Πριν μπω στο Hell Let Loose: Vietnam, ήξερα πολύ καλά ότι έπρεπε να αφήσω στην άκρη τις συνήθειες που μου έχουν μείνει από το Battlefield 6, που έπαιζα αρκετά πρόσφατα. Σε τέτοιου τύπου παιχνίδια, δεν υπάρχει χώρος για slides ή αλόγιστο run-and-gun. Μπήκα στο παιχνίδι περιμένοντας κάτι αντίστοιχο του Hell Let Loose και βγήκα με την αίσθηση ότι έπαιζα κάτι πολύ πιο απαιτητικό.
Η μεταφορά του Hell Let Loose στα πολεμικά μέτωπα του Vietnam είναι, τουλάχιστον ως ιδέα, εξαιρετική. Τα 50v50 battles, τα τεράστια maps, τα helis, οι βάρκες, τα τούνελ και οι διαφορετικοί ρόλοι δημιουργούν ένα πεδίο μάχης όπου κανείς δεν μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει μόνος του. Το πρόβλημα είναι ότι κάτω από αυτή την πολύ καλή βάση κρύβονται τεχνικά ζητήματα και μια έλλειψη περιεχομένου που αγνοείται πολύ δύσκολα.
Δεν υπάρχει ουσιαστικό story campaign (duh), οπότε όλη η εμπειρία περιστρέφεται γύρω από το multiplayer. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον προκάτοχο του. Η λογική των ομάδων και το set-άρισμα των μονάδων ακολουθεί την ίδια ακριβώς φόρμουλα. Το Infantry, το Recon, το Armor, το Mortar και το Helicopter unit έχουν τον δικό τους ρόλο, ενώ μέσα σε αυτά βρίσκουμε εξειδικεύσεις όπως Rifleman, Medic, Machine Gunner, Sniper και Spotter. Εμείς πρέπει να καταλάβουμε τι χρειάζεται η ομάδα και όχι τι μας βολεύει περισσότερο.
Η ασυμμετρία ανάμεσα στις δύο πλευρές είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία. Οι Αμερικανοί διαθέτουν helis και ισχυρότερο εξοπλισμό, ενώ το NVA βασίζεται περισσότερο στα τούνελ και στο camouflage για να μετακινείται και να επιτίθεται απρόβλεπτα. Αυτή η διαφορά μετατρέπει το ίδιο objective σε δύο εντελώς διαφορετικές tactical προσεγγίσεις.
Το combat παραμένει βαρύ και άμεσο. Το όπλο χρειάζεται χρόνο για να έρθει σε θέση μετά το sprint, το crouch και το prone έχουν βάρος, ενώ ένα λάθος exposure μπορεί να σημαίνει άμεσο θάνατο. Αυτό αρχικά με δυσκόλεψε περισσότερο από ότι συνήθως, λόγω setting. Είναι τρομακτικό το πόσο ανοιχτό είναι το πεδίο. Τελικά, όμως, εκτίμησα τη λογική του. Ως παιχνίδι, επιβραβεύει την προετοιμασία, το positioning και την επικοινωνία πολύ περισσότερο από τα reflexes – περισσότερο και από άλλα αγαπημένα μου όπως τα Red Orchestra.
Χωρίς σωστή χρήση των outpost ή garrison, μπορεί να περάσει αρκετός χρόνος μέχρι να επιστρέψουμε σε κάποιο ενεργό πεδίο μάχης, κάτι που με κούρασε στην αρχή αλλά μετά κατάλαβα πως στοχεύει στο να σε αναγκάσει να εκτιμήσεις την λογική του “make-it-count”. Πρέπει να λειτουργείς σα να έχεις μία ζωή. Αυτό, οδηγεί στο να έχεις περισσότερο χρόνο on-field και λιγότερο στα death screens και στο περπάτημα. Τα τέσσερα διαθέσιμα modes και τα έξι maps προσφέρουν μια αξιοπρεπή αρχή, όμως η περιορισμένη ποικιλία όπλων και η απουσία traps, weapon customization και περισσότερων οχημάτων κάνουν το launch να μοιάζει φτωχότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
To Vietnam setting ταιριάζει ιδανικά στη φιλοσοφία του Hell Let Loose. Η πυκνή βλάστηση δημιουργεί φυσικό cover, τα ποτάμια ανοίγουν εναλλακτικές διαδρομές και οι ανοιχτές περιοχές επιτρέπουν στα οχήματα να αποκτήσουν πραγματική αξία. Σε μία στιγμή μπορεί να προσπαθούμε να διασχίσουμε ένα χωριό και στην επόμενη να ψάχνουμε έναν εχθρό που έχει εξαφανιστεί μέσα σε λίγα μέτρα πυκνής βλάστησης.
Υπάρχει όμως και μια αντίφαση, σε όλο αυτό. Τα περιβάλλοντα είναι λεπτομερέστατα και ατμοσφαιρικά, αλλά τα maps δεν έχουν πάντα αρκετά ξεχωριστή ταυτότητα. Μετά από αρκετές ώρες, δυσκολεύτηκα να θυμηθώ ποια ζούγκλα είχα μόλις διασχίσει, ενώ η υπερβολική χρήση του foliage μπορεί να κουράσει και να κάνει ορισμένες αναμετρήσεις περισσότερο παιχνίδι υπομονής παρά τακτικής – το οποίο σε κάποιους θα αρέσει αρκετά γιατί θυμίζει πραγματικές συνθήκες.
Τεχνικά, τα πράγματα είναι πιο προβληματικά. Σε υψηλές ρυθμίσεις το παιχνίδι μπορεί να πιέσει έντονα το σύστημα, με frame-rate drops, pop-in, shimmering foliage και artifacts που επηρεάζουν ακόμη και την ορατότητα των αντιπάλων. Παράλληλα, συνάντησα κακά collisions με συμπολεμιστές, περίεργες συμπεριφορές σε οχήματα και glitches που έστελναν το immersion κουβά.
Το Hell Let Loose: Vietnam βρίσκει αρκετά συχνά τον “στόχο” του. Οι πυροβολισμοί έχουν ωραία αίσθηση και ανάλογο βάρος, οι σφαίρες περνούν ξυστά από το κεφάλι μας και οι εκρήξεις δίνουν πραγματική αίσθηση κινδύνου. Όταν ένα napalm strike χτυπά κοντά μας και το explosion μας αποπροσανατολίζει, η ατμόσφαιρα κάνει περισσότερη δουλειά από οποιοδήποτε scripted event.
Μου άρεσε επίσης ο τρόπος με τον οποίο το voice communication γίνεται μέρος του gameplay – μία μεγάλη μου αγάπη από εποχές Red Orchestra. Τα proximity, unit και command voice chat βοηθούν ώστε η πληροφορία να κινείται μέσα στην ομάδα, ενώ ο Commander μπορεί να συντονίσει strikes, supplies και reconnaissance. Όταν όλοι μιλούν και κάνουν πραγματικά τη δουλειά τους, δημιουργείται εκείνο το σπάνιο αίσθημα ότι κερδίσαμε μια μάχη ως ομάδα και όχι ως ξεχωριστοί παίκτες.
Η μουσική κινείται σε πιο συγκρατημένους τόνους και ταιριάζει στο setting χωρίς να προσπαθεί να κλέψει την παράσταση. Αντίθετα, στα ήσυχα διαστήματα ο περιβαλλοντικός ήχος θα μπορούσε να είναι πλουσιότερος. Μέσα στη ζούγκλα υπάρχουν στιγμές όπου ακούμε κυρίως φύλλα και αέρα, αφήνοντας ένα μικρό κενό σε μια κατά τα άλλα πολύ προσεγμένη ηχητική παρουσίαση.
Το Hell Let Loose: Vietnam με κέρδισε (παραδόξως) ακριβώς επειδή αρνήθηκε να αφήσει την niche ταυτότητα του ώστε να μετατραπεί σε άλλο ένα Battlefield. Η tactical φιλοσοφία του, η διαφορετικότητα των factions και το teamwork δημιουργούν μερικές από τις καλύτερες multiplayer στιγμές που μπορεί να αποκτήσει κανείς. Όταν ένα squad συντονίζεται, παίρνει flank και καταφέρνει να κατακτήσει έναν στόχο έπειτα από μια δύσκολη μάχη, το payoff είναι συγκλονιστικό.
Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω την κατάσταση του launch. Το περιορισμένο περιεχόμενο, τα επαναλαμβανόμενα maps, η φτωχή ποικιλία όπλων και τα bugs μειώνουν σημαντικά τη διάρκεια ζωής της εμπειρίας. Θα το πρότεινα σε όσους θέλουν ένα νέο hardcore tactical shooter και είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν χρόνο για να μάθουν τους κανόνες του, αλλά όχι σε όσους ψάχνουν άμεση δράση και γρήγορο progression.
Hell Let Loose: Vietnam
Το Hell Let Loose: Vietnam είναι ένα απαιτητικό tactical shooter όπου η συνεργασία με την ομάδα μετρά περισσότερο από το προσωπικό kill count. Η εξαιρετική βάση του gameplay, η ασυμμετρία των factions και η δυνατή ατμόσφαιρα αντισταθμίζονται εν μέρει από τεχνικά προβλήματα και περιορισμένο περιεχόμενο. Αν η Expression Games υποστηρίξει σωστά το παιχνίδι μετά το launch, θα πρόκειται για μια πολύ καλή multiplayer εμπειρία.