Η αλήθεια είναι πως ενώ είχα μια γενική εικόνα για την ύπαρξη του The Seven Deadly Sins (Nanatsu no Taizai – 七つの大罪), κατα βάθος το σνόμπαρα – όπως κάνω με αρκετά mainstream anime. Νομίζω αυτό συνέβη κυρίως λόγω του character design, παρά το ότι είναι ένα από τα πιο δημοφιλές anime. Έβλεπα συχνά τον Meliodas και ορισμένους άλλους χαρακτήρες, των οποίων το design μου έβγαζε μία άρνηση. Όμως, με την κυκλοφορία του The Seven Deadly Sins: Origin (gacha), από την Netmarble, αποφάσισα να του δώσω μία ευκαιρία και… oh boy.
Παρότι το The Seven Deadly Sins χρησιμοποιεί αρκετά στοιχεία που συναντάμε συχνά στα shonen anime, καταφέρνει να δημιουργήσει έναν κόσμο γεμάτο μυστήριο, θρύλους και συναισθηματικές συγκρούσεις, που θεωρώ πως κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο.
Η ιστορία ξεκινά σε μια ταραγμένη εκδοχή της Βρετανίας, όπου το βασίλειο της Liones έχει περάσει στα χέρια των Ιερών Ιπποτών. Οι προστάτες του λαού έχουν μετατραπεί σε δυνάστες και η νεαρή πριγκίπισσα Elizabeth ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι για να βρει τους θρυλικούς Seven Deadly Sins, μια ομάδα πανίσχυρων πολεμιστών που κατηγορήθηκαν για προδοσία πριν από δέκα χρόνια. Το ταξίδι αυτό, γίνεται η αφορμή για να ξεδιπλωθεί ένα μεγαλύτερο μυστήριο γύρω από την αλήθεια του βασιλείου.
Από τα πρώτα κιόλας επεισόδια γίνεται εμφανές ότι η σειρά επιδιώκει να συνδυάσει το κλασικό fantasy με το μοντέρνο shonen ύφος. Μεσαιωνικά κάστρα, μαγεία, γιγάντες, νεράιδες και αρχαίες δυνάμεις συνθέτουν ένα σκηνικό που μοιάζει οικείο αλλά ταυτόχρονα αρκετά ενδιαφέρον ώστε να σε παρασύρει στον κόσμο του. Πρόκειται για μια περιπέτεια που μπορεί να μην ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, αλλά γνωρίζει καλά πώς να κρατά τον θεατή αφοσιωμένο.
The Sins
Αν θα έπρεπε να επιλέξω έναν λόγο που η πρώτη season του The Seven Deadly Sins ξεχώρισε, ανάμεσα σε δεκάδες αντίστοιχες παραγωγές, αυτός είναι το καστ. Ο Meliodas αποτελεί έναν από τους πιο ιδιαίτερους πρωταγωνιστές του είδους. Η παιδική του εμφάνιση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη φήμη του ως αρχηγού των Sins, ενώ πίσω από το ανέμελο χαμόγελο και την αδιάκοπη αισιοδοξία του κρύβεται μια προσωπικότητα γεμάτη μυστικά – μικρός στο μάτι, μεγάλος… στην ψυχή. Είναι από εκείνους τους χαρακτήρες που δεν αποκαλύπτουν ποτέ πλήρως τις σκέψεις τους, διατηρώντας συνεχώς ένα πέπλο μυστηρίου γύρω τους. Αυτό το μυστήριο, παραμένει ακόμα και μετά την ολοκλήρωση της πρώτης season.
Η Elizabeth λειτουργεί ως το ηθικό κέντρο της ιστορίας. Παρά την αθωότητά της και τη συχνά εύθραυστη εικόνα που παρουσιάζει, διαθέτει μια αξιοθαύμαστη επιμονή. Δεν είναι η τυπική πριγκίπισσα που περιμένει να σωθεί. Αντίθετα, είναι εκείνη που ξεκινά την περιπέτεια και φέρνει ξανά κοντά τους θρυλικούς ήρωες. Η πίστη της στους ανθρώπους γύρω της γίνεται κινητήρια δύναμη για μεγάλο μέρος της αφήγησης.
Οι υπόλοιποι Sins προσθέτουν τη δική τους ξεχωριστή πινελιά. Η Diane, που έγινε η αγαπημένη μου από το πρώτο λεπτό, συνδυάζει τεράστια φυσική δύναμη με μια ευαίσθητη ψυχή που παλεύει με τις ανασφάλειές της. Ο Ban κρύβει πίσω από τον εγωισμό και την προκλητική συμπεριφορά του μια από τις πιο τραγικές ιστορίες της σειράς. Ο King αποτελεί ίσως τον πιο συναισθηματικά ευάλωτο χαρακτήρα, ενώ ο Gowther παραμένει μια αινιγματική παρουσία που προκαλεί περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Το σημαντικότερο όμως είναι πως οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι. Δεν ορίζονται μόνο από τις δυνάμεις τους. Καθένας κουβαλά ένα παρελθόν γεμάτο ενοχές, απώλειες και λάθη. Οι αμαρτίες που φέρουν στον τίτλο τους είναι βασικό κομμάτι της ταυτότητάς τους. Μέσα από τις αποκαλύψεις για το παρελθόν τους, η σειρά δίνει μεγαλύτερο βάθος στους ήρωες και τους μετατρέπει από πανίσχυρους πολεμιστές σε πραγματικούς ανθρώπους με αδυναμίες.
Ένας κόσμος γεμάτος μυστήριο και περιπέτεια
Η Britannia παρουσιάζεται ως ένας τόπος όπου οι θρύλοι συνυπάρχουν με την πραγματικότητα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, οι πρωταγωνιστές διασχίζουν δάση, ερείπια, πόλεις και αρχαίες τοποθεσίες που κρύβουν μυστικά αιώνων. Κάθε νέα περιοχή δίνει την αίσθηση ότι έχει τη δική της ιστορία και συμβάλλει στη δημιουργία ενός κόσμου που μοιάζει ζωντανός, αν και τις περισσότερες φορές έχουμε να κάνουμε με ένα γρήγορο πέρασμα από αυτές τις τοποθεσίες.
Η σειρά δανείζεται αρκετά στοιχεία από τους Αρθουριανούς μύθους και τη δυτική φαντασία γενικότερα. Παρόλο που δεν εμβαθύνει πάντοτε σε όλες τις πτυχές του κόσμου της, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που εξυπηρετεί αρκετά αποτελεσματικά. Οι διάφορες φυλές, οι μαγικές δυνάμεις και οι αρχαίες παραδόσεις προσφέρουν διαρκώς νέες πληροφορίες που εμπλουτίζουν το σύμπαν.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι οι Sins δεν αποτελούν τους τυπικούς ήρωες. Στα μάτια πολλών κατοίκων της Britannia θεωρούνται εγκληματίες και προδότες. Αυτή η αντίθεση προσθέτει μια ενδιαφέρουσα διάσταση στην αφήγηση, καθώς ως θεατές ανακαλύπτουμε σταδιακά τι συνέβη πραγματικά στο παρελθόν.
Παράλληλα, η ύπαρξη διαφορετικών φυλών, όπως οι Γίγαντες και οι Νεράιδες, δίνει μεγαλύτερη ποικιλία στον κόσμο. Αν και ορισμένες πτυχές θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περισσότερο, η σειρά προσφέρει αρκετές λεπτομέρειες ώστε να διατηρεί αμείωτη την αίσθηση της ανακάλυψης.
Μάχες και θεαματικότητα
Οι συγκρούσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε shonen anime και το The Seven Deadly Sins δεν απογοητεύει σε αυτόν τον τομέα. Από τις πρώτες κιόλας αναμετρήσεις γίνεται σαφές ότι οι πρωταγωνιστές βρίσκονται σε ένα επίπεδο ισχύος που ξεπερνά κατά πολύ το ανθρώπινο μέτρο. Διαλύονται βουνά, ολόκληρα κτίρια καταρρέουν και πανίσχυρες μαγικές επιθέσεις μεταμορφώνουν το πεδίο της μάχης σε έναν πεσμένο πύργο, από τραπουλόχαρτα. Για να το θέσω λίγο “μπουμερίστικα”, μου θυμίζει τις μάχες που προσποιόμουν όταν έπαιζα με φιγούρες ως παιδί, που μία γροθιά έστελνε μια φιγούρα από το τραπέζι στην κουζίνα, 2 δωμάτια παραδίπλα.
Το εντυπωσιακό είναι πως κάθε χαρακτήρας διαθέτει ένα εντελώς διαφορετικό στιλ μάχης. Ο Meliodas βασίζεται στην ταχύτητα και την εμβληματική του τεχνική απόκρουσης, ο Ban εκμεταλλεύεται την αθανασία του, η Diane χρησιμοποιεί την κολοσσιαία δύναμη της, ενώ ο King στηρίζεται κυρίως στις μαγικές του ικανότητες. Αυτή η ποικιλία κάνει κάθε αναμέτρηση να έχει τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα.
Ωστόσο, η σειρά δεν αποφεύγει ορισμένα προβλήματα που συναντώνται συχνά στο είδος. Η κλίμακα δύναμης παρουσιάζεται μερικές φορές ασυνεπής. Υπάρχουν στιγμές όπου οι Sins μοιάζουν σχεδόν ανίκητοι και άλλες όπου δυσκολεύονται απέναντι σε αντιπάλους που θεωρητικά θα έπρεπε να βρίσκονται πολύ χαμηλότερα. Αυτή η αστάθεια μπορεί να δημιουργήσει ορισμένες απορίες σχετικά με τα πραγματικά όρια των χαρακτήρων.
Παρόλα αυτά, όταν η σειρά κορυφώνεται, οι μάχες αποκτούν το πραγματικό βάρος. Οι μάχες, λειτουργούν ως μέσο αποκάλυψης των πραγματικών χαρακτήρων πίσω από το όνομα, συναισθημάτων και παλιών τραυμάτων. Οι σημαντικότερες αναμετρήσεις της season συνδυάζουν δράση και δραματουργία με τρόπο που αφήνει ισχυρό αποτύπωμα.
To xιούμορ και o αφηγηματικός ρυθμός
Αυτό που βοηθά το The Seven Deadly Sins να διατηρεί μια ξεχωριστή ταυτότητα είναι η συνεχής εναλλαγή μεταξύ στο χιούμορ και το δράμα. Η σειρά δεν φοβάται να περάσει από μια κωμική σκηνή σε μια συγκινητική αποκάλυψη μέσα σε λίγα λεπτά. Ο Hawk, το ομιλούν γουρούνι που συνοδεύει τον Meliodas, λειτουργεί ως βασική πηγή κωμικής αποσυμπίεσης (comic relief), προσφέροντας αρκετές ανάλαφρες στιγμές ανάμεσα στις μάχες και τις δραματικές εξελίξεις.
Επίσης, κάτι που δεν περίμενα καθόλου και με έπιασε “στον ύπνο” είναι τα “ecchi” στοιχεία, τα οποία βρήκα υπερβολικά αστεία σε ορισμένες στιγμές. Νομίζω η πρώτη στιγμή που κατάλαβα πως το The Seven Deadly Sins με κέρδισε, ήταν κάπου στο τέταρτο επεισόδιο, σε ένα ιδιαίτερα αστείο interaction μεταξύ του Meliodas και της Elizabeth.
Παράλληλα, η σειρά επενδύει σημαντικά στις προσωπικές ιστορίες των χαρακτήρων. Καθώς προχωρά η αφήγηση, οι αποκαλύψεις για το παρελθόν τους προσθέτουν συναισθηματικό βάθος που αρχικά φαίνεται να απουσιάζει. Η σχέση του Ban με την Elaine, τα αισθήματα του King για τη Diane και οι εσωτερικές συγκρούσεις που κουβαλούν αρκετοί από τους ήρωες μετατρέπουν σταδιακά μια φαινομενικά απλή περιπέτεια σε κάτι πιο ουσιαστικό και σε κάτι που, για εμένα, είχε περισσότερο ενδιαφέρον.
Ο ρυθμός της αφήγησης, ωστόσο, παρουσιάζει ορισμένες μεταπτώσεις. Στα πρώτα επεισόδια η εξέλιξη κινείται εξαιρετικά γρήγορα, με νέους χαρακτήρες και σημαντικές πληροφορίες να παρουσιάζονται σχεδόν διαρκώς και σε κάθε επεισόδιο. Αυτό διατηρεί το ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα στερεί από ορισμένες στιγμές τον απαραίτητο χρόνο για να αναπνεύσουν και να αποκτήσουν μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα.
Αργότερα, η κατάσταση αντιστρέφεται. Ορισμένα story arcs αφιερώνουν αρκετό χρόνο σε δευτερεύουσες εξελίξεις, επιβραδύνοντας την κεντρική ιστορία. Παρόλα αυτά, όταν η σειρά πλησιάζει στην κορύφωσή της, οι περισσότερες αφηγηματικές γραμμές συγκλίνουν αποτελεσματικά, προσφέροντας ένα φινάλε που δικαιώνει μεγάλο μέρος της επένδυσης του θεατή στους χαρακτήρες και τον κόσμο τους.
Οπτικοακουστικός τομέας
Η A-1 Pictures προσφέρει μια παραγωγή που μπορεί να μην εντυπωσιάζει συνεχώς, αλλά παραμένει σταθερά ποιοτική για το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης season. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων ακολουθεί το χαρακτηριστικό ύφος του Nakaba Suzuki, μεταφέροντας με επιτυχία τις ιδιαιτερότητες κάθε μέλους των Sins στην οθόνη.
Τα χρώματα είναι έντονα και φωτεινά, δημιουργώντας μια αίσθηση περιπέτειας που ταιριάζει απόλυτα στο ύφος της σειράς. Ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας, διατηρεί μια οπτική ταυτότητα που αποπνέει ζωντάνια. Οι τοποθεσίες μπορεί να μην διαθέτουν πάντα την υψηλότερη δυνατή λεπτομέρεια, ωστόσο καταφέρνουν να μεταφέρουν την αίσθηση ενός μεγάλου φανταστικού κόσμου.
Οι σκηνές δράσης αποτελούν αναμφίβολα το δυνατότερο χαρτί της παραγωγής. Οι μάχες παρουσιάζονται με δυναμική σκηνοθεσία και αρκετά εντυπωσιακά εφέ, ιδιαίτερα στα τελευταία επεισόδια της season. Όταν η ιστορία απαιτεί θεαματικές συγκρούσεις, η A-1 Pictures καταφέρνει να προσφέρει αρκετές εικόνες που μένουν στη μνήμη.
Σημαντική συμβολή έχει και η μουσική επένδυση. Τα επικά κομμάτια συνοδεύουν ιδανικά τις μεγάλες αναμετρήσεις, ενώ οι πιο ήρεμες συνθέσεις ενισχύουν τις συναισθηματικές σκηνές. Σε συνδυασμό με τις αξιόλογες ερμηνείες των voice actors, δημιουργείται ένα οπτικοακουστικό αποτέλεσμα που υπηρετεί αποτελεσματικά την ατμόσφαιρα της σειράς.
Τελικές σκέψεις
Το The Seven Deadly Sins δεν είναι το anime που θα επαναπροσδιορίσει τα shonen. Χρησιμοποιεί γνώριμες ιδέες, ακολουθεί αρκετές καθιερωμένες αφηγηματικές φόρμες και κατά διαστήματα εμφανίζει προβλήματα στον ρυθμό και την ισορροπία των δυνάμεων των χαρακτήρων. Παρόλα αυτά, διαθέτει κάτι που πολλές φορές αποδεικνύεται σημαντικότερο από την πρωτοτυπία. Προσωπικότητα.
Η χημεία των πρωταγωνιστών, το μυστήριο που περιβάλλει το παρελθόν τους, οι συναισθηματικές ιστορίες που αποκαλύπτονται σταδιακά και οι θεαματικές μάχες συνθέτουν μια εμπειρία που παραμένει διασκεδαστική σχεδόν σε όλη τη διάρκειά της. Είναι ένα anime που γνωρίζει τις αρετές του και τις αξιοποιεί στο έπακρο.
Παρά τις αδυναμίες της, η πρώτη season καταφέρνει να χτίσει γερά θεμέλια για όσα ακολουθούν. Προσφέρει έναν κόσμο γεμάτο μυστικά, ήρωες που κρύβουν περισσότερα απ’ όσα δείχνουν και μια περιπέτεια που σε κάνει να θέλεις να δεις μέχρι και τα fillers.
Για που λατρεύουν το fantasy elements και τα κλασικά shonen, το The Seven Deadly Sins αποτελεί μια ιδιαίτερα απολαυστική πρόταση, γεμάτη έντονες συγκινήσεις, αξέχαστους χαρακτήρες και στιγμές που δικαιολογούν απόλυτα τη δημοτικότητα του.
The Seven Deadly Sins
Το The Seven Deadly Sins είναι μια απολαυστική fantasy shonen περιπέτεια που συνδυάζει μυστήριο, δράση, χιούμορ και συναίσθημα μέσα από ένα καστ χαρακτήρων που κερδίζει εύκολα τη συμπάθεια του θεατή. Παρά τα προβλήματα στον ρυθμό και ορισμένες αφηγηματικές αδυναμίες, η σειρά ξεχωρίζει χάρη στις δυνατές προσωπικότητες των ηρώων της, τις εντυπωσιακές αναμετρήσεις και τον κόσμο που χτίζει γύρω από τους θρυλικούς Sins. Δεν αποτελεί την πιο πρωτότυπη πρόταση του είδους, όμως καταφέρνει να προσφέρει μια συναρπαστική εμπειρία που δύσκολα αφήνει αδιάφορο οποιονδήποτε φίλο των shonen anime.