Το 2004/5, το Metal Gear Solid 3: Snake Eater έκανε την εμφάνισή του στο PlayStation 2 και άλλαξε το τοπίο των videogames. Ήταν ένα παιχνίδι που κατάφερε να συνδυάσει την ένταση του ψυχρού πολέμου, την πασιφιστική φιλοσοφία του Hideo Kojima και την stealth κουλτούρα σε ένα πακέτο που παραμένει αξεπέραστο, ακόμα και σήμερα. Δύο δεκαετίες αργότερα, η Konami αποφάσισε να αναβιώσει αυτήν την αίσθηση με το Metal Gear Solid Δ: Snake Eater, ένα remake φτιαγμένο στην Unreal Engine 5, με στόχο να φέρει αυτήν τη μοναδική εμπειρία στη σύγχρονη εποχή.
Οι προσδοκίες, εννοείται πως, ήταν τεράστιες. Από τη μία πλευρά, οι die-hard fans απαιτούσαν σεβασμό στο πρωτότυπο, κάτι που δεν ήταν δεδομένο. Από την άλλη, το γενικότερο gaming κοινό του σήμερα ήθελε τεχνικές αναβαθμίσεις που να δικαιολογούν την ύπαρξη ενός remake. Το αποτέλεσμα, τελικά, είναι κάτι ενδιάμεσο. Έχουμε ένα παιχνίδι που ισορροπεί προσεκτικά ανάμεσα στην απόλυτη πιστότητα, με τις (ίσως) απαραίτητες βελτιώσεις παραμένοντας, φυσικά, κοντά στο αρχικό όραμα του Kojima.
Snake Eater
Η Konami επέλεξε μια “ασφαλή” στρατηγική. Το Delta έρχεται με σχεδόν καμία αλλαγή στον πυρήνα του παιχνιδιού. Οι διάλογοι, οι ερμηνείες των ηθοποιών, ακόμη και οι σκηνοθετικές επιλογές των cutscenes διατηρούνται, όπως ήταν το 2004. Ο David Hayter επιστρέφει ως Naked Snake, με την ίδια ηχογράφηση που χρησιμοποιήθηκε τότε – εννοείται πως αρκετοί voice actors επέστρεψαν για ορισμένα νέα recordings, όπως επέστρεψε και η Cynthia Harrell για να ηχογραφήσει εκ νέου το main theme. Μάλιστα, αν βάλεις δίπλα δίπλα τα cutscenes του πρωτότυπου και του remake, θα διαπιστώσεις ότι είναι σχεδόν ταυτόσημα, “καρέ-καρέ”.
Αυτή η προσέγγιση έχει δύο όψεις. Από τη μία, προσφέρει στους παλιούς fans την αίσθηση ότι παίζουν ξανά το παιχνίδι που λάτρεψαν, αλλά με φρεσκαρισμένα visuals. Από την άλλη, ενδέχεται να απογοητεύσει όσους περίμεναν κάτι πιο ριζοσπαστικό. Παρόλα αυτά, η δύναμη του πρωτότυπου υλικού είναι τέτοια που το MGS Δ παραμένει εξαιρετικά απολαυστικό, ακόμη και σε αυτήν τη “μουσειακή” προσέγγιση.
New Style
Η πιο σημαντική “αλλαγή” του remake βρίσκεται στον έλεγχο της κάμερας και του χειρισμού. Ουσιαστικά, έχουμε δύο επιλογές:
- New Style: αυτή η επιλογή προσφέρει πλήρης ελευθερία στην κάμερα, με έλεγχο εμπνευσμένο από το Metal Gear Solid V. Εδώ ο Snake μπορεί να κινηθεί με crouch walk, να στοχεύσει σε third-person mode κρατώντας το αριστερό trigger, και γενικά ο χειρισμός είναι τέτοιος που ταιριάζει στα σημερινά δεδομένα. Είναι περίπου όπως το Subsistence και Guns of the Patriots.
- Legacy Style: εδώ έχουμε μια νοσταλγική επιλογή που προσφέρει την overhead κάμερα και το αυστηρότερο σύστημα χειρισμού του PS2. Ακόμα και το interface θυμίζει το αρχικό.
Η μετάβαση από τη μία λειτουργία στην άλλη, απαιτεί reload από checkpoint, κάτι που δείχνει πόσο διαφορετικά είναι τα συστήματα. Παρ’ όλα αυτά, η ύπαρξη και των δύο επιλογών είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς ικανοποιεί τόσο τους “σκληροπυρηνικούς” όσο και αυτούς που δεν συμπαθούσαν το χαρακτηριστικό playstyle των παλιών Metal Gear.
Tεχνικη αποδοση
Το Delta, χτισμένο στην Unreal Engine 5 μιας και η Konami αποφάσισε να αφήσει την FOX Engine το 2020, προσφέρει μια εντυπωσιακή αναπαράσταση της ρωσικής ζούγκλας. Η βλάστηση είναι πιο πυκνή, οι χαρακτήρες έχουν πιο ρεαλιστικά μοντέλα και τα εφέ φωτισμού αναδεικνύουν την ατμόσφαιρα. Ωστόσο, αυτή η στροφή προς τον φωτορεαλισμό έχει και τα “side effects”. Σε ορισμένες σκηνές, για παράδειγμα, οι χαρακτήρες μοιάζουν υπερβολικά ρεαλιστικοί, αγγίζοντας τα όρια του uncanny valley. Προσωπικά, μου λείπει το “snappiness” του original και κάποια visuals μου πήρε αρκετά να τα συνηθίσω, όπως τα facial expressions.
Δεν ξέρω κατά πόσο θα επέλεγα την Unreal Engine 5 για ένα τέτοιο εγχείρημα. Η συγκεκριμένη μηχανή είναι αδιαμφισβήτητα μια πληγή του σημέρα, στον gaming χώρο, και αυτό επιβεβαιώνεται κάθε φορά που βλέπουμε έναν νέο τίτλο. Η επιλογή της Konami, όμως, βγάζει νόημα απολύτως, λαμβάνοντας υπόψιν, φυσικά, πως χρειάζεται μια μηχανή την οποία έχει δουλέψει και ταυτόχρονα μπορεί να βρει εύκολα προσωπικό.
Από τεχνικής πλευράς, υπάρχουν κάποια ζητήματα. Γενικά, σε κάθε πλατφόρμα, παρατηρούνται πτώσεις στο framerate, ειδικά σε στιγμές έντονης δράσης ή όταν εμφανίζονται πολλοί χαρακτήρες ταυτόχρονα. Αυτό είναι απογοητευτικό σε σχέση με τη σταθερότητα της HD Collection ή των remasters. Παρόλα αυτά, όταν το παιχνίδι παίζεται stealthy, η απόδοση παραμένει σταθερή, καθιστώντας την εμπειρία ομαλή.
Το optimization δεν θα έλεγα πως είναι καλό, για την ώρα. Ακόμα και στα cutscenes, στιγμές που υπάρχουν (πχ) blending μεταξύ σκηνών, βλέπουμε έντονα το πρόβλημα σταθερότητας. Αντίστοιχα, στο PC, τα προβλήματα είναι περισσότερα και εντονότερα. Μεταξύ άλλων, αρκετοί αντιμετωπίζουν συνεχόμενα crashes, όπως και εγώ. Το άλλο θέμα που βρέθηκα αντιμέτωπος ήταν σε κάποια boss fights (συγκεκριμένα στου The Fear και του The End), που ουσιαστικά το boss κολλούσε σε ένα animation και ο ήχος “χαλούσε”, με αποτέλεσμα να μην τρώει damage και να χρειάζεται restart.
Survival
Ένα από τα πιο εμβληματικά στοιχεία του Snake Eater ήταν πάντα η αίσθηση της επιβίωσης. Το remake διατηρεί ακέραια όλα αυτά τα συστήματα, που ακόμα και σήμερα, το 2025, μοιάζουν φρέσκα και τολμηρά. Ο Snake πρέπει να κυνηγήσει ζώα, να φάει, όχι μόνο για να αναπληρώνει την ενέργεια του αλλά και για να διατηρεί υψηλή τη μπάρα αντοχής του. Η χαμηλή αντοχή επηρεάζει την ικανότητά του στη μάχη, την ανάρρωση από τραύματα και ακόμη και την ευστοχία του.
Το camouflage system παραμένει ένα αληθινό στολίδι σχεδιασμού. Μπορούμε να αλλάξουμε στολές και βαφές προσώπου ώστε να ταιριάζουν στο περιβάλλον, το οποίο καθορίζει το index meter, που ουσιαστικά είναι το ποσοστό “κάλυψης”. Αυτό το σύστημα, που το 2004 θεωρήθηκε επαναστατικό, εξακολουθεί να προσθέτει βάθος στο stealth.
Το ίδιο επαναστατικό ήταν (και είναι) το “cure system”, το οποίο απαιτεί από εμάς να γιατρέψουμε τις πληγές του Snake, χρησιμοποιώντας τα απαραίτητα πράγματα, για κάθε πληγή ξεχωριστά. Για παράδειγμα, για να περιθάλψουμε μία πληγή από σφαίρα, θα πρέπει να την αφαιρέσουμε με το μαχαίρι και έπειτα να αποστειρώσουμε και να ράψουμε. Γενικά, το Metal Gear Solid 3/Delta, είναι γεμάτο με τέτοιες μικρές λεπτομέρειες σε πολλά σημεία… κάτι που λείπει από τα σημερινά παιχνίδια.
The Cold War
Η απουσία του κλασικού radar των προηγούμενων MGS είναι καθοριστική. Στο 3/Delta, ο Snake έχει περιορισμένα gadgets. Ένα proximity sensor που ηχεί όταν εχθροί πλησιάζουν, ένα sonar που αποκαλύπτει προσωρινά θέσεις αλλά προδίδει την παρουσία του και άλλες πιο “πρωτόγονες” τεχνολογίες – τα radar options υπάρχουν κυρίως στα πιο εύκολα difficulties. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα περισσότερα gadgets, μας αναγκάζει να σκεφτούμε στρατηγικά, αλλάζοντας εργαλείο ανάλογα με το πλαίσιο που βρισκόμαστε. Αυτή η επιλογή ενισχύει την ένταση, μιας και κάθε λάθος μπορεί να οδηγήσει σε alert status.
Παράλληλα, η χρήση του CQC (Close Quarters Combat) παραμένει εξαιρετική. Ο Snake μπορεί να απειλήσει στρατιώτες, να τους αναγκάσει να δώσουν πληροφορίες ή να τους ακινητοποιήσει. Το ευχάριστο που είχε (και έχει) ως παιχνίδι, είναι πως ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα. Μπορείς, για παράδειγμα, να χτυπήσεις εχθρούς με το MK22 για non-lethal προσεγγίσεις ή να αξιοποιήσεις το περιβάλλον (όπως κυψέλες μελισσών) για να προκαλέσεις χάος. Γενικά, η καλή παρατήρηση του περιβάλλοντος (και των NPC), θα σε επιβραβεύσει, χωρίς όμως να σου ρίχνει “σφαλιάρα” αν αποφασίσεις να πας “ντουγρού” run ‘n’ gun.
Cobras
Αν υπάρχει ένα σημείο όπου το Snake Eater λάμπει πραγματικά και διαχρονικά, αυτό είναι τα boss fights. Το remake δεν αλλάζει τίποτα στη φιλοσοφία τους.
Από τη μία, έχουμε ιδιαίτερα mechanical fights όπως αυτό με τον The Sorrow. Το πιο διάσημο boss fight της σειράς, που είναι το fight με τον The End, σε αναγκάζει σε έναν μαραθώνιο υπομονής, σε τρία areas. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις ήχους, οπτικά σημάδια και στρατηγική για να τον εντοπίσεις. Μπορείς να τον νικήσεις “τίμια”, να αλλάξεις το ρολόι της κονσόλας/PC ώστε να πεθάνει από γηρατειά, ή να τον σκοτώσεις νωρίτερα, μετά από ένα cutscene σε προηγούμενη περιοχή. Η ποικιλία επιλογών το καθιστά αλησμόνητο.
Από την άλλη, κάθε fight προσφέρει στιγμές συναισθηματικής έντασης. Ένα παράδειγμα τέτοιου σχεδιασμού, είναι το fight με την The Boss. Η τελική αναμέτρηση είναι ίσως από τις πιο συναισθηματικές στο franchise… αν και το Guns of the Patriots είναι γεμάτο από τέτοιες. Σε ένα πεδίο λουλουδιών, που θυμίζει Ghost of Tsushima (για τους πιο νέους gamers), ο Snake μάχεται τη δασκάλα και μητρική του φιγούρα, σε μια σκηνή που συνοψίζει όλα τα θέματα της αφήγησης.
Ακόμη και οι πιο “παράλογοι” χαρακτήρες, όπως ο The Fear ή ο The Fury, εντάσσονται σε ένα σύνολο που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγελαφικό και το συγκλονιστικό.
Η αφηγηση
Το σενάριο του Snake Eater παραμένει ένα περίεργο μείγμα σοβαρότητας και “camp”. Από τη μια πλευρά, έχουμε μια ιστορία γεμάτη πολιτικά παιχνίδια, προδοσίες και φιλοσοφικούς στοχασμούς για τον πόλεμο, τα έθνη και την ταυτότητα. Από την άλλη, έχουμε άκρως παράλογες στιγμές – χαρακτηριστικό του ασιατικού σχεδιασμού στα video games.
Η The Boss είναι ο δραματικός άξονας της ιστορίας. Η σχέση της με τον Snake ξεπερνά το κλισέ “μέντορας-μαθητής” και αποκτά σχεδόν μητρική διάσταση. Η τραγωδία της τελικής μάχης αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί ο παίκτης έχει πειστεί ότι δεν είναι απλά “ένας εχθρός”, αλλά ένα πρόσωπο με κίνητρα και εσωτερικές συγκρούσεις.
Στην καρδιά του, το παιχνίδι στοχάζεται συνεχώς πάνω σε έννοιες όπως πατριωτισμός, προδοσία, καθήκον και ταυτότητα. Ο Snake καλείται να σκοτώσει τη μέντορα του, κάτι που ξεπερνά την τυπική αφήγηση καλού εναντίον κακού. Ο παίκτης αναγκάζεται να αναρωτηθεί τι σημαίνει πίστη σε μια πατρίδα και πότε το καθήκον συγκρούεται με την προσωπική αλήθεια.
Παράλληλα, το παιχνίδι προοικονομεί το μέλλον της σειράς (foreshadowing). Ο Snake μετατρέπεται σταδιακά στον Big Boss, έναν χαρακτήρα που θα αμφισβητήσει ανοιχτά “τις αρχές”. Έτσι, το Snake Eater λειτουργεί και ως προέλευση ενός από τους πιο σύνθετους χαρακτήρες των video games.
H κληρονομια
Ο τρόπος που απεικονίζονται ορισμένοι χαρακτήρες, όπως η EVA, και καταστάσεις, φανερώνει μια κουλτούρα του 2004 που είναι τόσο διαφορετική, όσο και παρόμοια με του σήμερα. Αυτή η σεξουαλικοποίηση (EVA, αφίσες και λοιπά) και κάποιες σκηνές με τον Volgin (Ivan), δείχνουν ότι κάποτε υπήρχε τόλμη, σεναριακά. Δεν υπήρχε φόβος να αγκαλιάσει ένας δημιουργός την ανθρώπινη φύση του. Ένα τέτοιο παιχνίδι, δεν θα μπορούσε να κυκλοφορήσει εύκολα, σήμερα, χωρίς να παρερμηνεύσει ο κόσμος την ουσία.
Το Snake Eater παραμένει ένας τίτλος με αυθεντική καρδιά. Το remake τονίζει την ατμόσφαιρα, την ερμηνεία των χαρακτήρων και τα θεματικά του βάθη. Ακόμα και όταν οι αδυναμίες του ξεπροβάλλουν, δεν καταφέρνουν να επισκιάσουν την ουσία του παιχνιδιού.
Η αρχική κυκλοφορία του 2004 θεωρήθηκε αριστούργημα. Η έκδοση Subsistence (2005) βελτίωσε τον χειρισμό με κάμερα τρίτου προσώπου, ενώ η HD Collection (2011) το έκανε προσβάσιμο σε μοντέρνα συστήματα. Tο Delta έρχεται να συνδυάσει όλα αυτά τα στοιχεία… τα γραφικά της Unreal Engine 5, τα βελτιωμένα controls και τις επιλογές ανάμεσα σε κλασική και μοντέρνα εμπειρία.
Η διαφορά είναι εμφανής. Ενώ οι προηγούμενες εκδόσεις ήταν απλές “αναβαθμίσεις”, το Delta είναι μια πλήρης ανακατασκευή. Μπορεί να μην εισάγει νέο ουσιαστικό περιεχόμενο, όμως προσφέρει την πιο συνεκτική και τεχνικά άρτια εκδοχή του Snake Eater. Για νέους παίκτες, είναι η καλύτερη ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία του Snake. Για τους “πάλιουρες”, είναι ένας νοσταλγικός αλλά και φρέσκος τρόπος να ξαναζήσουν μία από τις καλύτερες “παιδικές” αναμνήσεις, ενός θρυλικού franchise.
War has changed
Το Metal Gear Solid Δ: Snake Eater είναι μια αναβίωση ενός θρύλου που εξακολουθεί να καθορίζει τα standards στα παιχνίδια δράσης και stealth. Με το συνδυασμό εντυπωσιακών γραφικών, διαχρονικών μηχανισμών και συγκλονιστικής αφήγησης, παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, δύο δεκαετίες μετά την αρχική του κυκλοφορία.
Παρά τις αδυναμίες του, από την απόδοση έως ορισμένες αφέλειες, στέκεται ως το πιο ολοκληρωμένο πακέτο του Snake Eater που κυκλοφόρησε ποτέ. Η εμβληματική του θέση στη σειρά Metal Gear επιβεβαιώνεται και ενισχύεται. Πρόκεται για την πιο ιδανική αφετηρία σε ένα από τα πιο σημαντικά universe των video games.
Αναμένουμε για την κυκλοφορία του online, Fox Hunt, που θα έρθει αργότερα ως free update!
Metal Gear Solid Δ: Snake Eater
Το Metal Gear Solid Δ: Snake Eater είναι μια αναβίωση ενός θρύλου που εξακολουθεί να καθορίζει τα standards στα παιχνίδια δράσης και stealth. Με το συνδυασμό εντυπωσιακών γραφικών, διαχρονικών μηχανισμών και συγκλονιστικής αφήγησης, παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, δύο δεκαετίες μετά την αρχική του κυκλοφορία. Παρά τις αδυναμίες του, από την απόδοση έως ορισμένες αφέλειες, στέκεται ως το πιο ολοκληρωμένο πακέτο του Snake Eater που κυκλοφόρησε ποτέ. Η εμβληματική του θέση στη σειρά Metal Gear επιβεβαιώνεται και ενισχύεται. Πρόκεται για την πιο ιδανική αφετηρία σε έναν από τα πιο σημαντικά universe των video games.