Το Bodycam προσπαθεί να σταθεί σε ένα σημείο όπου η ψηφιακή απεικόνιση θυμίζει αληθινό βίντεο, “body camera footage”, και όχι ένα παραδοσιακό παιχνίδι. Η παραμόρφωση του φακού, η τραχιά κίνηση και η αίσθηση ότι κουβαλάς επάνω σου μια κάμερα που δεν συγχωρεί λάθη δημιουργούν μια εμπειρία που δυσκολεύεσαι να αποκαλέσεις απλώς “γραφική”. Η ατμόσφαιρα έχει μια έντονη χροιά δυσφορίας, επειδή το οπτικό πλαίσιο είναι περιορισμένο, φωτίζεται από εκτυφλωτικούς φακούς και σε σπρώχνει συνεχώς να παλεύεις με τα σκοτάδια και θολά περιγράμματα.
Η αναβάθμιση που κυκλοφόρησε πρόσφατα ενισχύει το οπτικό κομμάτι με πιο σταθερό φωτισμό και καλύτερη συμπεριφορά σκιών. Αυτή η αλλαγή, μπορεί να μην αλλάζει τη φιλοσοφία του Bodycam, όμως διορθώνει ακραίες αστάθειες που επηρέαζαν τις μάχες σε σκοτεινά σημεία. Τα επίπεδα συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν με την ποικιλία τους, από νοσοκομεία, μέχρι κλειστούς χώρους που σε αναγκάζουν να προχωράς προσεκτικά. Οι λεπτομέρειες στις υφές και η ατμόσφαιρα των χαρτών βοηθούν το σύνολο να γίνει πιο συνεκτικό, παρότι το ύφος παραμένει ιδιόρρυθμο και αρκετά “βιντεοληπτικό”.
Το δυνατο και ταυτοχρονα αδυναμο σημειο
Η κίνηση στο Bodycam έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, κάτι που εντυπωσιάζει στην αρχή αλλά μπορεί να κουράσει (αρκετούς) έπειτα από ώρες παιχνιδιού. Σε εμένα, συνέβη το άκρως αντίθετο. Δεν με κούρασε. Όσο περισσότερο έπαιζα, τόσο περισσότερο μου άρεσε.
Τα χέρια του χαρακτήρα αντιδρούν καθυστερημένα στις κινήσεις του ποντικιού και η κάμερα δεν ακολουθεί με τον τυπικό τρόπο που συναντάμε στα σύγχρονα FPS. Η κάμερα και η κίνηση, συγκεκριμένα, μπορεί να συγκριθεί με το Insurgency: Sandstorm. Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα “αποσύνδεσης”, το οποίο ενισχύει τον ρεαλισμό μεν, αλλά πολλές φορές βλάπτει την αποτελεσματικότητα (αν υποθέσουμε πως ο στόχος είναι η προσβασιμότητα/απήχηση). Με λίγα λόγια, νιώθεις ότι το παιχνίδι θέλει να σε βάλει σε έναν ρόλο παρατηρητή, όχι σε έναν ήρωα που κινείται με απόλυτη ακρίβεια.
Η ενημέρωση που δόθηκε πρόσφατα καταπιάστηκε με αρκετές δυσλειτουργίες που είχαν εντοπιστεί στο collision detection. Στο παρελθόν υπήρχαν σημεία στους χάρτες όπου μπορούσες να κολλήσεις πάνω σε συρτάρια, γραφεία ή χαμηλά εμπόδια, κάτι που οδηγούσε σε άδικους θανάτους. Το patch ενίσχυσε τη ρευστότητα της κίνησης, όμως εξακολουθούν να υπάρχουν στιγμές όπου η κάμερα μπλέκει/clip-άρει σε αντικείμενα. Παρά τη βελτίωση, χρειάζεται περαιτέρω εξομάλυνση για να γίνει πιο αξιόπιστο σε τακτικό πλαίσιο.
Μαχη και ρυθμος παιχνιδιου
Η εμπειρία της μάχης είναι σκληρή και απαιτεί υπομονή. Το Bodycam βασίζεται σε ένα μοντέλο όπου ακόμη και μία σφαίρα μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σκέφτεσαι πριν κάθε βήμα. Η αναπήδηση (recoil) των όπλων είναι έντονη, αλλά δίνει την αίσθηση πως κάθε επιτυχημένη βολή κερδίζεται με πραγματικό έλεγχο. Δεν υπάρχει χώρος για τυχαία πυρά. Κάθε δευτερόλεπτο πριν πατήσεις τη σκανδάλη έχει σημασία, ειδικά σε χαμηλό φωτισμό όπου ο αντίπαλος φαίνεται μονάχα ως μια κηλίδα στο βάθος.
Παρότι το πάτημα της σκανδάλης μεταφέρει ένταση, ο ρυθμός των αναμετρήσεων συχνά καθυστερεί από τον τρόπο που λειτουργεί το παιχνίδι. Η δυσκολία στην ορατότητα και η καθυστέρηση των κινήσεων κάνουν τις μάχες περισσότερο ψυχολογικές και λιγότερο “shooter”. Το πρόσφατο patch άγγιξε κάποιες παραμέτρους στα όπλα, δίνοντας πιο σταθερή συμπεριφορά στη ριπή και λιγότερο ξέφρενο recoil. Το αποτέλεσμα παραμένει απαιτητικό, αλλά λίγο πιο δίκαιο σε σχέση με την αρχική μορφή του.
Modes και δομη των αναμετρησεων
Η παρουσία των διαφορετικών modes στο Bodycam προσφέρει μια αρκετά καθαρή ιδέα για το τι θέλουν οι δημιουργοί να πετύχουν, όμως η υλοποίηση δεν βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο που χρειάζεται ένα ανταγωνιστικό FPS ή ακόμα και έστω ένα playable tactical shooter. Το Team Deathmatch παραμένει η πιο ισορροπημένη επιλογή, επειδή αξιοποιεί το τακτικό στοιχείο και αναγκάζει τις ομάδες να επικοινωνούν πριν πάρουν ρίσκα, το οποίο (ρεαλιστικά) δεν συμβαίνει συνήθως. Η τυχαιότητα στον εξοπλισμό από γύρο σε γύρο προσθέτει μια απρόβλεπτη νότα, ενώ η απουσία των respawns κάνει κάθε λάθος να μοιάζει σημαντικό. Το παιχνίδι σε αυτούς τους γύρους αποκτά έναν ρυθμό που σε κρατά σε εγρήγορση και σε αναγκάζει να χρησιμοποιείς το περιβάλλον πιο έξυπνα από όσο θα περίμενες.
Αντίθετα, το απλό Deathmatch εξακολουθεί να αποτελεί το πιο προβληματικό σημείο του παιχνιδιού. Τα respawns είναι τόσο γρήγορα και απρόβλεπτα που συχνά βγαίνεις ακριβώς μπροστά σε έναν αντίπαλο. Αυτή η κατάσταση σπάει το όποιο αίσθημα στρατηγικής και καταλήγει σε μια ακολουθία στιγμιαίων θανάτων που δεν αφήνουν χώρο για ουσιαστικό gameplay. Παρά το πρόσφατο update, η διαχείριση των spawn points χρειάζεται βαθιά αναθεώρηση. Αλλιώς το mode θα συνεχίσει να λειτουργεί περισσότερο ως πηγή απογοήτευσης παρά ως τρόπος εκτόνωσης.
Το Bodybomb, από την άλλη, παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ιδέα που θυμίζει παλαιότερα tactical shooters, αλλά η εκτέλεση δεν καταφέρνει ακόμη να στηρίξει τις καλές προθέσεις. Η δυνατότητα να τοποθετήσεις τη βόμβα σχεδόν οπουδήποτε δημιουργεί ωραίες θεωρητικές επιλογές, όμως στην πράξη οι ομάδες βρίσκουν εύκολα σημεία όπου μπορούν να κλειδώσουν τον αντίπαλο. Το παιχνίδι τότε εξελίσσεται σε μια μονόπλευρη διαδικασία όπου ο αμυνόμενος δεν έχει πραγματικό περιθώριο να ανακτήσει χώρο. Το update έφερε μικρές βελτιώσεις στον χρόνο ενεργοποίησης και στην ένδειξη προόδου, αλλά ο πυρήνας του προβλήματος παραμένει.
Τέλος, η διάρκεια των αγώνων εξακολουθεί να είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για τον μέσο παίκτη. Ένας γύρος μπορεί εύκολα να φτάσει τα 25 ή 30 λεπτά, και όταν αυτό συνδυαστεί με peer-to-peer hosting, κάθε αποχώρηση του host μπορεί να τελειώσει τον αγώνα πριν ολοκληρωθεί. Η πρόσφατη ενημέρωση μείωσε κάποιες περιπτώσεις αποσύνδεσης, όμως το γεγονός παραμένει: το παιχνίδι χρειάζεται κάποια μορφή dedicated server ή ένα πιο ανθεκτικό σύστημα reconnection.
Drones, ηχος και τακτικο βαθος
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του Bodycam είναι η χρήση των drones. Σε αρκετά modes, ο παίκτης που έχει χάσει τον γύρο μπορεί να παραμείνει στον αγώνα ως παρατηρητής, μετατρέποντας την ήττα σε νέο εργαλείο στρατηγικής. Τα drones είναι τρόποι να παρακολουθείς γωνίες, να εντοπίζεις κινήσεις και να μεταφέρεις πληροφορίες στην ομάδα σου. Παρά το ότι η λειτουργία τους είναι απλή, αλλάζει ουσιαστικά τον τρόπο που βλέπεις τον χάρτη, γιατί αναγκάζει τους παίκτες να στέκονται πιο υποψιασμένοι απέναντι σε κάποια παθητική παρακολούθηση.
Ο ήχος παίζει εξίσου καθοριστικό ρόλο. Οι μικρές λεπτομέρειες, όπως το τρίξιμο της κάμερας πάνω στο γιλέκο ή οι μεταλλικοί ήχοι από κάλυκες, ενισχύουν την ένταση. Σε χαμηλό φωτισμό, ο ήχος γίνεται πολλές φορές το μόνο σημείο αναφοράς. Οι πυροβολισμοί έχουν ένα βάρος που σε κάνει να αντιδράς ενστικτωδώς, και παρότι το πρόσφατο patch δεν επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στο audio design, οι βελτιώσεις στη σταθερότητα του frame pacing βοηθούν ώστε ο ήχος να συντονίζεται καλύτερα με την εικόνα. Αυτό οδηγεί σε πιο αξιόπιστο εντοπισμό εχθρών και σε λιγότερες λάθος αντιδράσεις.
Τέλος, το παιχνίδι προσπαθεί να ενσωματώσει ένα επίπεδο τακτικής σκέψης που σε κάνει να προσεγγίζεις κάθε γωνία με δισταγμό. Η έλλειψη καθαρού “strafing” σε αναγκάζει να υπολογίσεις διαφορετικά τις κινήσεις σου. Το κλασικό juking δεν λειτουργεί. Αντίθετα, χρειάζεται υπομονή, κοψίματα σε γωνίες, διαχείριση φακού και καλό διάβασμα του φωτισμού. Είναι ένα ύφος που δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά μέσα στο πλαίσιο που έχει δημιουργήσει το Bodycam, αυτό το μοντέλο λειτουργεί συνεκτικά.
Συστημα προοδου και προσθηκες του τελευταιου update
Εκεί όπου το παιχνίδι εξακολουθεί να μένει πίσω είναι η εξέλιξη του παίκτη, η γενικότερη πρόοδος. Το σύστημα με τα R points παραμένει φτωχό, με περιορισμένες επιλογές και ένα κατάστημα που ανανεώνεται συχνά αλλά χωρίς πραγματικά ουσιαστικά αντικείμενα. Το κόστος για τα πιο ξεχωριστά cosmetics απαιτεί ώρες παιχνιδιού, κάτι που θα είχε νόημα αν υπήρχε τουλάχιστον μια μεγαλύτερη ποικιλία. Το update δεν άλλαξε αυτό το κομμάτι ουσιαστικά, αλλά οι developers άφησαν υποσχέσεις για μελλοντικές προσθήκες που θα διευρύνουν την ποικιλία.
Η προσθήκη διορθώσεων στη λειτουργία των modes είναι ένα πρώτο βήμα. Το matchmaking έγινε πιο σταθερό, το UI ανταποκρίνεται καλύτερα και το παιχνίδι φαίνεται να βρίσκει έναν ελαφρώς πιο ομαλό ρυθμό. Δεν είναι ακόμη στο σημείο όπου μπορείς να μπεις για “ένα γρήγορο ματσάκι”, αλλά τουλάχιστον οι καθυστερήσεις και τα bugged lobbies είναι πιο σπάνια σε σχέση με την περίοδο κυκλοφορίας.
Προς μια πιο ωριμη εκδοχη
Το Bodycam είναι ένα πείραμα που δείχνει θάρρος, αλλά απέχει αρκετά ακόμα απο το σημείο στο οποίο μπορεί να θεωρηθεί λειτουργικό. Δεν θέλει να μοιάσει στους “μεγάλους” του είδους και επιλέγει να βασιστεί σε μια ατμόσφαιρα που ανακατεύει φόβο, ένταση και ασφυκτική εγγύτητα. Η εμπειρία του παιχνιδιού μοιάζει περισσότερο με καταγραφή συμβάντος παρά με διασκέδαση στο στιλ που έχουμε συνηθίσει. Αυτό δεν είναι απαραίτητα μειονέκτημα. Αν κάποιος αναζητά κάτι τελείως διαφορετικό από τον συνηθισμένο κύκλο των shooters, τότε το Bodycam έχει αρκετό υλικό για να κρατήσει το ενδιαφέρον.
Το νέο patch βελτιώνει κάποια από τα μεγαλύτερα προβλήματα και δίνει την αίσθηση ότι το παιχνίδι οδεύει προς μια πιο ώριμη μορφή. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κομμάτια που χρειάζονται εκτεταμένη αναθεώρηση. Αν οι developers συνεχίσουν να δουλεύουν με τον ίδιο ρυθμό και ακούσουν την κοινότητα, το Bodycam μπορεί να μετατραπεί από ένα περίεργο αλλά γοητευτικό πείραμα σε ένα ιδιαίτερο ανταγωνιστικό shooter με δικό του χαρακτήρα.
Αυτή η μορφή του παιχνιδιού ήδη δείχνει βελτίωση και, με τα σωστά βήματα, μπορεί να εξελιχθεί σε μια πρόταση που δεν στηρίζεται μόνο στο σοκ του ρεαλισμού, αλλά σε ένα ουσιαστικό gameplay πλαίσιο. Για την ώρα, αξίζει την προσοχή όσων θέλουν κάτι πιο αργό, πιο αγχώδες και πιο διαφορετικό από ό,τι προσφέρει η αγορά.