Το Bloodgrounds της Exordium Games είναι ένα από εκείνα τα παιχνίδια που δεν κρύβουν την έμπνευσή τους. O κόσμος του θυμίζει ξεκάθαρα το Gladiator, αλλά αντί να επαναλαμβάνει το γνωστό δράμα, το μετατρέπει σε μια στρατηγική εμπειρία με τακτική προσέγγιση, πολιτική ίντριγκα και διαχείριση πόρων. Παίζεις ως πρώην μονομάχος που κατέκτησε την ελευθερία του και τώρα διοικεί τη δική του σχολή, τη δική του πόλη, και τελικά, τη δική του μοίρα. Από την πρώτη μάχη, μεταδίδει την αίσθηση ότι κάθε απόφαση έχει βάρος, όπως και κάθε σταγόνα αίματος που χύνεται στην άμμο της αρένας.
Πρόκειται για έναν έξυπνο συνδυασμό στρατηγικού πυρήνα και διαχείρισης μιας πόλης. Οι μάχες διεξάγονται σε grid, με κάθε χαρακτήρα να κινείται και να επιτίθεται γύρω του. Ο θάνατος είναι μόνιμος, πράγμα που δίνει ένα δραματικό βάρος στις επιλογές σου. Κάθε ήττα πονάει πραγματικά. Οι θεατές της αρένας συμμετέχουν, επιδοκιμάζουν ή αποδοκιμάζουν, επηρεάζοντας την εξέλιξη των μαχών. Η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από τη δύναμη, αλλά και από το πόσο εντυπωσιάζεις το πλήθος.
Η οπτική προσέγγιση του παιχνιδιού είναι ιδιαίτερη. Έχει pixel art αισθητική με έντονα στοιχεία ρωμαϊκού μεγαλείου. Οι αρένες είναι γεμάτες λεπτομέρειες, φλεγόμενες δάδες, σταυρωμένα σώματα, στάλες αίματος που σχεδόν μπορείς να μυρίσεις. Αυτό που το κάνει, ιδιαίτερο, όμως, είναι η αίσθηση πως η “σκηνή” είναι ζωντανή. Κάθε μάχη μοιάζει με μια παράσταση και κάθε κίνηση με μια χορογραφία. Οι θεατές πετούν αντικείμενα, οι αντίπαλοι ουρλιάζουν και η μουσική συνοδεύει την δράση με ρυθμούς που θυμίζουν αρχαίο θρίαμβο. Είναι μια ωμή αλλά γοητευτική αναπαράσταση της Ρώμης… όχι όπως ήταν, αλλά όπως τη φανταζόμαστε μέσα από τους μύθους.
Παρά τη βαρβαρότητα του θέματος, έχει μια απροσδόκητη αίσθηση χιούμορ. Οι διάλογοι ανάμεσα στους χαρακτήρες προσθέτουν μια ανάλαφρη διάσταση που θυμίζει περισσότερο σάτιρα παρά κάποια σοβαρή ιστορική αναπαράσταση. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο αιματοβαμμένο περιβάλλον και το πνεύμα των ηρώων, δημιουργεί μία αρκετά ευχάριστη ατμόσφαιρα.
Μεταξύ των μαχών, επιστρέφουμε στη βίλα μας, η οποία εξυπηρετεί ως ένα κέντρο επιχειρήσεων όπου μπορούν να χτιστούν νέες εγκαταστάσεις, να θεραπευτούν οι τραυματισμένοι μαχητές ή να προσλάβουμε νέους, μεταξύ άλλων. Κάθε κτίριο έχει τη δική του προσωπικότητα, κάτι που κάνει την “πόλη” να νιώθει ζωντανή. Οι αποφάσεις στον οικονομικό και στρατιωτικό τομέα επηρεάζουν την εξέλιξη της ιστορίας, καθώς κάθε επιτυχία φέρνει πιο κοντά την εκδίκηση ενάντια στον διεφθαρμένο αυτοκράτορα. Ουσιαστικά, η πρόοδος δεν είναι ποτέ γραμμική. Η κάθε ήττα μπορεί να ανατρέψει τα πάντα.
Εν κατακλείδι, το Bloodgrounds είναι μια ωδή στη μονομαχία, στη φιλοδοξία και στη σκληρή διαχείριση της εξουσίας. Παντρεύει το δράμα της ρωμαϊκής αρένας με την ψυχρή λογική των τακτικών αποφάσεων. Παρά τις μικρές ατέλειες που μπορεί να προκύψουν, μιας και οδεύει προς early access κυκλοφορία σε λίγο καιρό, ή την απλοϊκή εμφάνιση, η συνολική εμπειρία είναι καθηλωτική. Αν το Gladiator ήταν μια ταινία για την τιμή και την εκδίκηση, το Bloodgrounds είναι, ίσως, το διαδραστικό του αδερφάκι. Πιο στρατηγικό, πιο σαρδόνιο, αλλά εξίσου εμποτισμένο με πάθος και αίμα.
Προτείνω ανεπιφύλακτα μια δοκιμή του διαθέσιμου demo!