώστε να εξελιχθεί σε κάτι όμορφο – τετριμμένο, το ξέρω.